ஆள்வினை உடைமை

உழவாரத்துடன் அப்பர் சுவாமிகள்

பெரிய புராணத்தில் திருநாவுக்கரசர் புராணம் உழைப்பின் உயர்வை அழகாகக் காட்டுகிறது. திருவாமூரில் வேளாளர் குடியில் பிறந்த மருள்நீக்கியார் இளமையில் சமண சமயத்தைச் சார்ந்து தருமசேனர் என்ற பெயரில் பெயர் பெற்றார். அவரது தமக்கையார் திலகவதியார் சிவபக்தியில் நிலைத்திருந்தார். தருமசேனர் கொடிய சூலை நோயால் வருந்தியபோது, சமணர்களின் மருந்துகள் பயன் தரவில்லை. அவர் திலகவதியாரிடம் வந்தார். அவர் அவருக்கு திருநீறு அளித்து, திருவதிகை வீரட்டானேசுவரர் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே 'கூற்றாயினவாறு விலக்ககிலீர்' என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடினார்; நோய் நீங்கியது. இறைவன் 'நாவுக்கரசு' என்று அழைத்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது.

அதன்பின் அவர் தம் வாழ்க்கையை ஓர் இடைவிடாத தொண்டாக மாற்றினார். கையில் உழவாரம் என்னும் புல் வெட்டும் சிறு கருவியை ஏந்தினார். அவர் சென்ற ஊர்களிலெல்லாம் சிவன் கோயில்களின் பிரகாரங்களில் முளைத்திருந்த புற்களையும் முட்புதர்களையும் தம் கைகளாலேயே வெட்டித் தூய்மை செய்தார். அவர் நடந்த தூரம் பெரியது; திருவையாறு, திருப்பழனம், திருக்கடவூர், திருவாரூர், திருமறைக்காடு என்று பல தலங்களுக்கு அவர் கால்நடையாகச் சென்றார். பிற்காலத்தில் அவர் முதிர்ந்தபோதும் அந்த உழவாரப் பணியை விடவில்லை.

அவருக்குச் சோதனைகளும் வந்தன. சமணம் விட்டுச் சைவம் தழுவிய அவரை பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மன் கொடுமைப்படுத்தினான் என்று புராணம் கூறுகிறது. சுண்ணாம்புக் காளவாயில் இட்டனர்; நஞ்சு கலந்த பாலூட்டினர்; யானையை ஏவினர்; கல்லில் கட்டிக் கடலில் எறிந்தனர். ஒவ்வொரு முறையும் அவர் இறைவனின் நாமத்தை நம்பியிருந்தார். கடலில் எறியப்பட்டபோது 'சொற்றுணை வேதியன்' என்று பாடினார்; கல் தெப்பமாக மிதந்து அவரைக் கரையில் சேர்த்தது என்று அடியார்கள் நம்புகின்றனர்.

அவர் தோல்விக்கு அஞ்சவில்லை; தொண்டைக் கைவிடவும் இல்லை. முதுமையிலும் தள்ளாடி நடந்து கோயில் கோயிலாகச் சென்று பாடிப் பணிந்தார். அவர் எண்பத்தொரு ஆண்டுகள் வாழ்ந்ததாகப் பாரம்பரியம் கூறுகிறது. தேவாரத்தில் அவர் பாடிய பதிகங்கள் இன்றும் தமிழகக் கோயில்களில் ஒலிக்கின்றன.

அப்பர் சுவாமிகளின் வாழ்வில் இன்னொரு காட்சியும் உண்டு. அவர் திருப்பூந்துருத்தியில் தங்கியிருந்தபோது, திருஞானசம்பந்தர் அந்த ஊருக்கு வருகிறார் என்று கேள்விப்பட்டார். வயதில் மூத்தவராயினும் அவர் ஞானசம்பந்தரின் பல்லக்கைத் தாமே தோளில் தாங்கினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இத்தகைய பணிவும், தம் பெருமையைப் பாராமல் செய்யும் உழைப்பும் அவருடைய தொண்டின் அடையாளம்.

அவரது உழவாரப் பணி வெறும் சடங்கு அன்று. கோயில் வளாகத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பது இறைவனுக்குச் செய்யும் நேரடி வழிபாடு என்று அவர் கருதினார். இன்றும் பல கோயில்களில் உழவாரப் பணி என்ற பெயரில் அடியார்கள் கூடி வளாகத்தைத் தூய்மை செய்கின்றனர். ஆகவே அவரது தொண்டு ஒரு தனி மனிதனின் உழைப்பாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை; தலைமுறைகளைத் தாண்டி ஒரு பண்பாடாகவே நிலைத்துவிட்டது.

அப்பரின் வாழ்க்கையிலிருந்து இன்னொரு பாடமும் கிடைக்கிறது. அவர் துன்பங்களைத் தனிமையில் எதிர்கொண்டபோதும் இறைவனின் மீதும் தம் தொண்டின் மீதும் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை. எந்தத் துன்பமும் தம் தொண்டை நிறுத்தும் காரணமாக அவர் கருதவில்லை. சமணர் இடையே வாழ்ந்த காலத்திலும், பின்னர் சைவத்துக்குத் திரும்பிய பின்னரும், மன்னனின் சினம் வந்த பின்னரும் அவரது உழைப்பின் தன்மை மாறவில்லை. இடைவிடாத செயலே அவரை நிலையாக வைத்தது.

பிற்காலத்தில் பல்லவ மன்னன் தன் தவறை உணர்ந்து அவரை வணங்கி சைவ சமயத்தைத் தழுவினான் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவருடைய பொறுமையும் தொடர்ந்த முயற்சியும் கொடுமை செய்த மன்னனின் உள்ளத்தையும் மாற்றியது. கொடுமை செய்தோரையும் அன்பால் வெல்வது ஆள்வினையின் இன்னொரு பக்கம் என்பதை அவரது வாழ்வு உணர்த்துகிறது.

இந்த வாழ்க்கை 'அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்' என்ற முதல் குறளுக்கு உயிர்ச் சாட்சி. நோய், சமயப் புறக்கணிப்பு, அரசனின் கொடுமை என்ற பெரிய தடைகளையும் இடைவிடாத தொண்டு கடந்தது. 'முயற்சி திருவினை ஆக்கும்' என்பதற்கு அவர் தொண்டே சான்று: உழவாரம் என்னும் சிறு கருவி அவரைத் தமிழ் உலகின் மறக்க முடியாத அடியாராக்கியது.

அவரது தொண்டின் வழியில் நாமும் நம் இடத்தைத் தூய்மை செய்யும் சிறு பணியைத் தொடங்கலாம்; அதுவே அவருக்குச் செய்யும் நினைவஞ்சலி.

Appar and His Uzhavaram

The Tirunavukkarasar Puranam in the Periya Puranam beautifully shows the dignity of labour. Born in a Vellala family at Thiruvamur, Marulneekkiyar in his youth joined the Jain faith and became known as Dharmasena. His elder sister Tilakavathiyar remained steadfast in devotion to Shiva. When Dharmasena was tormented by a terrible stomach pain, the medicines of the Jains did not help. He came to Tilakavathiyar, who gave him sacred ash and led him to the Veerattaneswarar temple at Thiruvathigai. There he sang the decad beginning 'Kootraayinavaaru vilakkakileer', and the pain left him. The Purana says the Lord called him 'Navukkarasu', king of speech.

After that he turned his life into unbroken service. In his hand he carried the uzhavaram, a small tool for cutting grass. In every town he visited he cleared with his own hands the grass and thorn-bushes that had grown in the corridors of Shiva temples. The distance he walked was great; on foot he went to Thiruvaiyaru, Thirupazhanam, Thirukkadavur, Tiruvarur, Thirumaraikadu and many other shrines. Even in old age he did not leave the uzhavaram service.

Trials came too. The Purana says the Pallava king Mahendravarman tortured him for leaving Jainism for Shaivism. They threw him in a lime kiln, fed him poisoned milk, set an elephant on him and bound him to a stone and cast him in the sea. Each time he relied on the Lord's name. When thrown into the sea he sang 'Sotruṇai Vedhiyan', and devotees believe the stone floated like a raft and set him ashore.

He did not fear failure and he did not give up service. Even in old age, tottering, he went from temple to temple singing and bowing. Tradition says he lived eighty-one years. His decads in the Thevaram still ring in Tamil temples.

There is another scene from Appar's life. While he stayed at Thirupoonthuruthi, he heard that Thirugnanasambandar was coming to that town. Though older in years, the Purana says he himself bore Sambandar's palanquin on his shoulder. Such humility and labour done without regard for his own greatness is the mark of his service.

His uzhavaram work was no mere ritual. He held that keeping the temple precincts clean was direct worship offered to the Lord. Even today in many temples devotees gather in the name of uzhavaram service and clean the premises. So his service did not remain one man's labour; it has endured across generations as a culture.

This life is a living witness to the first verse, 'Arumai udaiththendru asaavaamai ventum'. Unceasing service crossed great obstacles: illness, the rejection of his former community and a king's cruelty. 'Muyarchi thiruvinai aakkum': his service proves it. A small tool, the uzhavaram, made him an unforgettable saint of the Tamil world.