உதித்தாங் குழல்வதுஞ் சாவதுந் தீர்த்தெனை யுன்னிலொன்றாவிதித்தாண் டருள்தருங் காலமுண் டோவெற்பு நட்டுரகபதித்தாம்பு வாங்கிநின் றம்பரம் பம்பரம் பட்டுழலமதித்தான் திருமரு காமயி லேறிய மாணிக்கமே.
Uthiththaang kuzhalvathunj saavathun theerththenai yunnilonraa / Vithiththaan tarultharung kaalamun toaverpu natturaka / Pathiththaampu vaangkinin ramparam pamparam pattuzhala / Mathiththaan thirumaru kaamayi laeriya maanikkamae.
மந்தர மலையை நட்டு, வாசுகி என்னும் பாம்பைக் கயிறாகக் கொண்டு, ஆகாயமே பம்பரம் போலச் சுழன்று அலையும்படி பாற்கடலைக் கடைந்த திருமாலின் மருமகனே! மயில் ஏறிய மாணிக்கமே! பிறந்து அலைவதும் இறப்பதும் தீர்த்து, என்னை உன்னுடன் ஒன்றாக்கி ஆண்டு அருள் தரும் காலம் உண்டோ?
O nephew of Vishnu, who planted the mountain, took the serpent as his rope and churned the ocean until the very sky spun like a top! O ruby who rides the peacock! Will there be a time when you end my being born, wandering and dying, make me one with you, rule me and bless me?
பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் எடுத்த திருமாலின் மருமகன், நம் பிறவிக் கடலைக் கடைந்து அமுதமான முக்தியைத் தர வேண்டும் என்ற குறிப்பு. 'மயிலேறிய மாணிக்கம்' என்ற அழைப்பு மிக இனிமையானது.
The hint: let the nephew of Vishnu, who churned the milk ocean for nectar, churn the ocean of our births and give us the nectar of liberation. The address 'ruby who rides the peacock' is especially sweet.
அமுதம் பெறத் தேவரும் அசுரரும் இணைந்து மந்தர மலையை மத்தாகவும் வாசுகியைக் கயிறாகவும் கொண்டு பாற்கடலைக் கடைந்தனர். மலை மூழ்கியபோது திருமால் ஆமையாகி அதைத் தாங்கினார். முதலில் ஆலகால விஷம் எழ, சிவபெருமான் அதை உண்டு உலகைக் காத்தார். பின் லட்சுமி, காமதேனு, இறுதியில் அமுதம் தோன்றின. திருமால் மோகினியாகி அமுதத்தைத் தேவர்களுக்கு வழங்கினார். விஷம் முதலில், அமுதம் பின்னர் என்பது ஆன்மீகப் பயணத்தின் உண்மையும் கூட.
To win the nectar of immortality, gods and asuras together churned the milk ocean, using Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. When the mountain sank, Vishnu became a tortoise and bore it up. First the deadly Halahala poison rose, and Shiva drank it to save the world. Then came Lakshmi, Kamadhenu, and at last the nectar. Vishnu, as Mohini, gave the nectar to the gods. Poison first, nectar later: that is true of the spiritual journey too.
உங்கள் பயணத்தில் 'விஷம் முதலில்' வந்த அனுபவம் உண்டா?
In your journey, has the 'poison' come before the nectar?