Kural 532 · பொச்சாப்புக் கொல்லும் புகழை அறிவினை

நளனின் ஒரு கணப் பிழை

மகாபாரதத்திலிருந்து (வன பர்வம், நளோபாக்கியானம்): நிஷத நாட்டு அரசன் நளன் நல்லொழுக்கமும் வீரமும் அழகும் உடையவன். வேதம் கற்றவன், சத்தியம் காப்பவன், குதிரைக் கலையிலும் சமையலிலும் வல்லவன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தியை அன்னப்பறவையின் தூதால் அறிந்து அவளை மணந்தான். இருவரும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். நளனின் புகழ் எங்கும் பரவியது.

கலி என்ற தீய சக்தியும் துவாபரன் என்பவனும் தமயந்தியின் சுயம்வரத்துக்கு வந்தனர். தமயந்தி தெய்வங்களை விலக்கி நளனையே தேர்ந்ததால் கலி சினம் கொண்டான். "நளனைப் பிடித்து அவனை வீழ்த்துவேன்" என்று சபதம் செய்தான். ஆனால் நளனிடம் குறை எதுவும் இல்லாததால் கலியால் உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவன் வாயிலில் காத்திருந்தான்.

ஒரு நாள் நளன் மாலை வழிபாட்டுக்கு முன் கால் கழுவ மறந்துவிட்டான். சடங்கு விதிப்படி கால் கழுவி, தூய்மையுடன் வழிபட வேண்டும். ஆனால் நளன் சிறிது அவசரத்தில் கால் கழுவாமலே வழிபாட்டில் அமர்ந்துவிட்டான். அது மிகச் சிறிய பிழை. ஆனால் கலி அந்தக் கணத்துக்காகவே காத்திருந்தான். அந்த மறதியின் இடைவெளியில் அவன் நளனின் உடலுக்குள் புகுந்தான்.

கலி நுழைந்த பின் நளனின் அறிவு மயங்கியது. அவன் தம்பி புஷ்கரனுடன் சூதாட வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. அவன் சூதாடி தன் அரசையும் செல்வத்தையும் ஒவ்வொன்றாக இழந்தான். தமயந்தி எவ்வளவு வேண்டினாலும் அவன் நிறுத்தவில்லை. அவன் அறிவு கெடுத்தது கலியின் ஆட்சி; ஆனால் வாய்ப்பு தந்தது அவனது மறதி.

நளன் தன் நாட்டை இழந்து, ஆடை இழந்து, காட்டில் அலைந்தான். தமயந்தியையும் பிரிந்தான். பாம்பு கடித்து உருவம் மாறி, பாகுகன் என்ற பெயருடன் அயோத்தி மன்னன் ருதுபர்ணனிடம் தேரோட்டியாகப் பணி செய்தான். இவ்வாறு பல ஆண்டுகள் துன்பம் அனுபவித்தான்.

பின்னர் நளன் அட்சஹிருதய வித்தை கற்றுக் கலியை வெளியேற்றி, தமயந்தியுடன் சேர்ந்து, தன் நாட்டை மீண்டும் பெற்றான். ஆனால் அந்த மீட்புக்கு முன் அவன் அனுபவித்த இழப்பு மிகப் பெரியது. ஒரு சிறு மறதி ஓர் அரசனின் புகழையும் வாழ்வையும் ஆண்டுக் கணக்கில் அலைக்கழித்தது.

இந்த நளன் கதை கவனக்குறைவு எவ்வாறு புகழையும் செல்வத்தையும் கெடுக்கும் என்பதற்கு நம் பாரத மரபு தரும் அழுத்தமான சான்று.

நளன் கலியை வென்றதும் தன் தவற்றைத் திருத்திக்கொண்டான் என்பது நமக்கு நம்பிக்கை தருகிறது. இழந்த புகழை மீட்டெடுக்க முடியும்; ஆனால் அதற்குப் பெரும் துன்பமும் காலமும் தேவைப்படுகிறது. அதனால் இழப்பதற்கு முன்பே கவனமாக இருப்பது எவ்வளவோ நல்லது.

இன்றும் சில பழக்கங்களைத் தவறாமல் கடைப்பிடிப்பவர்கள் பெரிய இழப்புகளிலிருந்து காக்கப்படுகிறார்கள். அவ்வழக்கங்களை விடுவதே சிறிய மறதியின் தொடக்கம்.

Nala's Single Lapse

From the Mahabharata (Vana Parva, Nalopakhyana): Nala, king of Nishadha, was virtuous, brave and handsome. He had learnt the Vedas, upheld truth, and was skilled in horsemanship and cooking. He came to know Damayanti, princess of Vidarbha, through a swan's message and married her. They lived happily. Nala's fame spread everywhere.

The evil power Kali and Dvapara came to Damayanti's swayamvara. Because Damayanti passed over the gods and chose Nala, Kali grew angry. "I shall seize Nala and bring him down," he vowed. But since Nala had no flaw, Kali could not enter. For twelve years he waited at the gate.

One day Nala forgot to wash his feet before the evening worship. By ritual rule he should wash his feet and worship in purity. But Nala, in a little haste, sat to worship without washing his feet. It was a very small lapse. But Kali had waited for just that moment. In the gap of that forgetfulness he entered Nala's body.

After Kali entered, Nala's mind clouded. A desire arose in him to gamble with his brother Pushkara. He gambled and lost his kingdom and wealth one after another. However much Damayanti pleaded, he did not stop. It was Kali's rule that spoiled his mind, but the opening was given by his forgetfulness.

Nala lost his country, lost his clothes and wandered in the forest. He was separated from Damayanti. Bitten by a snake and changed in form, he served as charioteer under the name Bahuka to Rituparna, king of Ayodhya. So he suffered for many years.

Later Nala learnt the art of Akshahridaya, drove out Kali, rejoined Damayanti and regained his kingdom. But the loss he suffered before that recovery was very great. A small lapse tossed a king's fame and life about for years.

The story of Nala is a forceful testimony from our Bharata tradition of how negligence ruins fame and wealth.