கோயில் நிலத்தின் காவல் கதவு
திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் நடந்த கதை இது. ஊரின் பெரிய நிலக்கிழார் வேங்கடாசலம் என்பவர் மிகுந்த செல்வம் உடையவர். அவரது மாளிகை உயர்ந்த மதிலும் இரும்புக் கதவும் கொண்டது. வாசலில் இரு காவலர்கள் எப்போதும் நிற்பர். யாராயினும் முன்னறிவிப்பின்றி வந்தால் திருப்பி அனுப்பப்படுவர். அவரது முகத்தில் எப்போதும் சுளிப்பு.
அந்த ஆண்டு ஊர் கோயிலில் தேர்த் திருவிழா நெருங்கியது. தேர் சீரமைக்கவும் அன்னதானம் செய்யவும் நிதி தேவைப்பட்டது. ஊர்ப்பெரியவர்கள் நிலக்கிழாரிடம் உதவி கேட்கச் சென்றனர். மூன்று நாட்கள் காத்திருந்தும் அவரைச் சந்திக்க முடியவில்லை. நான்காம் நாள் வாசலில் ஒருவன் வந்து "ஐயா நேரம் இல்லை; விரும்பினால் எழுதி வையுங்கள்" என்றான். பெரியவர்கள் வருத்தத்தோடு திரும்பினர்.
மறுபக்கம், ஊரின் மற்றொரு வீட்டில் அன்னம்மாள் என்ற சாதாரண விவசாயப் பெண் இருந்தாள். அவளிடம் செல்வம் குறைவு; ஆனால் வாசல் எப்போதும் திறந்திருக்கும். யார் வந்தாலும் "வாங்க, தண்ணீர் குடிங்க" என்பாள். அவள் வீட்டில் இருந்த நெல்லில் ஒரு பகுதியைத் திருவிழாவுக்குக் கொடுத்தாள். அவளைப் பார்த்து மற்றவர்களும் தாமாக முன் வந்தனர். சில நாட்களில் தேர் சீரமைக்கப்பட்டு, அன்னதானம் நடந்தது.
திருவிழா நாளில் ஊர் முழுவதும் தேரின் வடம் பிடித்தது. நிலக்கிழாரும் மாளிகையின் மாடியிலிருந்து அதைப் பார்த்தார். தாம் ஒரு கை கொடுக்காமல் ஊர் இவ்வளவு நிறைவாக விழா நடத்தியதைக் கண்டு அவர் மனம் உறுத்தியது. அவர் செல்வம் அவர் மதிலுக்குள்ளேயே இருந்தது. பயனற்றதாகவும் பெருமையற்றதாகவும் இருந்தது.
அன்னம்மாளின் வீட்டில் இருந்தது சிறிய கூரை; ஆனால் அங்கே வந்த ஒவ்வொருவரும் மனநிறைவோடு திரும்பினர். செல்வம் கையில் இருப்பதைவிட, அது எத்தனை பேரைச் சென்றடைகிறது என்பதிலேயே அதன் மதிப்பு இருக்கிறது என்பதை ஊரார் அன்றுதான் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டனர். நிலக்கிழாரின் தானியக் கிடங்குகள் எவ்வளவு நிரம்பியிருந்தாலும், அவை பசித்தவர் ஒருவருக்கும் உதவவில்லை.
அடுத்த ஆண்டு அவர் வாசலைத் திறந்து வைத்தார். மக்கள் வந்து சென்றனர். அன்று அவர் முதன்முறையாகச் சிரித்தார் என்று ஊரார் பேசினர்.
அன்னம்மாளும் நிலக்கிழாரும் அன்று ஒரே தேரை இழுத்தனர் என்பது அந்த ஊரின் இனிய நினைவு.
ஆண்டு தோறும் அந்தத் திருவிழாவில் முதல் வடத்தை அன்னம்மாளே தொட்டாள்.