Kural 539 · இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை உள்ளுக தாந்தம்

ஆணவத்தால் வீழ்ந்த நகுஷன்

மகாபாரதம் (உத்யோக பர்வம்), பாகவத புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து: நகுஷன் ஒரு சிறந்த மன்னன். அவன் புகழ் பெற்ற சந்திர வம்சத்தவன். இந்திரன் விருத்திரனைக் கொன்ற பழியால் மறைந்து விட்டபோது, தேவலோகம் தலைவன் இல்லாமல் தவித்தது. தேவர்களும் முனிவர்களும் நகுஷனின் தகுதியை எண்ணி அவனை இந்திர பதவியில் அமர்த்தினர். அவன் நூறு வேள்விகள் செய்த புண்ணியம் உடையவன்.

இந்திர பதவி கிடைத்ததும் நகுஷன் மகிழ்ச்சியிலும் அதிகாரத்திலும் மயங்கினான். தன் நிலையை மறந்தான். தேவலோகத்தின் இன்பங்களில் மூழ்கினான். அவன் இந்திரனின் மனைவி சசிதேவியைக் கண்டு ஆசைப்பட்டான். "இந்திரனுக்குரிய அனைத்தும் எனக்குரியவை; அவளும் எனக்கு வேண்டும்" என்று கட்டளையிட்டான்.

சசி தேவ குருவான பிருகஸ்பதியிடம் சென்று அடைக்கலம் புகுந்தாள். பிருகஸ்பதி அவளுக்கு ஒரு வழி சொன்னார்: "நகுஷனிடம் சென்று, முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் ஏறி வந்தால் ஏற்பேன் என்று சொல்." ஆணவம் கொண்ட நகுஷன் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டான். சப்தரிஷிகளை அழைத்துத் தன் பல்லக்கைச் சுமக்கச் செய்தான்.

மகிழ்ச்சியில் செருக்கடைந்த நகுஷன் விரைவாகச் செல்ல ஆசைப்பட்டு, "சர்ப்ப! சர்ப்ப!" (விரைவாக! விரைவாக!) என்று கூறி, தன் காலால் பல்லக்கைச் சுமந்த அகஸ்தியரைத் தீண்டி உதைத்தான். சினம் கொண்ட அகஸ்தியர், "அற்பனே, நீ பாம்பாகி பூமியில் விழுவாய்" என்று சபித்தார். அக்கணமே நகுஷன் இந்திரப் பதவியிலிருந்து விழுந்தான்; மலைப்பாம்பாகி பூமியில் வீழ்ந்தான்.

நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகள் அவன் பாம்பாகத் துன்புற்றான். இறுதியில் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனால் அவனுக்கு விடுதலை கிடைத்தது. அங்கு நகுஷன் தன் வரலாற்றைச் சொன்னான்: "நான் அதிகாரத்தால் செருக்கடைந்து அறம் மறந்தேன். அதனால் வீழ்ந்தேன்."

மகிழ்ச்சியிலும் அதிகாரத்திலும் செருக்கு மிகும்போது நகுஷனின் வீழ்ச்சியை நினைவு கூர்வது நம்மைக் காக்கும். புகழும் புண்ணியமும் உடைய ஒருவனே ஒரு கணத்துச் செருக்கால் விழுந்தான் என்பது தெளிவான எச்சரிக்கை.

நகுஷன் புண்ணியம் செய்தவன்; தகுதியுடையவன் என்று தேவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன். ஆனால் மகிழ்ச்சியும் அதிகாரமும் அவன் நிதானத்தைக் கரைத்தன. முனிவர்களையே பல்லக்குச் சுமக்க வைத்த அவன் செயல் அவன் செருக்கின் உச்சம். அந்தச் செருக்கு ஒரு கணத்தில் அவனை வீழ்த்தியது.

அவன் தன் முன்னோர்களின் வீழ்ச்சிகளையும், இந்திரன் மறைந்த காரணத்தையும் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அவன் நினைக்கவில்லை. நினைத்திருந்தால் அவன் வீழ்ந்திருக்க மாட்டான். செருக்கு எழும்போது வீழ்ந்தவரை நினைப்பது எவ்வளவு பயன் என்பது இதிலிருந்து தெரிகிறது.

Nahusha Who Fell Through Pride

From the Mahabharata (Udyoga Parva) and the Bhagavata Purana: Nahusha was an excellent king of the famed lunar dynasty. When Indra hid himself because of the sin of killing Vritra, the heavens were distressed without a leader. The devas and sages, considering Nahusha's merit, seated him in the post of Indra. He had the merit of a hundred sacrifices.

Once he received the Indra post, Nahusha was deluded by joy and power. He forgot his station. He sank in the pleasures of heaven. He saw Indra's wife Shachi and desired her. "All that belongs to Indra belongs to me; she too must be mine," he commanded.

Shachi went to Brihaspati, the teacher of the gods, and took refuge. Brihaspati told her a way: "Go to Nahusha and say you will accept him if he comes in a palanquin borne by sages." Arrogant Nahusha agreed. He called the Saptarishis and made them carry his palanquin.

Swollen with pride in joy, Nahusha wanted to go faster; saying "Sarpa! Sarpa!" (Quick! Quick!), he touched and kicked with his foot the sage Agastya who was carrying the palanquin. Angered, Agastya cursed, "Wretch, you will become a serpent and fall to the earth." In that instant Nahusha fell from the Indra post and dropped to the earth as a python.

For hundreds of years he suffered as a snake. At last he was freed by Yudhishthira, the son of Dharma. There Nahusha told his story: "I was made proud by power and forgot dharma. So I fell."

When pride swells in joy and power, recalling Nahusha's fall will protect us. That one with fame and merit fell through a moment's pride is a clear warning.