பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), எறிபத்த நாயனார் புராணம்; திருத்தொண்டத் தொகை (சுந்தரர்)இறைவனின் மலருக்காக மழு ஏந்திய எறிபத்த நாயனார்
கருவூரில் எறிபத்தர் என்ற சிவனடியார் வாழ்ந்தார். அவர் கையில் எப்போதும் ஒரு மழு இருக்கும். சிவனடியார்களுக்கு யாரேனும் துன்பம் செய்தால் அந்த மழுவோடு ஓடிச் சென்று காப்பார். அதே ஊரில் சிவகாமியாண்டார் என்ற முதிய அடியார் ஒவ்வொரு நாளும் விடியலில் பூக்கொய்து, கூடையில் சுமந்து, ஆனிலையப்பர் கோயிலுக்குக் கொண்டு செல்வார்.
ஒரு நவராத்திரி நாளில் புகழ்ச் சோழ மன்னனின் பட்டத்து யானை ஆற்றில் நீராடித் திரும்பியது. மதம் கொண்ட அந்த யானை சிவகாமியாண்டாரின் பூக்கூடையைப் பறித்துச் சிதறி மிதித்தது. முதியவர் 'சிவதா! சிவதா!' என்று கதறி அழுதார். அந்தக் குரலைக் கேட்ட எறிபத்தர் ஓடி வந்து, இறைவனுக்கான மலரை மிதித்த யானையையும் அதைக் காக்கத் தவறிய பாகர்களையும் மழுவால் வீழ்த்தினார்.
செய்தி கேட்டு மன்னன் படையோடு வந்தான். பகைவன் யார் என்று பார்த்தபோது திருநீறு அணிந்த ஓர் அடியார் நிற்பதைக் கண்டான். நடந்ததைக் கேட்டதும் மன்னன் படைகளை விலக்கினான். 'இறைவனின் மலருக்கு இழுக்கு நேர்ந்தது என் யானையால். அதற்குத் தண்டனை இந்த யானைக்கு மட்டும் போதாது; எனக்கும் வேண்டும்' என்று தன் வாளை எறிபத்தரிடம் நீட்டினான். மன்னனின் அன்பைக் கண்ட எறிபத்தர், இப்படிப்பட்ட அடியாருக்குத் துன்பம் தந்தேனே என்று அதே வாளால் தம் கழுத்தை அறுக்கத் தொடங்கினார். மன்னன் அவர் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தான்.
அப்போது வானில் ஒலி எழுந்தது: 'உங்கள் அன்பின் பெருமையை உலகுக்குக் காட்டவே இது நடந்தது.' யானையும் பாகர்களும் உயிர் பெற்று எழுந்தனர். சிதறிய பூக்கள் கூடையில் மீண்டும் நிறைந்தன. மன்னனும் அடியாரும் ஒருவரை ஒருவர் வணங்கினர்.
திருப்படை ஆட்சியில் மணிவாசகர் 'மாதவர் கைகள் குவிந்து பூமழை பொழியும்' நாளையும், 'தன் அடியார் அடி என் தலை மீது தழைக்கும்' நாளையும் பாடுகிறார். இறைவனின் படை வாளால் ஆள்வதில்லை, அன்பால் ஆள்கிறது. மன்னனும் வாளைக் கீழே வைத்து அடியாரின் அடியில் பணிந்த அந்த நாளே 'அடியார் அடியோம்' என்ற ஆட்சி.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Eripatha Nayanar; Thiruthondathogai (Sundarar)Eripatha Nayanar, Who Raised His Axe for the Lord's Flowers
In Karuvur lived a devotee of Siva named Eripathar. He always carried an axe, and whenever anyone harmed a devotee of Siva he would run to protect them. In the same town an old devotee named Sivakami Andar rose at every dawn, gathered flowers, and carried them in a basket to the temple of the Lord of Anilai.
One day during Navaratri the state elephant of King Pugazh Chola was returning from its bath in the river. In its rut it snatched the old man's flower basket, scattered the flowers and trampled them. The old man wept, crying 'Sivadha! Sivadha!' Eripathar heard the cry, ran to the spot, and struck down the elephant that had trampled the Lord's flowers along with the mahouts who had failed to restrain it.
When the king heard the news he came with his army. Looking for the enemy, he saw a devotee wearing sacred ash. When he learned what had happened, he sent his soldiers back. 'The Lord's flowers were dishonoured by my elephant. Punishing the elephant is not enough; I deserve punishment too,' he said, and held out his own sword to Eripathar. Seeing the king's devotion, Eripathar was grieved that he had caused pain to such a devotee, and he began to cut his own throat with that sword. The king caught his hand and stopped him.
Then a voice rang out from the sky: 'This happened to show the world the greatness of your love.' The elephant and the mahouts rose up alive. The scattered flowers filled the basket again. The king and the devotee bowed to each other.
In Thiruppadai Aatchi Manikkavasagar longs for the day when 'great ascetics fold their hands and shower flowers' and 'the feet of his devotees flourish upon my head.' The Lord's army does not rule by the sword; it rules by love. The day a king laid down his sword and bowed at a devotee's feet is that rule, the rule of 'we are servants of his servants.'
