Kural 892 · பெரியாரைப் பேணாது ஒழுகிற் பெரியாரால்

கபிலரின் தவம் கலைத்த சகரர்கள்

இது இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் வரலாறு.

அயோத்தியின் மன்னன் சகரன் அசுவமேத யாகம் செய்யத் தொடங்கினான். யாகக் குதிரை உலகெங்கும் சுற்றி வரும்போது, அதைக் காக்கும் பொறுப்பு அவனுடைய அறுபதினாயிரம் மகன்களுக்கு இருந்தது. ஆனால் இந்திரன் அந்தக் குதிரையைத் திருடிக்கொண்டு போய், பாதாள உலகில் கபில முனிவர் தவம் செய்துகொண்டிருந்த இடத்தருகே கட்டிவிட்டான்.

குதிரையைத் தேடிய சகரர்கள் உலகம் முழுவதையும் அலசினார்கள். எங்கும் கிடைக்காததால் பூமியையே தோண்டத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் தோண்டிய பள்ளம் பெருங்கடலாக மாறியது என்கிறது புராணம். பாதாளத்தை அடைந்தபோது, ஒரு முனிவர் கண்மூடி அமர்ந்திருப்பதையும், அவர் அருகில் தங்கள் குதிரை கட்டப்பட்டிருப்பதையும் கண்டார்கள்.

தவம் செய்வோரின் அருகில் அமைதி நிலவும் என்பது மரபு. அந்தப் பாதாள உலகத்தில் அவ்வாறே ஓர் ஆழ்ந்த அமைதி இருந்தது; காற்றுக்கூட அசையாமல் நின்றது போலத் தோன்றியது. ஆனால் குதிரையைக் கண்ட ஆத்திரத்தில் சகரர்களுக்கு அந்த அமைதியின் பொருள் புரியவில்லை.

அவர்கள் உண்மையை ஆராயவில்லை. தவம் செய்யும் முனிவரின் பெருமையையும் எண்ணவில்லை. "இவன்தான் நம் குதிரையைத் திருடிய கள்வன்!" என்று கூவினார்கள். கையில் ஆயுதங்களோடு அவரை நோக்கி ஓடினார்கள். சிலர் அவரைத் திட்டினார்கள்; சிலர் அவர் தவத்தைக் கலைக்கும் வகையில் கூச்சலிட்டார்கள்.

அந்தக் கூச்சலில் கபிலர் கண் திறந்தார். அவர் பார்வை பட்ட கணமே அறுபதினாயிரம் பேரும் எரிந்து சாம்பலாகினார்கள். தவ வலிமை உடையவரின் ஒரு பார்வையே போதுமானதாக இருந்தது.

அந்த நொடியில் அவர்களின் வலிமையும் படைகளும் இளமையும் எதுவும் பயன்படவில்லை. தந்தை சகரன் தன் மகன்கள் திரும்பி வராததை எண்ணி நெடுநாள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். ஒரு கணத்தின் அவசரம் ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையே இருளில் தள்ளியது. இந்த வரலாற்றைக் கேட்கும்போதெல்லாம் பெரியோரை அணுகுவதற்கு முன் நிதானம் வேண்டும் என்ற பாடம் நமக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

பின்னாளில் சகரனின் வழிவந்த பகீரதன் கடுந்தவம் செய்து கங்கையை வானிலிருந்து இறக்கிக் கொண்டுவந்தான். அந்த நீர் சாம்பலைத் தொட்டபின்னரே அவர்களுக்கு முக்தி கிடைத்தது என்பது மரபு.

சகரர்கள் பெரும் வலிமையுடைய இளவரசர்கள். ஆனால் கவனிக்காமல், ஆராயாமல், ஒரு பெரியவரை மதிக்காமல் நடந்ததால் அவர்களுக்கு நீங்காத துன்பம் வந்தது. அவசரமும் செருக்கும் பெரியாரைப் பேணாத நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

The Sons of Sagara and Sage Kapila

This history is told in the Bala Kanda of the Ramayana and in the Bhagavata Purana.

Sagara, king of Ayodhya, began an Ashvamedha sacrifice. The sacrificial horse was to roam the world, guarded by his sixty thousand sons. But Indra stole the horse and tied it in the nether world, close to the place where the sage Kapila sat in deep meditation.

The princes searched the whole earth. Finding nothing, they began to dig into the ground itself. The Purana says that the pit they dug became the great ocean. When they reached the nether regions, they saw a sage sitting with closed eyes, and their horse tied near him.

They did not inquire into the truth, and they did not think of the greatness of a person absorbed in penance. "This is the thief who stole our horse!" they shouted. They ran at him with weapons in their hands. Some abused him, and some made a din to disturb his meditation.

Kapila opened his eyes. At the moment his glance fell on them, all the sixty thousand were burnt to ashes. The look of a man of penance was enough.

Later, Bhagiratha of Sagara's line performed hard austerities and brought the Ganga down from heaven. Tradition says that only when its waters touched the ashes did the princes gain release.

The sons of Sagara were powerful princes. Yet through haste, carelessness and a lack of regard for a great sage, they met a sorrow that did not leave them for generations. The tale reminds us that impatience and pride lead to neglect of the great.