இரு முறை பசுவைத் தானம் செய்த நிருகன்
பாகவத புராணத்திலிருந்து (பத்தாம் ஸ்கந்தம், 64ஆம் அத்தியாயம்): ஒருநாள் துவாரகையில் யாதவச் சிறுவர்கள் ஒரு பாழடைந்த கிணற்றில் ஒரு பெரிய ஓணானைக் கண்டனர். அது மலை போன்ற உடலுடையது. அதை வெளியே எடுக்க அவர்கள் எவ்வளவு முயன்றும் முடியவில்லை. அவர்கள் கண்ணனிடம் ஓடிச் சென்று சொன்னார்கள். கண்ணன் அங்கு வந்து தன் இடக்கையால் ஓணானை எளிதாக வெளியே எடுத்தார்.
கண்ணன் தொட்டதும் அந்த ஓணான் ஒளிமிக்க தேவ உருவம் அடைந்தது. அவன் தன்னை அறிமுகம் செய்தான்: "நான் மன்னன் நிருகன். இக்ஷவாகு மரபினன். ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களை அந்தணர்களுக்குத் தானம் செய்த வள்ளல்." கண்ணன் ஆச்சரியத்துடன், "அத்தகைய புண்ணியவான் எப்படி இப்படி ஓணான் ஆனாய்?" என்று கேட்டான்.
நிருகன் தன் வரலாற்றைச் சொன்னான்: "ஒரு முறை நான் ஒரு அந்தணருக்கு ஒரு பசுவைத் தானம் செய்தேன். அந்தப் பசு தவறுதலாக என் மந்தையில் திரும்பி வந்து கலந்துவிட்டது. நான் கவனிக்கவில்லை. என் ஊழியர்கள் அந்தப் பசுவை மற்றொரு அந்தணருக்குத் தானம் செய்துவிட்டனர். இரண்டு அந்தணர்களும் அந்தப் பசு தனக்குரியது என்று வாதிட்டனர்."
"முதல் அந்தணர் பசுவைத் திருப்பிக் கேட்டார். இரண்டாமவர் என்னால் கொடுக்கப்பட்டது என்று மறுத்தார். இருவரும் என்னிடம் வந்தனர். நான் வேறு பல ஆயிரம் பசுக்களை ஈடாகத் தருவதாகச் சொன்னேன். ஆனால் இருவரும் அந்தப் பசுவையே வேண்டி மறுத்துச் சென்றனர். என் கவனக்குறைவால் இருமுறை தானம் செய்த பாவம் எனக்குச் சேர்ந்தது."
"நான் இறந்த பின் யமனின் முன் சென்றேன். 'முதலில் புண்ணியத்தை அனுபவிக்கிறாயா அல்லது பாவத்தை அனுபவிக்கிறாயா?' என்று கேட்டார். நான் பாவத்தை முதலில் ஏற்றேன். அதனால் ஓணானாகி இக்கிணற்றில் பல ஆண்டுகள் கிடந்தேன்." கண்ணன் அவனுக்கு அருள் செய்து, அந்தணர் உடைமையைக் கவனமாகக் காக்க வேண்டும் என்று உலகுக்கு அறிவுறுத்தினார்.
நிருகன் தேரில் ஏறி உயர்ந்த உலகம் சென்றான். ஆனால் ஒரு சிறு கவனக்குறைவு அவனை நீண்ட காலம் துன்புறுத்தியது.
நற்செயல் செய்யும்போதும் கவனம் தவறினால் அது தீமையாகலாம் என்பதற்கு இது நல்ல எடுத்துக்காட்டு.
நிருகன் தீயவன் அல்லன்; வள்ளல். ஆனால் அவன் கவனம் குறைந்ததால் வள்ளன்மையே குற்றமாகியது. இது நல்லெண்ணம் மட்டும் போதாது என்றும், கவனமும் வேண்டும் என்றும் சொல்கிறது. செயலுக்கு முன் சிந்தனை, செயலின்போது கவனம், செயலுக்குப் பின் சரிபார்ப்பு ஆகிய மூன்றும் தேவை.