சிரவணனை அறியாமல் அம்பு எய்த தசரதன்
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம், 63-64 சருக்கங்கள்): இராமன் வனம் சென்ற பிறகு, துயரத்தால் வருந்தும் தசரத மன்னன் தன் இளமைக் காலத்தை நினைத்தான். அது அவன் செய்த பிழையின் நினைவு. அவன் அதை கௌசல்யையிடம் சொல்லி வருந்தினான். அவனுடைய சாபத்தின் காரணம் அதுவே.
தசரதன் இளைஞனாக இருந்தபோது, ஒரு மழைக்கால இரவில் சரயு நதிக்கரையில் வேட்டைக்குச் சென்றான். அவன் 'சப்தவேதி' என்ற வித்தையில் வல்லவன்; ஒலியைக் கொண்டே இலக்கை அடித்தவன். இருட்டில் நதிக்கரையில் தண்ணீரில் யானை நீர் குடிப்பது போன்ற ஒலி கேட்டது. அதை உறுதிசெய்து பார்க்காமலே அவன் அம்பை எய்தான்.
அம்பு பாய்ந்ததும் "ஐயோ!" என்ற மனிதக் குரல் கேட்டது. தசரதன் ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது, ஒரு இளம் முனிவர் சிரவணன் நெஞ்சில் அம்புடன் விழுந்து கிடந்தான். அவன் தன் பார்வையற்ற வயதான பெற்றோருக்கு நீர் எடுக்க வந்தவன். தசரதன் செய்த செயலை அறிந்து நடுங்கினான்.
சிரவணன் இறக்கும் முன், "என் பெற்றோரிடம் இந்த நீரைக் கொண்டு சென்று உண்மையைச் சொல்" என்றான். தசரதன் அவ்வாறே சென்றபோது, அவர்கள் மகனின் மரணச் செய்தியைக் கேட்டுக் கதறினர். மகனை இழந்த துயரில் தந்தை தசரதனுக்குச் சாபம் தந்தார்: "நீயும் புத்திர சோகத்தால் உயிர் விடுவாய்."
முன்னெச்சரிக்கையின்றி ஒலியை மட்டும் நம்பி அம்பு எய்தது தசரதனின் தவறு. அவன் முன்கூட்டியே இலக்கை உறுதிப்படுத்தியிருந்தால் அந்தப் பிழை நேர்ந்திருக்காது. பின்னர் வாழ்நாள் முழுதும் அதற்காக வருந்தினான்.
இராமனைப் பிரிந்த துயரில் தசரதன் உயிர் துறந்தபோது, சிரவணனின் பெற்றோர் தந்த சாபம் நிறைவேறியது. அவன் அந்த இறுதி நாட்களில், "முன்னுறக் காவாது இழுக்கிய என் பிழை இன்று என்னை வருத்துகிறது" என்று எண்ணியிருக்கலாம்.
தசரதன் தன் இளமைப் பிழையை இறுதிவரை மறக்கவில்லை. அந்த நிகழ்ச்சியை அவன் தன் மனைவியிடம் சொல்லிக் கண்ணீர் வடித்தான். தவிர்த்திருக்கக்கூடிய துன்பம் அவனுக்கு இருமடங்கு வலியைத் தந்தது.
முன்கூட்டியே சரிபார்க்கும் ஒரு கணம் அவனுக்குப் பல ஆண்டுத் துயரத்தைத் தவிர்த்திருக்கும். சிறிய விழிப்பே பெரிய பாதுகாப்பு என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
இக்கதையைக் கேட்கும்போது ஒவ்வொருவரும் தம் செயல்களில் இத்தகைய சரிபார்ப்பு உண்டா என்று கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.