Kural 569 · செருவந்த போழ்திற் சிறைசெய்யா வேந்தன்

கோட்டை வாசலில் கொண்டாட்டம்

பழங்காலத்தில் ஒரு சிறிய அரசு இருந்தது. அதன் தலைநகரம் கோயில்களால் புகழ் பெற்றது. அரசன் வீரசேனன் பக்தியில் சிறந்தவன்; ஆனால் காவல் குறித்துக் கவலை கொள்ளாதவன். கோட்டையின் மதில் பல இடங்களில் இடிந்து போயிருந்தது; அகழியில் நீர் வற்றி இருந்தது; காவல் வீரர் எண்ணிக்கை குறைந்து போயிருந்தது. அமைச்சர்கள் எச்சரித்தபோது அவன் சிரித்தான். 'தெய்வம் நம்மைக் காக்கும்' என்றான்.

ஆண்டுதோறும் நடக்கும் தேர்த் திருவிழா வந்தது. நகரமே மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியது. காவல் வீரர்களும் தத்தம் இடங்களை விட்டு, திருவிழாவில் கலந்துகொள்ளப் போய்விட்டனர். அதே இரவு அண்டை நாட்டுப் படை திடீரென்று எல்லையைக் கடந்தது. அந்த நாட்டு மன்னனுக்கு இந்தக் கோட்டையின் குறைகள் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தன.

மன்னன் விரைந்து வந்து பார்த்தபோது மதில் இடிந்த இடங்களில் எதிரிகள் நுழைந்துகொண்டிருந்தனர். அவன் கை நடுங்கியது; கட்டளையிட வார்த்தை எழவில்லை. அமைச்சர்கள் ஓடிவந்து, 'அரசே, அன்றே சொன்னோமே' என்று மனத்துக்குள் எண்ணினர்; ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை. மக்கள் தம் இல்லங்களிலிருந்து அச்சத்தோடு வெளியே ஓடினர்.

நல்ல வேளையாக, அண்டை ஊரின் இளைஞர்கள் சிலர் நகரைக் காக்க முன்வந்தனர். அவர்கள் துணையால் கோயில் காக்கப்பட்டது; ஆனால் நகரம் பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தது. வீரசேனன் மனம் வருந்தினான். 'தெய்வம் காக்கும் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அது நம் கடமையைச் செய்தவர்களுக்கே' என்று உணர்ந்தான்.

வீரசேனனின் பக்தியை யாரும் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் பக்தி என்பது கடமையைத் தள்ளிவைப்பதற்கு உரிமம் அன்று. கோயிலில் தீபம் ஏற்றுவது போலவே, கோட்டையில் காவல் ஏற்றுவதும் அரசனின் அறம். இரண்டையும் செய்யும் அரசன் தெய்வத்துக்கும் மக்களுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தொண்டு செய்கிறான்.

அன்று இரவு மதிலின் இடிந்த பகுதியில் ஒரு சிறு வெளிச்சம் கூட இல்லை. அந்த இருளிலேயே எதிரிகள் நுழைந்தனர்.

அடுத்த ஆண்டு அவன் மதில்களைச் செப்பனிட்டான், அகழியை ஆழமாக்கினான், விழா நாட்களிலும் காவல் தவறாது நிற்க ஏற்பாடு செய்தான். திருவிழாவில் மக்கள் இப்போது அச்சமின்றி மகிழ்ந்தனர்.

வீரசேனன் இந்த அனுபவத்தை ஒரு கல்வெட்டாக எழுத வைக்கவில்லை; ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டு திருவிழாவுக்கு முன்னும் காவல் ஏற்பாட்டைத் தானே சென்று பார்வையிடும் வழக்கத்தை உருவாக்கினான்.

Festival at the Fort Gate

Long ago there was a small kingdom whose capital was famed for its temples. King Veerasenan was devout but careless about defence. The fort wall was broken in many places, the moat had run dry and the number of guards had shrunk. When his ministers warned him, he laughed. 'God will protect us,' he said.

The yearly chariot festival came. The whole city sank into joy. The guards too left their posts to join the celebrations. That same night the army of a neighbouring kingdom suddenly crossed the border. Its king knew the weaknesses of this fort well.

When the king hurried to look, the enemies were entering through the gaps in the wall. His hands trembled, and no word of command rose to his lips. The ministers who ran up thought, 'We told him so long ago,' but said nothing. The people ran out of their houses in fear.

Fortunately some young men from a nearby village came forward to defend the city. With their help the temple was saved, but the city suffered heavy loss. Veerasenan was grieved. 'It is true that God protects, but only those who have done their duty,' he realised.

The next year he repaired the walls, deepened the moat and arranged that guards would stand without fail even on festival days. At the festival the people now rejoiced without fear.