Unmai Vilakkam 13 · வானிடமாய் நின்றுசெவி மன்னும் ஒலியதனை
வானிடமாய் நின்றுசெவி மன்னும் ஒலியதனைஈனமிகும் தோல்கால் இடமாக – ஊனப்பரிசம் தனை அறியும் பார்வையில்கண் அங்கிவிரவி உருவம் காணுமே.
Vaanitamaay ninrusevi mannum oliyathanai / Eenamikum thoalkaal itamaaka – oonap / Parisam thanai ariyum paarvaiyilkan angki / Viravi uruvam kaanumae.
பொருள்
செவி ஆகாயத்தை இடமாகக் கொண்டு நின்று ஒலியை அறிகிறது; தோல் காற்றை இடமாகக் கொண்டு ஊற்றை அறிகிறது; கண் நெருப்பைச் சேர்ந்து உருவத்தைக் காண்கிறது.
Meaning
The ear, with space as its seat, knows sound; the skin, with air as its seat, knows touch; the eye, joined with fire, sees form.
சொற்பொருள் Word by word
- வானிடமாய்
- with space as its seat
- ஒலி
- sound
- தோல்
- skin
- கால்
- air
- பரிசம்
- touch
- அங்கி
- fire
- உருவம்
- form
விளக்கம்
ஒவ்வொரு அறிகருவிக்கும் ஒரு பூதம் பொருந்துகிறது: ஆகாயத்தில் ஒலி பரவுவதால் செவி ஆகாயத்தைச் சார்ந்தது; காற்று தொடுவதால் தோல் காற்றைச் சார்ந்தது; ஒளி நெருப்பின் தன்மை என்பதால் கண் நெருப்பைச் சார்ந்தது. இது ஆகமங்களிலும் உபநிடதங்களிலும் உள்ள பழைய இந்திய அறிவியல் பார்வை.
Explanation
Each organ of knowing matches one element: sound travels through space, so the ear belongs to space; air touches us, so the skin belongs to air; light is the nature of fire, so the eye belongs to fire. This is the old Indian view of nature found in the Agamas and the Upanishads.
சிந்தனைக்கு
நம்மைத் தொடும் காற்றிலும், காணும் ஒளியிலும் இறைவனின் அருளை உணர்கிறோமா?
To reflect on
Do we feel the Lord's grace in the breeze that touches us and the light we see by?