Kural 614 · தாளாண்மை இல்லாதான் வேளாண்மை பேடிகை

வாக்குறுதியை மட்டும் தந்த செல்வந்தர்

காவிரிக்கரையிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் சுப்புராமன் என்ற செல்வச் செழிப்பான மனிதர் இருந்தார். பங்குனி உத்திரத் திருவிழாவுக்கு அவர் ஊர்க் கோயிலில் அன்னதானம் செய்வேன் என்று ஆண்டுதோறும் அறிவிப்பார். கோயிலின் குளத்தைத் தூர்வாரித் தருவேன், கோபுரத்துக்கு வண்ணம் தீட்டுவேன் என்றும் சொல்வார். ஊர் மக்கள் அவரது வாக்கை நம்பி மகிழ்ந்தனர்.

ஆனால் அவர் தம் நிலங்களை வேலையாட்களிடம் விட்டுவிட்டு, தாமே வயலுக்குப் போவதில்லை. கணக்கு வழக்கைப் பார்ப்பதில்லை. தம் வருமானத்தை உயர்த்தவோ காக்கவோ முயற்சியே எடுக்கவில்லை. நாளடைவில் வேலையாட்கள் ஏமாற்றினர்; விளைச்சல் குறைந்தது; கடனும் சேர்ந்தது. அவர் அறிவித்த திருப்பணிகள் எல்லாம் அறிவிப்பாகவே நின்றன.

பங்குனி உத்திர நாள் வந்தது. கோயிலில் அன்னதானத்துக்கு அரிசி இல்லை. குளம் சேறு படிந்த நிலையில் இருந்தது. மக்கள் முணுமுணுத்தனர். அப்போது கோயில் அர்ச்சகர் வேதமூர்த்தி சொன்னார்: 'ஐயா, உங்கள் மனம் பெரிது. ஆனால் உங்கள் கை உழைக்கவில்லையே. வாள் இருக்கிறது; ஆனால் அதைத் தூக்க வலிமை இல்லை.'

சுப்புராமன் வெட்கப்பட்டார். அன்று இரவு அவர் உறங்கவில்லை. மறுநாள் அதிகாலை அவர் தாமே மண்வெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வயலுக்குச் சென்றார். ஊரின் இளைஞர்களையும் அழைத்தார். அனைவரும் சேர்ந்து குளத்தைத் தூர்வாரினர். அந்த ஆண்டு அவர் தம் நிலங்களை நேரில் கவனித்தார். அடுத்த ஆண்டு விளைச்சல் பெருகியது. அதற்கடுத்த பங்குனியில் அன்னதானம் உண்மையாகவே நடந்தது.

சுப்புராமன் பின்னர் ஊரார் முன் நின்று, 'இந்த ஆண்டு கோயிலுக்கு நான் தருவது என் வியர்வையால் விளைந்த நெல்' என்று பெருமையோடு சொன்னார். அந்தச் சொல்லில் நேர்மையும் நிறைவும் இருந்தது. அதைக் கேட்ட மக்கள் அவரை முன்பை விட அதிகமாக மதித்தனர். அவ்வூரில் இன்றும் இந்தக் கதை ஒரு நீதிக் கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலின் சுவரில் இன்றும் அந்த ஆண்டின் திருப்பணியைக் குறிக்கும் கல்வெட்டு ஒன்று உள்ளது என்று ஊரார் கூறுகின்றனர். அதில் சுப்புராமனின் பெயர் இடம்பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் அதைவிட, ஊர் மக்களின் நினைவில் அவர் உழைத்த நாள் பதிந்திருக்கிறது. சொல்லைவிட செயலே நிலைக்கும் என்பதை அந்த ஊர் இன்றும் சொல்கிறது.

இந்த நிகழ்வு ஊர் மக்களுக்கு ஒரு பாடமாக மாறியது. கொடுக்கும் ஆசை மட்டும் போதாது; உழைக்கும் துணிவும் வேண்டும் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர். பேடியின் கையிலுள்ள வாள் போல உழைப்பற்ற கொடை வீணாகிறது என்பது அன்று அவர்களுக்குத் தெளிவாயிற்று.

The Rich Man Who Only Gave Promises

In a small village on the Kaveri's bank lived a wealthy man named Subburaman. Every year he announced that he would give annadanam at the village temple for the Panguni Uthiram festival. He would also say he would desilt the temple tank and paint the gopuram. The villagers trusted his word and were glad.

But he left his lands to hired hands and never went to the fields himself. He did not look at the accounts. He took no effort to raise or protect his income. In time the workers cheated, the harvest fell and debt accumulated. All the temple works he announced remained announcements.

The day of Panguni Uthiram came. There was no rice for annadanam at the temple. The tank stood choked with mud. The people murmured. Then the temple priest Vedamoorthy said, 'Sir, your heart is big, but your hand does not labour. There is a sword, but no strength to lift it.'

Subburaman felt ashamed. That night he did not sleep. The next day at dawn he took up a spade himself and went to the field. He also called the young men of the village. All together desilted the tank. That year he personally attended to his lands. The next year the harvest grew. At the following Panguni the annadanam really took place.

This event became a lesson for the villagers. They understood that the wish to give is not enough; the courage to labour is needed. That day it became clear to them that giving without labour, like a sword in a timid hand, goes to waste.