Kural 900 · இறந்தமைந்த சார்புடையர் ஆயினும் உய்யார்

நந்தியின் சாபம் பெற்ற இராவணன்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் சொல்லப்படும் கதை.

இராவணன் பிரம்மாவிடம் தவம் செய்து வரங்கள் பெற்றவன். தேவர்களும் அசுரர்களும் அவனை வெல்ல முடியாது என்ற வரம் அவனிடம் இருந்தது. அவனிடம் வலிமையான படை இருந்தது; இலங்கை என்னும் அரணான நகரம் இருந்தது; உடன்பிறந்தோர், மகன்கள், ஆற்றல் மிகுந்த தளபதிகள் எனப் பெருந்துணை பலமும் இருந்தது.

அவன் வலிமையைக் கண்டு மூவுலகும் அஞ்சியது. அவனது பத்துத் தலைகளும் இருபது கைகளும் அவனைப் பிறர் அணுகவே அஞ்ச வைத்தன. அவன் சென்ற வழியெல்லாம் தேவர்கள் ஒதுங்கி நின்றனர். ஆனால் வலிமை தந்த செருக்கு அவன் மனத்தில் அறநெறியை மறக்கச் செய்தது; தவசிகளையும் தெய்வ கணங்களையும் மதிக்கும் பண்பை அவன் இழந்துவிட்டான்.

ஒருநாள் இராவணன் தன் புஷ்பக விமானத்தில் பறந்து சென்றபோது, கைலாச மலையைக் கண்டான். அங்கே சிவபெருமானின் வாயிலில் காவலாக இருந்த நந்தி தேவர் அவனைத் தடுத்து, "இங்கே சிவனும் உமையும் தனிமையில் இருக்கிறார்கள். உள்ளே செல்லாதே" என்றார்.

செருக்கு மிகுந்த இராவணன் நந்தியின் முகத்தைப் பார்த்து இகழ்ச்சியாகச் சிரித்தான். குரங்கு போன்ற முகம் கொண்டவர் என்று கேலி செய்தான். சிவபெருமானின் கணத் தலைவரை இவ்வாறு இகழ்ந்தது பெருந்தவறு. நந்தி தம் தவ வலிமையால் சினம் கொண்டார்.

"எந்த வானர முகத்தை நீ இகழ்ந்தாயோ, அந்த வானரர்களே உன் இலங்கைக்கும் உன் இனத்துக்கும் அழிவை உண்டாக்குவார்கள்" என்று நந்தி சபித்தார். அதன் பின் இராவணன் கைலாச மலையைத் தூக்க முயன்றான். சிவபெருமான் தம் கால் விரலால் அழுத்தியபோது அவன் கைகள் மலையின் கீழ் சிக்கின. வலியால் அவன் கதறியதால் 'இராவணன்' (அழுதவன்) என்ற பெயர் அவனுக்கு வந்தது என்கிறது மரபு.

பின்னாளில் இராமாயணப் போரில் வானரச் சேனையே இராவணனுக்கு எதிராக நின்றது. அனுமன், சுக்ரீவன், அங்கதன் என வானர வீரர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவனது வலிமையான அரக்கப் படைகளை எதிர்கொண்டனர். சிறிய வானரப் படை என்று இகழப்பட்ட அந்தக் கூட்டமே இலங்கையின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகியது. அவனுடைய வரங்களும் படைகளும் இலங்கை அரணும் அவனுக்கு உதவவில்லை.

எத்தனை வரங்களும் படைகளும் துணைகளும் இருந்தாலும் தக்காரின் சினத்துக்கு ஆளானால் தப்ப முடியாது என்பதை இராவணனின் கதை காட்டுகிறது.

Ravana and the Curse of Nandi

This story is told in the Uttara Kanda of Valmiki's Ramayana.

Ravana had performed penance to Brahma and won boons. He bore a boon that gods and demons could not defeat him. He had a mighty army, the fortified city of Lanka, and brothers, sons and powerful commanders as support.

One day, flying in his Pushpaka aircraft, Ravana came near Mount Kailasa. At the gate of Lord Shiva, Nandi, his divine attendant, stopped him and said, "Shiva and Uma are in solitude here. Do not go in."

Ravana, swollen with pride, looked at Nandi's face and laughed in scorn, mocking his monkey-like features. To insult the chief of Shiva's attendants was a grave fault. Nandi, with the force of his penance, was roused to anger.

"The very monkey-faced beings you have mocked will cause the ruin of your Lanka and of your race," cursed Nandi. Then Ravana tried to lift Mount Kailasa itself. When Lord Shiva pressed down with his toe, his arms were trapped beneath the mountain. He cried out in pain, and tradition says that is how he came to be called Ravana, 'the one who wept'.

In the war of the Ramayana, it was an army of vanaras that stood against Ravana. His boons, his armies and the walls of Lanka did not help him.

However many boons, armies and supports he possessed, he could not escape once he had incurred the anger of the worthy. Ravana's tale shows this.