Kural 561 · தக்காங்கு நாடித் தலைச்செல்லா வண்ணத்தால்

ஒரு கண்ணைக் கொண்ட அம்பு

இராமாயணத்திலிருந்து: சித்திரகூடத்தில் இராமனும் சீதையும் தங்கியிருந்த காலம். ஒரு நாள் இராமன் சீதையின் மடியில் தலை வைத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது இந்திரனின் மகனாகிய சயந்தன் ஒரு காக வடிவம் கொண்டு வந்தான். இராமனின் வலிமையைச் சோதிக்கும் எண்ணத்தோடு, சீதையின் காலை அலகால் கொத்தினான். குருதி வழிந்து இராமனின் மேல் பட்டதும் அவன் விழித்தான். என்ன நடந்தது என்று அறிந்தான்.

இராமனின் கோபம் எழுந்தது. அருகிலிருந்த ஒரு தருப்பைப் புல்லை எடுத்து, பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவி அந்தக் காகத்தின் மீது விட்டான். அம்பு எங்கு சென்றாலும் பின்தொடர்ந்தது. காகம் மூவுலகும் ஓடி இந்திரனிடமும் பிரம்மனிடமும் சிவனிடமும் அடைக்கலம் கேட்டது. எவரும் காக்க முடியாது என்றனர். இறுதியில் சயந்தன் இராமனின் திருவடியிலேயே வீழ்ந்தான். "இராமா, காப்பாற்று" என்று வேண்டினான்.

இராமன் அடைக்கலம் என்றவனைக் கொல்வதில்லை. ஆனால் ஏவிய அஸ்திரம் வீணாகாது. இறுதியில் அது காகத்தின் ஒரு கண்ணைப் பறித்துக்கொண்டது; அவன் உயிர் பிழைத்தான். இந்த ஒரு கண் இழப்பு அவனுக்கு எச்சரிக்கையாயிற்று. அவன் இராமனை வணங்கித் தன் உலகம் திரும்பினான் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது.

இங்கே பாருங்கள். குற்றம் சிறியதன்று; தெய்வ மனைவியின் மேல் தாக்குதல். ஆயினும் தண்டனை உயிரைப் பறிக்கவில்லை. திருந்துவதற்கான வாய்ப்பையும் நினைவூட்டும் அடையாளத்தையும் மட்டும் விட்டது. சரணடைந்தவனுக்கு உயிர்; செய்த தீமைக்கு ஒரு கண் என்ற அளவு. அதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் 'ஒத்தாங்கு ஒறுப்பது'.

இங்கே இராமனின் கோபமும் இரக்கமும் இணைந்து நிற்கின்றன. கோபம் அவனை அம்பு ஏவச் செய்தது; இரக்கம் அதன் முடிவைக் கட்டுப்படுத்தியது. நீதிமான் கோபப்படக்கூடாது என்பதன்று வள்ளுவர் கருத்து; கோபம் தீர்ப்பாகாமல் அளவாக நிற்க வேண்டும் என்பதே. காகம் சாகாமல் கண்ணை மட்டும் இழந்தது அதற்காகவே.

இராமனின் இந்தச் செயலில் கற்றுக்கொள்ள இன்னொன்றும் உண்டு. சரணடைந்தவனிடம் அவன் பழிவாங்கும் எண்ணத்தை விடுத்தான். தண்டனையை முழுவதுமாக நீக்கவும் இல்லை. இரண்டையும் நிறைவேற்றும் வழி அந்த ஒரு கண் இழப்பு. இதுவே ஆளுமையின் உச்சம்.

அந்தக் காகம் மீண்டும் அத்தகைய செயலைச் செய்யவில்லை என்பது மரபு. தண்டனை பழிக்காக அன்றி திருத்தத்துக்காக இருந்தால் குற்றம் தலையெடுக்காது என்பதற்கு இது சான்று.

இக்கதையை நம் வீட்டுப் பெரியவர்கள் சொல்வதுண்டு.

The Arrow That Took One Eye

From the Ramayana: during the days at Chitrakuta, Rama once lay asleep with his head in Sita's lap. Jayanta, son of Indra, took the form of a crow, wishing to test Rama's strength, and pecked at Sita's foot. When blood fell on Rama he woke and understood what had happened.

His anger rose. He took a blade of darbha grass, charged it with the Brahma weapon, and loosed it at the crow. Wherever the bird fled, the missile followed. He went through the three worlds asking shelter from Indra, Brahma and Shiva, and each said he could not protect him. At last Jayanta fell at Rama's own feet and begged to be saved.

Rama does not kill one who seeks refuge. Yet a weapon once sent does not return empty. In the end it took away one eye of the crow, and his life was spared. The loss of that eye became his warning. He bowed to Rama and returned to his own world, as the Ramayana tells.

Look at the measure of it. The fault was no small one: an attack upon the wife of a divine hero. Still the penalty did not take life. It left him a chance to mend and a mark to remember by. Life for the one who surrendered; one eye for the wrong done. That is what Valluvar calls 'oththaangu oruppadhu', punishment fitted to the fault.

It is said the crow never repeated such an act. This stands as witness: when punishment is meant for correction and not for revenge, the offence does not rise again.