Kural 617 · மடியுளாள் மாமுகடி என்ப மடியிலான்

பாற்கடல் கடைந்த முயற்சி

விஷ்ணு புராணமும் பாகவத புராணமும் சொல்லும் பாற்கடல் கடைதல் கதை இது. துர்வாசரின் சாபத்தால் இந்திரனும் தேவர்களும் வலிமையையும் செல்வத்தையும் இழந்தனர். அசுரர்கள் வானுலகைக் கைப்பற்றினர். தேவர்கள் திருமாலிடம் முறையிட்டனர். திருமால் அவர்களுக்கு ஒரு வழி கூறினார்: அசுரர்களோடு சமாதானம் செய்து கொண்டு, பாற்கடலைக் கடைந்து அமிழ்தம் பெற வேண்டும்.

மந்தர மலையை மத்தாகவும், வாசுகி என்னும் பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு தேவரும் அசுரரும் கடைய ஆரம்பித்தனர். மலை கடலில் அமிழ்ந்தபோது திருமால் ஆமை வடிவில் கூர்மாவதாரம் எடுத்து அதைத் தாங்கினார். பல ஆண்டுகள் இருபுறமும் இழுத்து கடலைக் கடைந்தனர். அவ்வேளை எளிதானதன்று; உடல் சோர்ந்தது, பாம்பின் நஞ்சுப் புகை அவர்களை வாட்டியது.

முதலில் கடலிலிருந்து ஆலகால நஞ்சு எழுந்தது. அது உலகை அச்சுறுத்தியபோது சிவபெருமான் அதை உண்டு தம் கண்டத்தில் நிறுத்தினார் என்று புராணம் கூறுகிறது; அவர் நீலகண்டர் எனப்பட்டார். சில புராணப் பாரம்பரியங்களில் இதன் பின் மூதேவி என்னும் ஜ்யேஷ்டா எழுந்தாள் என்றும், அவளுக்குப் பின்னரே திருமகள் எழுந்தாள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இது அனைத்துப் புராணங்களிலும் காணப்படும் கருத்தல்ல; சில மரபுகளில் மட்டுமே உள்ளது.

கடைசியில் மலர்ந்த தாமரையைக் கையில் ஏந்தி திருமகள் எழுந்து வந்தாள். அவள் திருமாலை மணந்தாள். தொடர்ந்து தன்வந்திரி அமிழ்த கலசத்துடன் தோன்றினார். இவ்வாறு முயற்சி தொடர்ந்தவர்களுக்கு நஞ்சும் துன்பமும் கடந்த பின் செல்வமும் அமிழ்தமும் கிடைத்தன.

நம் குடும்பங்களில் இன்றும் வெள்ளிக்கிழமை திருமகளை வணங்கும் வழக்கம் உண்டு. அன்று வீட்டைத் தூய்மை செய்து, விளக்கேற்றி, மலர் சூட்டி வழிபடுவர். இந்தப் பழக்கத்தின் அடிப்படைச் செய்தியும் இதுவே: உழைப்பும் தூய்மையும் உள்ள இடத்தில் திருமகள் தங்குவாள். பாற்கடல் கடைந்த கதையை முதியோர் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்வதுண்டு.

இந்தக் கதையில் ஒரு நுண்ணிய கருத்தும் உண்டு. தேவரும் அசுரரும் எதிரிகளாக இருந்தும் பொது இலக்குக்காக ஒன்றுபட்டு உழைத்தனர். பகை மறந்து இணைந்து உழைத்தபோதே அமிழ்தம் கிடைத்தது. கூட்டு முயற்சியின் ஆற்றலையும் இக்கதை நமக்குச் சொல்கிறது. அவ்வாறு முயற்சி செய்வோர் வீட்டில் திருமகள் நிலைத்துத் தங்குவாள் என்பது பெரியோரின் நம்பிக்கை.

இந்தக் கதை சொல்லும் பாடம் தெளிவானது. இடைவிடாத முயற்சி நடந்த இடத்தில் திருமகள் தோன்றுகிறாள். நஞ்சு வந்ததால் கடைவதை நிறுத்தியிருந்தால் அவள் வந்திருக்க மாட்டாள். 'தாளுளான் தாமரையினாள்' என்ற குறள் வரிக்கு இது புராண வடிவம்.

Churning the Ocean of Milk

This is the tale of the churning of the ocean of milk told by the Vishnu Purana and Bhagavata Purana. By the curse of Durvasa, Indra and the gods lost strength and wealth. The asuras seized heaven. The gods appealed to Vishnu. He told them a way: make peace with the asuras and churn the ocean of milk to obtain nectar.

Taking Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope, the gods and asuras began to churn. When the mountain sank into the sea, Vishnu took the Kurma avatar, as a tortoise, and bore it. For many years they pulled from both sides and churned the sea. It was not easy; their bodies tired and the venom-breath of the serpent scorched them.

First the Halahala poison rose from the sea. When it frightened the world, the Purana says Lord Shiva swallowed it and held it in his throat; he became Neelakantha. In some Puranic traditions it is said that after this Jyeshtha, Mudevi, arose, and only after her did Lakshmi arise. This is not found in all Puranas; it is in some traditions only.

At last Lakshmi came forth holding a blooming lotus. She wedded Vishnu. Next Dhanvantari appeared with the pot of nectar. Thus for those who kept up the effort, wealth and nectar came after poison and trouble were crossed.

The lesson of the tale is clear. Where unceasing effort goes on, the goddess of wealth appears. Had they stopped churning when the poison came, she would not have come. This is the Puranic form of the verse line 'thaalulaan thaamaraiyinaal'.