Kural 562 · கடிதோச்சி மெல்ல எறிக நெடிதாக்கம்

குருகுலத்தின் மூங்கில் கோல்

காஞ்சிபுரத்தை அடுத்த ஒரு சிற்றூரில் நடந்த குருகுலக் காட்சி இது. குரு சுந்தர சர்மா வேதமும் தமிழ் இலக்கணமும் கற்பித்து வந்தார். அவரது மூலையில் ஒரு மெல்லிய மூங்கில் கோல் எப்போதும் சாய்ந்து நிற்கும். மாணவர்கள் அதைப் பார்த்தாலே நடுங்குவர். ஆனால் அந்தக் கோல் எவர் மீதும் விழுந்ததை யாரும் பார்த்ததில்லை.

ஒரு காலைப் பொழுது. சிறுவன் மாதவன் முதல் நாள் கற்ற சந்தத்தை மறந்து தவறாக ஒப்பித்தான். அது முதல் முறையன்று; மூன்றாவது முறை. குரு மெல்ல எழுந்தார். கோலை எடுத்தார். வகுப்பே மூச்சை அடக்கியது. அவர் கோலை உயரத்துக்குத் தூக்கினார்; அவர் கண்கள் கடுமையாகின. மாதவன் கண்களை மூடி நடுங்கினான்.

ஆனால் கோல் இறங்கியபோது, மாதவனின் தோளை லேசாகத் தொட்டு நின்றது. "தம்பி, நேற்று இரவு வீட்டில் என்ன நடந்தது?" என்று குரு கேட்டார். சிறுவன் கண்ணீரோடு சொன்னான்: அவன் தாய் நோயுற்றிருந்தாள்; இரவெல்லாம் அவன் அவளுக்குப் பணிவிடை செய்தான். குரு கோலைக் கீழே வைத்தார். "கவனமாகப் பாடம் கற்பது சிறந்த கடமை. ஆனால் தாயைக் காப்பதும் அதே அளவு உயர்ந்த கடமை. இன்று நீ சற்று ஓய்வெடு; மாலையில் உனக்கு மீண்டும் சொல்லித் தருகிறேன்" என்றார்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு மாதவன் ஒருமுறைகூடப் பாடத்தை மறக்கவில்லை. வகுப்பிலிருந்தவர்கள் அந்தக் கோலுக்கு அஞ்சியதைவிட, குருவின் இரக்கத்துக்கு அதிகம் மதிப்பளித்தனர். ஆண்டுகள் கழிந்தன. குருகுலம் பெரும் புகழ் பெற்றது. அங்கே படித்தவர்கள் எங்கெங்கோ பெரிய இடங்களில் இருந்தபோதும் ஆண்டுதோறும் குருவைக் காண வந்தனர்.

அந்தக் குருகுலத்தில் படித்த மாணவர்கள் பிற்காலத்தில் தாமே ஆசிரியர்களாகியபோது, ஒரு விதியைப் பின்பற்றினர்: முதலில் கேள்வி, பிறகு எச்சரிக்கை, கடைசியில்தான் கண்டிப்பு. கோல் சுவரிலேயே இருக்கும்; ஆனால் அதன் இருப்பு ஒவ்வொரு மாணவன் மனத்திலும் ஒழுக்கத்தை நிறுத்தியிருந்தது.

குரு அன்று மாலை மாதவனுக்குத் தனியே பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தார். சிறுவனின் தாய்க்குத் தேவையான மருந்துக்கும் தம் கையிலிருந்தே ஏற்பாடு செய்தார். இதுவே கோல் ஓங்கிய கரத்தின் உண்மையான முகம்.

ஒருமுறை ஒருவர் கேட்டார்: "ஐயா, அடிக்கவே மாட்டீர்கள் என்றால் கோல் எதற்கு?" குரு சிரித்தார். "கோல் என் அச்சம் அன்று, அவர்கள் அச்சம். ஓங்குவது கடமை; இறக்குவது இரக்கம். இரண்டும் வேண்டும்" என்றார்.

The Bamboo Rod of the Gurukulam

This scene belongs to a small gurukulam in a village near Kanchipuram. The teacher, Sundara Sharma, taught the Vedas and Tamil grammar. In one corner of the hall a thin bamboo rod always leaned against the wall. The pupils trembled merely to see it, yet no one had ever seen it fall on anyone.

One morning the boy Madhavan, who had forgotten the verse learned the day before, recited it wrongly. It was not the first time but the third. The teacher rose slowly and took the rod. The whole class held its breath. He lifted it high, his eyes stern. Madhavan shut his eyes and shook.

But when the rod came down it merely touched his shoulder and stopped. "Son, what happened at home last night?" the teacher asked. With tears the boy told him that his mother was ill and he had nursed her through the night. The teacher laid the rod aside. "To study with attention is a high duty. To care for one's mother is an equally high one. Rest a little today; this evening I shall teach you again."

After that day Madhavan never forgot a lesson. The class feared the rod less than they valued the teacher's compassion. Years passed and the gurukulam grew famous. Those who had studied there, though they held great posts elsewhere, came every year to see their teacher.

Once a visitor asked, "Sir, if you never strike, why keep the rod?" The teacher smiled. "The rod is not my fear but theirs. To raise it is duty; to lower it is mercy. Both are needed.”