Kural 236 · தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்

துருவனின் தவம்

பாகவத புராணத்தில் துருவனின் கதை வருகிறது. உத்தானபாத மன்னனுக்கு இரு மனைவியர்: சுநீதி, சுருசி. சுநீதியின் மகன் துருவன்; சுருசியின் மகன் உத்தமன். ஒருநாள் உத்தமன் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட ஐந்து வயதுச் சிறுவன் துருவனும் அங்கு ஏற முயன்றான். அருகிலிருந்த சுருசி அவனைத் தடுத்து, 'என் வயிற்றில் பிறக்காதவன் இந்த மடிக்குத் தகுதியற்றவன். வேண்டுமானால் திருமாலை நோக்கித் தவம் செய்து மறுபிறவியில் என் வயிற்றில் பிற' என்று கடுமையாகப் பேசினாள்.

அழுது கொண்டே தாயிடம் ஓடிய துருவனுக்குச் சுநீதி ஆறுதல் கூறினாள்: 'மகனே, உன் துன்பத்துக்கு மருந்து திருமாலின் அருள்தான். அவரை அடைந்தவர்களுக்கு எல்லா இடமும் கிடைக்கும்.' அந்தச் சொல்லைத் தன் மனத்தில் ஏற்ற சிறுவன் காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சோதித்தார். 'நீ சிறுவன்; காட்டின் துன்பம் உன்னால் தாங்க இயலாது. திரும்பிச் செல்' என்றார். துருவன் உறுதியாக மறுத்தான். அவர் அவனுக்கு 'ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய' என்னும் மந்திரத்தை உபதேசித்தார்.

யமுனைக் கரையிலுள்ள மதுவனத்தில் துருவன் முதலில் பழங்கள், பின்னர் இலைகள், பின்னர் நீர், கடைசியில் காற்றை மட்டும் உணவாகக் கொண்டு தவம் இருந்தான். அவன் தவத்தின் வெப்பம் உலகையே தாக்கியதும், திருமால் அவன் முன் தோன்றினார். துருவன் தன் தந்தையின் மடியையே கேட்க நினைத்திருந்தான். ஆனால் இறைவனைக் கண்டதும் அந்தச் சிறிய ஆசை கரைந்துவிட்டது.

துருவன் திரும்பி வந்தபோது தந்தை உத்தானபாதன் அவனை ஆரத்தழுவி அரியணையில் அமர்த்தினான் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. சிறுவனாக மடியில் இடம் கிடைக்காதவனுக்கு, இறுதியில் அரசாட்சியும் உலகம் வியக்கும் இடமும் கிடைத்தது. இது அவன் தவத்தின் இனிய பலன்களில் ஒன்று.

திருமால் அவனுக்கு எவராலும் அசைக்க முடியாத நிலையான இடத்தை அளித்தார்: வானில் நிலைத்து நிற்கும் துருவ நட்சத்திரம். இன்றும் கடலில் செல்வோர் வழி அறிய அந்த விண்மீனையே பார்க்கிறார்கள்; எல்லா விண்மீன்களும் அதைச் சுற்றி வருகின்றன.

ஒரு சிறுவனின் புகழ் அவன் தந்தை மடியில் இடம் பெறாததிலிருந்து தொடங்கியது. அவன் இழப்பை வருத்தமாக்காமல் முயற்சியாக்கினான். பிறந்தபின் வெறுமனே இருக்கக் கூடாது; புகழோடு பிறக்க வேண்டும் என்னும் குறளுக்கு இக்கதை ஓர் உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டு. பிறந்தவர் புகழோடு பிறக்க வேண்டும் என்பதன் பொருள், அரசர் குடும்பத்தில் பிறப்பது அல்ல; துருவனைப் போலத் துன்பத்தையும் உயர்வுக்கான படியாக்குவது.

Dhruva's Penance

Dhruva's story is told in the Bhagavata Purana. King Uttanapada had two queens, Suniti and Suruchi. Suniti's son was Dhruva, and Suruchi's was Uttama. One day, seeing Uttama seated on his father's lap, five-year-old Dhruva tried to climb up as well. Suruchi stopped him and said harshly, 'One not born of my womb is not fit for this lap. If you want it, do penance to Vishnu and be born from me in your next birth.'

Weeping, Dhruva ran to his mother. Suniti comforted him: 'My son, the cure for your sorrow is the grace of Vishnu. For those who reach him, every place is theirs.' The boy took the words to heart and set out for the forest. On the way the sage Narada tested him. 'You are a child; you cannot bear the hardships of the forest. Go back.' Dhruva firmly refused, and Narada taught him the mantra, 'Om Namo Bhagavate Vasudevaya'.

At Madhuvana on the banks of the Yamuna, Dhruva did penance, living first on fruit, then on leaves, then on water, and at last on air alone. The heat of his austerity troubled the worlds, and Vishnu appeared before him. Dhruva had meant to ask for his father's lap, but at the sight of the Lord that small wish melted away.

Vishnu granted him an unshakeable station: the Pole Star, fixed in the sky. Even now, sailors look to that star to find their way, and the other stars circle round it.

A small boy's renown began with being denied a place on his father's lap. He turned his loss into effort instead of bitterness. The tale is a living illustration of the couplet's plea that one who is born should be born, that is, live, with renown.