Kural 671 · சூழ்ச்சி முடிவு துணிவெய்தல் அத்துணிவு

அர்ஜுனனின் துணிவு

மகாபாரதத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் இரு படைகளும் எதிர் எதிராக நிற்கின்றன. அர்ஜுனன் தன் தேரில் நின்று உறவினரையும் ஆசிரியரையும் நண்பரையும் இரு பக்கமும் காண்கிறான். அவன் உடல் நடுங்குகிறது; வில் கையிலிருந்து நழுவுகிறது. 'போர் செய்ய மாட்டேன்' என்று சொல்லித் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்துவிடுகிறான். போருக்கு முன் ஆலோசனைகள் எவ்வளவோ நடந்துவிட்டன; தூது சென்றாகிவிட்டது. இன்னும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் நேரம் அல்ல அது.

அவனுடைய தேரோட்டியான கிருஷ்ணன் பகவத்கீதையின் வழியே கடமை, செயல், பற்றின்மை பற்றி விளக்குகிறார். அர்ஜுனன் கேள்விகள் கேட்கிறான்; ஒவ்வொன்றாகத் தெளிவு பெறுகிறான். இறுதியில் அவன் கூறுகிறான்: 'என் மயக்கம் அழிந்தது. உன் அருளால் நினைவு பெற்றேன். சந்தேகம் நீங்கி நிற்கிறேன்; நீ சொல்வதைச் செய்வேன்.' அந்த வார்த்தைகளோடு அவன் காண்டீபத்தை எடுத்தான்.

இங்கே இரண்டு காட்சிகள் உண்டு. முதலாவது, ஆராய்தலின் நேரம். அர்ஜுனன் தன் ஐயங்களை மறைக்காமல் கேட்டான்; கிருஷ்ணனும் பொறுமையாகப் பதில் சொன்னார். இரண்டாவது, துணிவின் நேரம். தெளிவு கிடைத்த பிறகு அவன் மீண்டும் மீண்டும் 'இன்னும் சற்று யோசிக்கிறேன்' என்று சொல்லவில்லை. சந்தேகத்தின் பக்கம் திரும்பிப் போகாமல் தன் முடிவுக்குள் நின்றான்.

இதை நாம் நம் அன்றாட வாழ்விலும் காணலாம். ஒரு மாணவன் தேர்வுக்குத் தயாராகிப் பாடங்களை முடிவு செய்த பிறகு, புதிய புத்தகங்களை வாங்கிக் குவித்துக்கொண்டே இருந்தால் படிப்பே தொடங்காது. ஒரு தொழிலதிபர் கடையைத் திறக்க முடிவு செய்த பிறகும் மாதக்கணக்கில் நாள் தள்ளினால் வாய்ப்பு கை நழுவும். கேள்விகள் தெளிந்த பிறகு தாமதிப்பது தெளிவு இல்லாத நிலையைவிடத் தீது. அர்ஜுனன் விட்ட பெருமூச்சு மறைந்தபோது, காண்டீபத்தின் நாணொலி எழுந்தது.

அந்தப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனின் தெளிவு மற்ற வீரர்களுக்கும் நம்பிக்கை அளித்தது. தலைவனின் உறுதி படையின் உறுதியாகிறது. குழப்பத்தில் இருந்த மனம் துணிவு பெற்றதும் உடல் வலிமையும் திரும்பியது. கிருஷ்ணன் அவனுக்குச் சொன்ன அறிவு அவன் செயலில் வெளிப்பட்டது; அறிந்ததைச் செய்யாதவனின் அறிவு பாரமே ஆகும்.

தெளிவு பிறந்த பின் மனம் கலங்குவதில்லை; துணிவுடன் எடுத்த முடிவு செயலுக்கு வலிமையும் தருகிறது.

தெளிவுக்குப் பின் தாமதிக்காத ஒரு கணமே வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய திருப்பமாக அமையக் கூடும் என்பதை இக்காட்சி நினைவூட்டுகிறது.

Arjuna's Resolve

From the Mahabharata. On the field of Kurukshetra the two armies stand facing each other. Arjuna, in his chariot, sees kinsmen, teachers and friends on both sides. His body trembles and the bow slips from his hand. 'I will not fight,' he says, and sinks down on the floor of the chariot. All the councils before the war are over; the peace embassies have gone. This is no time for more deliberation.

His charioteer Krishna speaks to him, in the Bhagavad Gita, of duty, action and non-attachment. Arjuna asks his questions and gains clarity step by step. At the end he says: 'My delusion is destroyed. By your grace I have regained my memory. My doubts are gone and I stand firm; I shall do as you say.' With those words he takes up the Gandiva.

There are two scenes here. The first is the time for examination. Arjuna did not hide his doubts, and Krishna answered them patiently. The second is the time for resolve. Once clarity came, Arjuna did not keep saying, 'Let me think a little more.' He did not turn back to his doubts; he stayed within his decision.

We can see the same thing in daily life. A student who has settled the syllabus but keeps buying new books will never begin to study. A shopkeeper who has decided to open a shop but postpones it for months will see the opportunity slip away. Delay after the questions are answered is worse than confusion before them. When Arjuna's sigh faded, the twang of the Gandiva's string rose over the field.