Kural 618 · பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று அறிவறிந்து

குருக்ஷேத்திரத்தில் தளர்ந்த அர்ஜுனன்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பருவத்தில் பகவத் கீதை தொடங்கும் காட்சி இது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் இரு படைகளும் எதிர் எதிரே நின்றன. அர்ஜுனன் தன் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்தும்படி கிருஷ்ணனிடம் கேட்டான். எதிர்ப்படையில் தன் பிதாமகர் பீஷ்மரையும், ஆசிரியர் துரோணரையும், உறவினரையும் கண்டதும் அவன் உள்ளம் கலங்கியது. அவன் வில்லைக் கீழே போட்டான். 'கிருஷ்ணா, நான் போர் செய்ய மாட்டேன். உறவினரைக் கொன்று வெற்றி பெறுவதில் என்ன பயன்?' என்று அமர்ந்துவிட்டான்.

அர்ஜுனன் அறிவற்றவன் அல்லன். அவன் அறநூல்கள் கற்றவன்; அரச குலத்தவன்; இந்தப் போரைத் தவிர்க்க பாண்டவர்கள் எவ்வளவு முயன்றனர் என்பதை அறிந்தவன். சூழ்நிலையும் அவனுக்குச் சாதகமாகவே இருந்தது. ஆயினும் அவன் செயலிலிருந்து பின்வாங்கினான். அப்போது கிருஷ்ணன் அவனுக்கு அறிவுரை கூறினார்: 'அர்ஜுனா, இந்தத் தளர்வு உனக்குப் பொருந்தாது; இது உன் புகழைக் கெடுக்கும். மனத்தின் சிறு பலவீனத்தைத் தள்ளி எழு.'

கிருஷ்ணன் கர்மத்தின் தத்துவத்தை விளக்கினார். செயலைச் செய்; பலனில் பற்று வைக்காதே. கடமையைச் செய்யாமல் விடுவதும் ஒரு செயலே; அது சோம்பலின் வடிவம். 'ஆன்மா அழிவற்றது; உன் கடமை உன் முன்னே இருக்கிறது' என்று அவர் தெளிவு படுத்தினார். பதினெட்டு அத்தியாயங்களில் இந்த உரையாடல் தொடர்ந்தது.

முடிவில் அர்ஜுனன், 'என் மயக்கம் தெளிந்தது; உன் சொல்படி செய்வேன்' என்று கூறி மீண்டும் வில்லை எடுத்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: அர்ஜுனன் தோல்வியுறவில்லை. ஆனால் அறிந்தும் செயலை விடுவது எவ்வளவு பெரிய பழி என்பதை கிருஷ்ணன் அவனுக்கு உணர்த்தினார்.

இந்தக் கதை வெறும் போர் வரலாறாக மட்டும் இல்லை. வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குருக்ஷேத்திரத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். கடமை தெரிந்தும் மனம் தளரும் தருணங்கள் அனைவருக்கும் உண்டு. அப்போது கீதையின் அறிவுரை நமக்கும் பொருந்தும்: எழு, உன் பணியைச் செய். அர்ஜுனனுக்குத் தயக்கத்தை விலக்கும் துணை கிருஷ்ணனாக இருந்தது; நமக்கு நல்லோர் சொல்லும், நம் மனச்சான்றும் அத்துணையாகலாம்.

இதுவே 'அறிவறிந்து ஆள்வினை இன்மை பழி' என்பதன் நேரடி எடுத்துக்காட்டு. அர்ஜுனனின் கலக்கம் அறியாமையால் அன்று; அறிந்தும் செயல் புரிய இயலாத மயக்கத்தால். அதைக் கடந்த போதுதான் அவன் தன் கடமையைச் செய்து உயர்ந்தான்.

Arjuna's Dejection at Kurukshetra

This is the scene with which the Bhagavad Gita begins, in the Bhishma Parva of the Mahabharata. On the battlefield of Kurukshetra the two armies stood face to face. Arjuna asked Krishna to halt his chariot between the two armies. Seeing in the opposing army his grandsire Bhishma, his teacher Drona and his kinsmen, his heart was shaken. He cast down his bow. 'Krishna, I will not fight. What is the use of victory won by killing kin?' he said and sat down.

Arjuna was not ignorant. He had learnt the scriptures of dharma; he was of royal birth; he knew how much the Pandavas had tried to avoid this war. The situation too was in his favour. Yet he drew back from action. Then Krishna counselled him: 'Arjuna, this faintness does not befit you; it will spoil your fame. Cast off this small weakness of mind and rise.'

Krishna explained the philosophy of karma. Do the action; do not cling to its fruit. Leaving a duty undone is also an action; it is a form of sloth. 'The self is indestructible; your duty stands before you,' he made clear. The dialogue went on through eighteen chapters.

At the end Arjuna said, 'My delusion is cleared; I shall act as you say,' and took up his bow again. Note: Arjuna did not fail. But Krishna made him feel how great a blame it is to leave action although one knows.

This is a direct example of 'arivarindhu aalvinai inmai pazhi'. Arjuna's confusion was not from ignorance but from a delusion that made him unable to act though he knew. Only when he crossed it did he do his duty and rise.