நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 605 · கடலே. கடலே. உன்னைக்

Verse 605 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

கடலே. கடலே. உன்னைக்கடைந்து கலக்குறுத்துஉடலுள் புகுந்துநின் றூறல்அறுத்தவற்கு, என்னையும்உடலுள் புகுந்துநின் றூறல்அறுக்கின்ற மாயற்குஎன்நடலைக ளெல்லாம் நாகணைக்கேசென்று ரைத்தியே.

Katalae. katalae. unnaik / Katainthu kalakkuruththu / Utalul pukunthunin rooral / Aruththavarku, ennaiyum / Utalul pukunthunin rooral / Arukkinra maayarkuen / Natalaika lellaam naakanaik / Kaesenru raiththiyae.

பொருள்

கடலே! கடலே! உன்னைக் கடைந்து கலக்கி, உன் உடலுள் புகுந்து உன் சாரத்தை எடுத்துக்கொண்டவனுக்கு, அதே போல என் உடலுள் புகுந்து என் சாரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும் மாயனுக்கு, நாகப் படுக்கையானுக்கு, என் துயரங்கள் எல்லாவற்றையும் சொல்வாயா?

Meaning

Sea! Sea! He churned you and stirred you up, entered within you and drew out your essence. In the same way the Mayan enters within me and draws out my essence. Will you tell him who lies on the serpent all my sorrows?

சொற்பொருள் Word by word

கடைந்து கலக்குறுத்து: churning and stirring up
உடலுள் புகுந்து: entering within
ஊறல் அறுத்தவன்: he who drew out the essence
மாயன்: the wondrous one
நடலைகள்: sorrows
நாகணைக்கு: to him on the serpent bed
உரைத்தியே: will you tell

விளக்கம்

கடலும் ஆண்டாளும் ஒரே நிலையில்: இருவரையும் அவன் கடைந்தான். கடலிலிருந்து அமுதத்தையும் திருமகளையும் எடுத்தான்; ஆண்டாளிடமிருந்து அவள் மனத்தை எடுத்தான். 'ஒரே துயரம் உடைய நீ என் நிலையைப் புரிந்துகொள்வாய்' என்கிறாள்.

கடலில் தான் அவன் பள்ளிகொண்டிருக்கிறான். அதனால் கடலே அவனுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது. அதன் மூலம் செய்தி அனுப்புவது இயல்பான தேர்வு.

Explanation

The sea and Andal share one state: he churned them both. From the sea he drew out the nectar and Thirumagal; from Andal he drew out her heart. 'You share my sorrow, so you will understand,' she says.

He sleeps upon the sea, so the sea is closest of all to him. Sending word through it is the natural choice.

குருபரம்பரை வரலாறு (திவ்யசூரி சரிதம்)

பாண்டியன் அவையில் விட்டுசித்தர்

மதுரையை ஆண்ட வல்லபதேவ பாண்டியன் ஒருநாள் இரவு நகர்வலம் வந்தபோது, ஒரு அந்தணர் 'மழைக்காலத்துக்கு வேண்டியதை வெயில் காலத்தில் சேர்; மறுமைக்கு வேண்டியதை இம்மையில் சேர்' என்று சொல்வதைக் கேட்டான். 'மறுமைக்கு எதைச் சேர்ப்பது? எந்தத் தெய்வமே பரம்பொருள்?' என்ற கேள்வி அவனுக்கு எழுந்தது. அதற்கு விடை சொல்பவருக்குப் பொற்கிழி தருவதாக அறிவித்து, அதை அவையில் ஒரு கம்பத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டான்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் மாலை கட்டிக்கொண்டிருந்த விஷ்ணுசித்தரின் கனவில் இறைவன் தோன்றி, 'மதுரைக்குச் சென்று என் பரத்துவத்தை நிலைநாட்டு' என்றான். கல்வி கற்காத தான் எப்படிப் பேசுவது என்று தயங்கியவருக்கு இறைவனே அருள் செய்தான். விஷ்ணுசித்தர் அவையில் வேதங்களைக் கொண்டு நாராயணனே பரம்பொருள் என்று நிறுவினார். அப்போது பொற்கிழி கட்டியிருந்த கயிறு தானாகத் தாழ்ந்து அவர் கைக்கு வந்தது.

மகிழ்ந்த மன்னன் அவருக்குப் 'பட்டர்பிரான்' என்று பட்டம் கொடுத்து யானை மேல் ஏற்றி நகர்வலம் வரச் செய்தான். அந்தக் காட்சியைக் காண இறைவனே கருடன் மேல் திருமகளோடு வானில் தோன்றினான். அவன் அழகுக்குக் கண்ணேறு பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சிய விஷ்ணுசித்தர், யானை மேல் இருந்த மணிகளைத் தாளமாக்கி, 'பல்லாண்டு பல்லாண்டு' என்று இறைவனையே வாழ்த்திப் பாடினார். அன்று முதல் அவர் 'பெரியாழ்வார்'.

இந்தப் பத்தின் இறுதியில் ஆண்டாள் சொல்கிறாள்: 'விட்டுசித்தர் தம் தேவரை வல்ல பரிசு வருவிப்பரேல் அது காண்டுமே', என் தந்தை தன் திறமையால் இறைவனை வரவழைத்தால் காண்போம். இறைவனையே வானிலிருந்து இறங்கி வரச் செய்தவர் அவர். தன் தந்தையின் அந்தப் பெருமையை நம்பி நிற்கிறாள் ஆண்டாள்.

From the Guruparamparai (Divya Suri Charitham)

Vishnuchittar in the Pandya king's court

One night, as Vallabhadeva Pandya, king of Madurai, went round the city, he heard a Brahmin say: 'In the dry season, gather what you need for the rains; in this life, gather what you need for the next.' A question arose in him: what should one gather for the next life, and which god is the Supreme? He announced a purse of gold for whoever could answer, and had it tied to a pole in his court.

At Srivilliputhur, the Lord appeared in a dream to Vishnuchittar as he was making garlands and said, 'Go to Madurai and establish my supremacy.' Vishnuchittar hesitated, for he had no learning, but the Lord blessed him. In the court he showed from the Vedas that Narayana is the Supreme. Then the rope holding the purse bent down of itself and the gold came into his hands.

The delighted king gave him the title 'Pattarpiran' and sent him round the city in procession on an elephant. To see this, the Lord himself appeared in the sky on Garuda with Thirumagal. Afraid that the evil eye might fall on the Lord's beauty, Vishnuchittar used the bells on the elephant to keep time and sang 'Pallandu, pallandu', blessing the Lord himself with long life. From that day he has been called Periyazhvar.

At the end of this decade Andal says: 'If Vishnuchittar brings his Lord here by his own skill, we shall see him.' Her father once made the Lord come down from the sky. Andal stands trusting in that greatness of her father.

சிந்தனைக்கு

நம் துயரத்தைப் பகிர்ந்தவர்களோடு நமக்கு ஒரு சிறப்பான நெருக்கம் இருக்கிறதா?

To reflect on

Do we feel a special closeness to those who have shared our sorrow?