திருவாசகம் 357 · கொந்தண வும்பொழிற் சோலைக் கூங்குயி லேயிது கேள்நீ

Verse 357 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Kuyil Pathu · Verse 10 of 10

கொந்தண வும்பொழிற் சோலைக் கூங்குயி லேயிது கேள்நீஅந்தண னாகிவந்திங்கே அழகிய சேவடி காட்டிஎந்தம ராம்இவ னென்றிங் கென்னையும் ஆட்கொண்டருளும்செந்தழல் போல்திரு மேனித் தேவர்பி ரான்வரக் கூவாய்.

Konthana vumpozhir soalaik koongkuyi laeyithu kaelnee / Anthana naakivanthingkae azhakiya saevati kaatti / Enthama raamiva nenring kennaiyum aatkontarulum / Senthazhal poalthiru maenith thaevarpi raanvarak koovaay.

பொருள்

கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள் பூக்கும் சோலையில் கூவும் குயிலே, இதைக் கேள்! அவன் அந்தணனாக இங்கே வந்து, அழகிய சிவந்த திருவடிகளைக் காட்டி, 'இவன் நம்மவன்' என்று இங்கே என்னையும் ஆட்கொண்டருளினான். சிவந்த நெருப்பு போன்ற திருமேனியுடைய தேவர் தலைவனை வரும்படி கூவி அழை!

Meaning

Cuckoo calling in the grove thick with clusters of blossoms, listen to this! He came here as a Brahmin, showed his beautiful red feet, said 'This one is ours,' and took even me. Call the Lord of the gods, whose holy body is like red flame, to come!

சொற்பொருள் Word by word

கொந்து அணவும்: கொத்து மலர் நிறைந்த
பொழில் சோலை: சோலை
கூம் குயில்: கூவும் குயில்
அந்தணன் ஆகி: அந்தணனாக
சேவடி: சிவந்த திருவடி
எம் தமர்: நம்மவர்
இவன்: இவன்
செந்தழல்: சிவந்த நெருப்பு
திருமேனி: திருவுடல்
தேவர் பிரான்: தேவர் தலைவன்
குயிலே: குயிலே (விளி)
வரக் கூவாய்: வரும்படி கூவி அழை

விளக்கம்

'எந்தமர் ஆம் இவன் என்று' என்ற வரி மிக நெகிழ்ச்சியானது. இறைவன் மணிவாசகரைப் பார்த்து 'இவன் நம்மவன்' என்று சொந்தம் கொண்டாடினான். உலகம் முழுவதும் வேறு யாரோ என்று பார்த்தாலும், இறைவன் 'என்னுடையவன்' என்கிறான்.

பதிகம் பெருந்துறையின் அந்தணக் குருவோடு நிறைகிறது: அங்கேயே எல்லாம் தொடங்கியது. குயிலைத் தூதாக அனுப்பிய ஏக்கம், 'நம்மவன்' என்ற உறுதியில் அமைதி பெறுகிறது.

Explanation

'He said, This one is ours' is deeply moving. The Lord looked at Manikkavasagar and claimed him as his own. Even if the whole world sees a stranger, the Lord says, 'mine'.

The hymn ends with the Brahmin Guru at Perunthurai, where it all began. The longing that sent the cuckoo as messenger finds rest in the assurance: 'This one is ours.'

உத்தரகோசமங்கைத் தலபுராணம்; திருவாசகம், குயில் பத்து 2; சைவ மரபுக் கதை

இலங்கையில் மண்டோதரிக்கு அருள்

இராவணனின் மனைவி மண்டோதரி பெரும் சிவபக்தை. இலங்கையில் இருந்தபடியே அவள் நாள்தோறும் சிவனை வழிபட்டாள். 'ஒருமுறையேனும் இறைவனை நேரில் காண வேண்டும்' என்பதே அவளுடைய ஒரே ஏக்கம். அவளுடைய தவம் கனிந்தபோது, இறைவன் ஒரு அழகிய குழந்தையாக அவள் முன் தோன்றினான் என்று மரபு சொல்கிறது.

அந்தக் குழந்தையைக் கண்ட இராவணன் முதலில் ஐயமுற்றான். ஆனால் மண்டோதரியின் உள்ளம் 'இவனே என் இறைவன்' என்று உணர்ந்தது. குழந்தை வடிவம் நீங்கி இறைவன் தன் உண்மை உருவைக் காட்டி அவளுக்கு அருள் புரிந்தான். உத்தரகோசமங்கையில் உமையம்மைக்கு வேதப்பொருளை உபதேசித்த இறைவனே இவன் என்றும், அங்கே மண்டோதரிக்குக் காட்சி தந்த நினைவு போற்றப்படுகிறது என்றும் தலமரபு கூறுகிறது.

மாணிக்கவாசகர் இந்த அருளை 'தென்னிலங்கை அழகமர் வண்டோதரிக்குப் பேரருள் இன்பம் அளித்த பெருந்துறை மேய பிரான்' என்று குயில் பத்தின் இரண்டாம் பாடலில் நினைவு கூர்கிறார். அரக்கர் அரசனின் மனைவியாக இருந்தாலும், உண்மையான அன்புக்கு இறைவன் இறங்கி வருவான். குலம், இடம், சூழல் எதுவும் அருளுக்குத் தடையில்லை என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி.

Uthirakosamangai temple tradition; Thiruvasagam, Kuyil Pathu 2; Saiva oral tradition

Grace for Mandodari in Lanka

Mandodari, the queen of Ravana, was a great devotee of Siva. Living in Lanka, she worshipped him every day, and her one longing was to see the Lord with her own eyes, even once. Tradition says that when her devotion ripened, the Lord appeared before her as a beautiful child.

Ravana was suspicious of the child at first, but Mandodari's heart knew at once: this is my Lord. Then the child's form fell away, and Siva showed his true form and blessed her. The temple tradition of Uthirakosamangai, where the Lord taught the meaning of the Vedas to Uma, cherishes the memory of this vision granted to Mandodari.

Manikkavasagar recalls this grace in the second verse of Kuyil Pathu, naming the Lord of Perunthurai as the one who gave the bliss of his great grace to lovely Mandodari of southern Lanka. She was the wife of the king of the rakshasas, yet true love brought the Lord down to her. Birth, place and circumstance are no barrier to grace: that is the message of the story.

சிந்தனைக்கு

உங்களை 'நம்மவர்' என்று ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் யார்?

To reflect on

Who has claimed you as 'one of us'?