Kural 239 · வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா

வேனனும் பிருதுவும்

விஷ்ணு புராணம் மற்றும் பாகவத புராணத்தில் சொல்லப்படும் கதை இது. வேனன் என்பவன் அங்கன் என்ற மன்னனின் மகன். அவன் அரசனான பின் தன்னையே கடவுளாகக் கருதினான். வேள்விகளையும் வழிபாடுகளையும் தடை செய்தான். 'என்னையே வணங்குங்கள்; வேறு தெய்வமும் வேண்டாம்' என்று ஆணையிட்டான். முனிவர்கள் பலமுறை அறிவுரை கூறியும் அவன் கேட்கவில்லை.

அறம் தவறிய அவன் ஆட்சியில் நிலம் வறண்டது. வேள்விகள் நின்றதால் மழை குறைந்தது. மக்கள் பசியால் வாடினர். இறுதியில் முனிவர்கள் தம் தவ வலிமையால் வேனனை அழித்தனர். அரசன் இல்லாத நாட்டில் குழப்பம் நேரும் என்று அஞ்சி, அவர்கள் வேனனின் உடலைக் கடைந்தனர்; அதிலிருந்து முதலில் தீமை நிறைந்த ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது. மீண்டும் வலப்புறக் கையைக் கடைந்தபோது, ஒளி பொருந்திய பிருது தோன்றினான்.

பிருது அரசனாகி மக்களை அன்போடு ஆண்டான். அறம் நிறைந்த அவன் ஆட்சியில் பூமி வளம் கொடுக்கவில்லை என்று அறிந்ததும், அவன் வில்லை எடுத்தான். பூமி தேவி பசுவடிவில் ஓடினாள். பிருது அவளைத் துரத்தியபோது அவள் அஞ்சி, 'என்னை அழித்தால் உன் மக்களுக்கு உணவு எங்கிருந்து கிடைக்கும்?' என்று கேட்டாள். பிருது அவளை மென்மையாக அணுகி, மலைகளைச் சமன் செய்து நிலத்தை உழுவதற்கு ஏற்றதாக்கினான். பூமி பிருதுவிடம் பசுவாகப் பால் சுரந்தாள்; பயிர்கள், கனிகள், செல்வங்கள் என அனைத்தையும் தந்தாள்.

பிருதுவின் ஆட்சியில் மக்கள் நிலத்தை உழுதார்கள், ஊர்களையும் நகரங்களையும் அமைத்தார்கள்; அதுவரை காடாகவும் மேடு பள்ளமாகவும் இருந்த நிலம் வாழத் தகுந்த இடமாக மாறியது. அதனால் நாகரிகத்தின் தொடக்கமே பிருதுவின் காலம் என்று புராணங்கள் குறிக்கின்றன. அவன் மக்களுக்காகப் பூமியைக் கறந்து அளித்தவன் என்றே போற்றப்படுகிறான்.

அதனால்தான் பூமிக்கு 'பிருத்வி' என்றும், பிருதுவின் மகளாகிய 'பார்கவி' என்றும் பெயர்கள் உண்டு. ஒரே நிலம் வேனன் ஆட்சியில் வறண்டது; பிருதுவின் ஆட்சியில் வளம் கொடுத்தது. நிலம் மாறவில்லை; அதை ஆண்டவன் மாறினான்.

'இசையிலா யாக்கை பொறுத்த நிலம் வண்பயன் குன்றும்' என்னும் குறளுக்கு இக்கதை எவ்வளவு பொருத்தம்!

வேனனின் வழி வந்தவர்களும் பிருதுவின் ஆட்சியில் வாழ்ந்து திருந்தினர் என்று சில புராணங்கள் சொல்கின்றன. அதுபோல நல்லவர் ஒருவரின் தலைமை, ஒரு நாட்டையே மாற்றும் வலிமை உடையது.

Vena and Prithu

This story is told in the Vishnu Purana and the Bhagavata Purana. Vena, son of King Anga, came to regard himself as a god once he became king. He banned sacrifices and worship. 'Worship me,' he decreed. 'No other deity is needed.' The sages advised him again and again, but he would not listen.

Under his unrighteous rule the land dried up. With the sacrifices stopped, the rains fell short, and the people starved. At last the sages, by the power of their penance, destroyed Vena. Fearing the chaos of a kingless land, they churned his body: first a figure full of wickedness came forth, and then, as they churned the right arm, the radiant Prithu appeared.

Prithu became king and ruled lovingly. When he found that in his righteous reign the earth would not yield her produce, he took up his bow. Prithvi, the earth goddess, ran in the form of a cow. As Prithu pursued her she cried in fear, 'If you destroy me, where will food for your people come from?' Prithu approached her gently, levelled the hills and made the land fit for ploughing. The earth, as a cow, gave milk to Prithu and yielded crops, fruits and riches.

That is why the earth is called Prithvi, and Prithu's daughter, Bhargavi. The same land was barren under Vena and fruitful under Prithu. The land had not changed; the ruler had.

How well this fits the couplet: the land that bears the unrenowned, loses its rich yield. Under Prithu's rule people ploughed the soil and founded villages and cities, and land that had been wilderness became fit to live in; the Puranas therefore mark his age as the beginning of civilised life. Some tellings add that even Vena's descendants were reformed under Prithu, which shows that one good leader can change a whole country.