திருவாசகம் 238 · அவமாய தேவர் அவகதியில் அழுந்தாமே

Verse 238 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruthellenam · Verse 4 of 20

அவமாய தேவர் அவகதியில் அழுந்தாமேபவமாயங் காத்தென்னை ஆண்டுகொண்ட பரஞ்சோதிநவமாய செஞ்சுடர் நல்குதலும் நாம்ஒழிந்துசிவமான வாபாடித் தெள்ளேணங் கொட்டாமோ.

Avamaaya thaevar avakathiyil azhunthaamae / Pavamaayang kaaththennai aantukonta paranjsoathi / Navamaaya senjsutar nalkuthalum naamozhinthu / Sivamaana vaapaatith thellaenang kottaamoa.

பொருள்

பயனற்ற தேவர்களைப் போலத் தாழ்ந்த நிலையில் அமிழ்ந்து விடாமல், பிறவி மாயையிலிருந்து காத்து என்னை ஆட்கொண்ட மேலான சோதி, புதுமையான சிவந்த ஒளியைத் தந்தவுடனே, 'நாம்' என்பது ஒழிந்து சிவமான விதத்தைப் பாடி நாம் தெள்ளேணம் கொட்டுவோம் அல்லவா!

Meaning

So that I would not sink into a low state like the gods who have lost their way, the Supreme Light guarded me from the illusion of birth and took me. The moment he gave that new red radiance, the 'we' was gone and we became Siva. Let us sing of how that happened, and clap the thellenam!

சொற்பொருள் Word by word

அவம் ஆய: பயனற்ற
அவகதி: தாழ்ந்த நிலை
அழுந்தாமே: அமிழாமல்
பவம்: பிறவி
மாயம்: மாயை
பரஞ்சோதி: மேலான ஒளி
நவம் ஆய: புதுமையான
செஞ்சுடர்: சிவந்த ஒளி
நல்குதல்: தருதல்
நாம் ஒழிந்து: நான் என்பது நீங்கி
சிவம் ஆன: சிவமான
தெள்ளேணம்: பெண்கள் கைகொட்டி ஆடும் விளையாட்டு
கொட்டாமோ: கொட்டுவோம் அல்லவா

விளக்கம்

'நாமொழிந்து சிவமானவா' என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் முத்தி நிலை. 'நான்' என்ற உணர்வு நீங்கும்போது உயிர் சிவத்தோடு ஒன்றுகிறது. ஆனால் சித்தாந்தம் இதை 'அத்துவிதம்' என்கிறது: உப்பு நீரில் கரைவது போல ஒன்றாகிறது, ஆனால் உயிர் அழிவதில்லை. உயிர் சிவானந்தத்தை அனுபவிக்கிறது.

'அவமாய தேவர்' என்பது போக இன்பத்தில் மூழ்கிய தேவர்கள். சுவர்க்கமும் ஒரு பிறவி நிலையே; புண்ணியம் தீர்ந்ததும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்று பகவத் கீதை சொல்கிறது. மணிவாசகர் அதையும் தாண்டிய நிலையைப் பெற்றார்.

Explanation

'The we was gone and we became Siva' is release as Saiva Siddhanta understands it. When the sense of 'I' falls away, the soul is united with Siva. Siddhanta calls this advaita in its own sense: like salt dissolved in water, it becomes one, yet the soul is not destroyed; it enjoys the bliss of Siva.

'Gods who have lost their way' are the gods sunk in heavenly pleasures. Heaven too is a state within births; the Bhagavad Gita says that when merit runs out, one returns to earth. Manikkavasagar received a state beyond even that.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); தில்லைத் தலமரபு

திருவாசகத்தை எழுதிய இறைவன்

மணிவாசகர் தம் இறுதிக் காலத்தில் தில்லையில் தங்கியிருந்தார். ஒருநாள் ஓர் அந்தணர் அவர் இல்லத்துக்கு வந்து, 'ஐயா, நீங்கள் பல இடங்களிலும் பாடிய பாடல்களை ஒருமுறை முழுதும் சொல்லுங்கள்; நான் எழுதிக்கொள்கிறேன்' என்று பணிவோடு கேட்டார். மணிவாசகர் சிவபுராணம் தொடங்கி ஒவ்வொரு பதிகமாகச் சொல்லச் சொல்ல, அந்த அந்தணர் ஓலைச் சுவடியில் எழுதினார்.

பின்னர் அவர், 'பாவை பாடிய வாயால் ஒரு கோவையும் பாடுங்கள்' என்று கேட்டார். மணிவாசகர் திருக்கோவையாரைப் பாடினார்; அதுவும் எழுதப்பட்டது. எழுதி முடித்ததும் அந்த அந்தணர் மறைந்தார். மறுநாள் விடியலில் தில்லைக் கோயிலின் பஞ்சாக்கரப் படியில் அந்த ஓலைச் சுவடி கிடந்தது. அதன் இறுதியில் 'இவை திருவாதவூரர் சொல்ல எழுதியது, திருச்சிற்றம்பலமுடையான்' என்று கையெழுத்து இருந்தது.

தில்லை அந்தணர்கள் அதைக் கண்டு வியந்து, மணிவாசகரிடம் வந்து அதன் பொருளைக் கேட்டனர். அவர் அவர்களைச் சிற்றம்பலத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, நடராசனைச் சுட்டிக்காட்டி, 'இவற்றின் பொருள் இவனே' என்றார். அந்தக் கணமே அவர் இறைவனின் திருவடியில் கலந்து மறைந்தார் என்பது மரபு. அதனால்தான் திருவாசகத்தை இறைவனே எழுதிய நூல் என்று சைவர்கள் போற்றுகின்றனர்; 'திருவாசகத்துக்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்துக்கும் உருகார்' என்பதும் அதனால்.

Thiruvathavurar Puranam (Kadavul Mamunivar); temple tradition of Thillai

The Lord Who Wrote Down the Thiruvasagam

In his last years Manikkavasagar lived at Thillai. One day a Brahmin came to his house and asked humbly, 'Sir, please recite all the songs you have sung in so many places, and I will write them down.' Manikkavasagar began with the Sivapuranam and recited hymn after hymn, and the Brahmin wrote each one on palm leaves.

Then he asked, 'With the mouth that sang the Pavai, sing a kovai as well.' Manikkavasagar sang the Thirukkovaiyar, and that too was written down. When the writing was done, the Brahmin vanished. At dawn the next day the bundle of palm leaves was found lying on the five-syllable steps of the Thillai temple, and at its end was a signature: 'Written as Thiruvathavurar recited it, by the Lord of the Little Hall.'

The priests of Thillai were amazed and came to Manikkavasagar to ask what these songs meant. He led them into the Little Hall, pointed to Nataraja and said, 'He is their meaning.' Tradition says that in that very moment he merged into the Lord's feet and was seen no more. This is why Saivas honour the Thiruvasagam as a book written by the Lord himself, and why they say that one who does not melt at Thiruvasagam will melt at no words at all.

சிந்தனைக்கு

'நான்' என்ற உணர்வு சற்று நீங்கிய ஒரு தருணம் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?

To reflect on

Do you remember a moment when the sense of 'I' fell quiet?