பெரியாரைப் பிழையாமை

துர்வாசரும் அம்பரீடனும்

இது பாகவத புராணத்திலிருந்து வரும் கதை.

அம்பரீடன் என்னும் அரசன் திருமாலின் உண்மையான அடியவன். நாட்டை ஆளும் செல்வமும் அதிகாரமும் இருந்தாலும் அவன் உள்ளம் எப்போதும் இறைவனின் திருவடியிலேயே நிலைத்திருந்தது. ஏகாதசி நோன்பை ஓர் ஆண்டு முழுவதும் ஒருநாள் கூடத் தவறாமல் கடைப்பிடித்து வந்தான். அந்த நோன்பு நிறைவடையும் துவாதசி நாளில், விரதத்தை உரிய நேரத்தில் முடிக்க அவன் காத்திருந்தான். அப்போது தவ வலிமையாலும் சினத்தாலும் புகழ்பெற்ற துர்வாச முனிவர் அவன் அரண்மனைக்கு வந்தார். அரசன் அவரை மரியாதையோடு வரவேற்று உணவுக்கு அழைத்தான். முனிவர், "நான் யமுனையில் நீராடிவிட்டு வருகிறேன்" என்று சொல்லிச் சென்றார்.

அரண்மனை முழுவதும் அன்று விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. வாசலில் மாவிலைத் தோரணங்கள் ஆடின; சமையல் கூடத்தில் அறுசுவை உணவு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. ஓர் ஆண்டு தவம் போன்ற நோன்பின் நிறைவை அம்பரீடன் அமைதியான மகிழ்ச்சியோடு எதிர்பார்த்தான். எளிய மக்களும் அன்று அரண்மனை வாயிலில் கூடி அவன் பக்தியைப் போற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.

நீராடச் சென்றவர் நீண்ட நேரமாகியும் திரும்பவில்லை. துவாதசி முடியும் நேரம் நெருங்கியது. உரிய நேரத்தில் விரதம் முடிக்காவிட்டால் ஓராண்டு காலம் இருந்த நோன்பே பயனற்றுப் போய்விடும். அரசன் ஒருபக்கம் விருந்தினரை மதிக்க வேண்டும்; மறுபக்கம் விரதத்தைக் காக்க வேண்டும். அவன் அறிஞர்களை அழைத்து ஆலோசித்தான். அவர்கள், "சிறிது நீர் மட்டும் அருந்தினால் அது உண்ணுவதும் ஆகும், உண்ணாததும் ஆகும்" என்று வழி காட்டினார்கள். அதன்படி அம்பரீடன் துளசி நீரைச் சிறிதளவு மட்டும் அருந்தினான்.

திரும்பி வந்த துர்வாசர் தம் தவ ஆற்றலால் இதை அறிந்துகொண்டு கடுஞ்சினம் அடைந்தார். தம் தலைமுடியிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான பூதத்தை உண்டாக்கி அம்பரீடனின் மேல் ஏவினார். அம்பரீடன் அசையாமல் அமைதியாக இறைவனை நினைத்தபடி நின்றான். அப்போது திருமாலின் சுதர்சன சக்கரம் வானிலிருந்து பாய்ந்து வந்து அந்தப் பூதத்தை அழித்தது. அத்தோடு நிற்காமல் முனிவரையும் துரத்தத் தொடங்கியது.

அந்தக் காட்சியைக் கண்ட அரண்மனைவாசிகள் அனைவரும் வியப்பில் உறைந்து நின்றனர். சினம் கொண்ட முனிவரின் சாபம் பலரை அழித்திருக்கிறது என்று அவர்கள் அறிவார்கள். ஆனால் அந்தச் சாபமே முனிவரைத் துரத்துவதை அவர்கள் இப்போதுதான் காண்கிறார்கள். அம்பரீடன் மட்டும் எதுவும் பேசாமல் கண்களை மூடி இறைவனை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் அச்சமோ பெருமையோ இல்லை; ஆழ்ந்த அமைதி மட்டுமே இருந்தது.

பூதம் அழிந்ததைக் கண்ட துர்வாசர் திகைத்தார். தாம் ஏவிய சக்தி தம்மையே திரும்பிப் பார்க்கிறது என்பதை உணர்ந்ததும் அவர் உள்ளம் நடுங்கியது. சக்கரத்தின் ஒளி அவர் பின்னால் சுடர்விட்டு வந்தது; அதன் வெப்பம் அவர் முதுகில் பட்டது. அவர் எவ்வளவு வேகமாக ஓடினாலும் அது ஒரு கணமும் விலகவில்லை.

முனிவர் உயிர் பிழைக்க உலகமெங்கும் ஓடினார். மலைகளிலும் கடல்களிலும் தேவலோகத்திலும் ஒளிந்தார். முதலில் பிரம்மனிடம் சென்று காக்கும்படி வேண்டினார். அடுத்து சிவனிடம் சென்றார். இருவரும், "திருமாலின் சக்கரத்தைத் தடுக்கும் ஆற்றல் எங்களுக்கு இல்லை" என்று கூறிவிட்டனர். இறுதியாக அவர் திருமாலின் திருவடியை அடைந்தபோது, இறைவன் கூறினார்: "நான் என் அடியவர்களுக்கு அடங்கியவன். அவர்களே என் இதயம். அம்பரீடனிடமே சென்று மன்னிப்புக் கேள்."

நாணத்தோடு திரும்பிய முனிவரை அம்பரீடன் வணங்கி வரவேற்றான். அவர் திரும்பி வரும்வரை, ஓராண்டு முழுவதும் அவன் உணவு கொள்ளாமல் காத்திருந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. காலில் விழ முயன்ற முனிவரைத் தடுத்து, தானே அவரைப் பணிந்து விருந்து படைத்தான். அதன் பிறகே தானும் உண்டான். அந்த நேரத்தில் அவன் முகத்தில் வெற்றிக் களிப்போ பழிவாங்கும் எண்ணமோ சிறிதும் இல்லை; தன் ஆசான் ஒருவரை உபசரிக்கும் மாணவனின் எளிய பணிவே இருந்தது. துர்வாசர் மனம் நெகிழ்ந்து அவனை மனமார வாழ்த்தினார்.

அளவற்ற தவ ஆற்றல் இருந்தும் துர்வாசர் தப்ப முடியவில்லை. ஏனெனில் அவர் ஓர் உண்மை அடியவரின் உறுதியான பக்தியையும் பணிவையும் குறைத்து மதித்தார். பெரியவர்களிடம் பிழை செய்தவன் எங்கு ஓடினாலும் பாதுகாப்பு இல்லை என்பதையும், உண்மையான பெருமை பணிவில் இருக்கிறது என்பதையும் இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

Durvasa and Ambarisha

This story comes from the Bhagavata Purana.

King Ambarisha was a true devotee of Vishnu. Though he ruled a rich kingdom, his heart rested always at the Lord's feet. For a full year he had kept the fast of Ekadashi without a single lapse, and on the Dwadashi that would complete the year he waited to break the fast at the proper hour. Just then the great sage Durvasa, famed for his penance and his temper, arrived at the palace. The king welcomed him respectfully and invited him to dine. The sage said, "I will bathe in the Yamuna and return," and went.

He did not come back for a long time. The hour for ending the fast was running out, and a fast broken at the wrong time would spoil the whole year's vow. The king was caught between two duties, honouring his guest and keeping his vow. He consulted the learned men, who said, "A sip of water counts both as eating and as not eating." Ambarisha drank a little tulsi water, and no more.

When Durvasa returned he knew by his inner power what had happened, and he blazed with anger. From a lock of his hair he created a terrible demon and sent it against the king. Ambarisha did not move. He stood quietly, thinking of the Lord. Then Vishnu's discus, the Sudarshana, flashed down from the sky, destroyed the demon, and began to pursue the sage himself.

Durvasa fled to save his life. He ran across the world, through mountains and oceans and the heavens. First he went to Brahma and begged for protection, then to Shiva. Both answered, "We have no power to stop the discus of Vishnu." At last he reached Vishnu's own feet, and the Lord said, "I am bound by my devotees; they are my very heart. Go to Ambarisha and ask his pardon."

The sage returned in shame. The Purana says that Ambarisha had fasted for a whole year waiting for him. When Durvasa tried to bow at his feet, the king stopped him, bowed to the sage instead, and served him a meal. Only then did he eat himself. Durvasa was moved, and blessed him from his heart.

For all his penance, the sage could not escape, because he had made light of the firm devotion and humility of a true servant of God. The tale shows that one who wrongs the truly great finds no refuge wherever he runs, and that real greatness lives in humility.