Kural 1313 · கோட்டுப்பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக்

மாலை கட்டுபவனின் மனைவி

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கு அருகில் மாலை கட்டும் குடும்பத்தில் குமரன் என்பவன் வாழ்ந்தான். அவன் தினமும் அதிகாலை அம்மனுக்கு மல்லிகை, முல்லை மாலைகளைக் கட்டிக் கொடுப்பான். அவன் மனைவி தேவகி அவனுக்குத் துணையாக நாரால் பூக்களைக் கோர்ப்பாள். இருவருக்கும் இடையே அன்பு நிறைந்திருந்தது.

சித்திரைத் திருவிழா நெருங்கியது. ஒரு நாள் காலை குமரன் வேலைக்கிடையில் ஒரு சிறிய முல்லைச் சரத்தை எடுத்துத் தன் காதில் சூடிக்கொண்டான். அது அவனுக்கு வழக்கமில்லை. அவன் சிரித்தபடி வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். தேவகி அதைப் பார்த்தாள். அவள் முகம் மெல்ல மாறியது.

'இன்று ஏன் பூச் சூடியிருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டாள். 'அழகாக இருக்கிறது என்று சூடினேன்' என்றான் குமரன். 'அழகைக் காட்ட யாரிடமோ சூடியிருக்கிறீர்கள்' என்றாள் தேவகி. குமரன் திகைத்து, 'யாரிடம் காட்டுவேன்? நீ ஒருத்தி; அம்மன் ஒருத்தி; மற்ற எல்லாரும் பூ வாங்க வருபவர்கள்' என்றான்.

தேவகி முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். ஆனால் அவளது கை நிற்கவில்லை; அவள் தொடர்ந்து மாலை கட்டினாள். குமரன் மெல்ல அவளருகே வந்து, தன் காதிலிருந்த பூவை எடுத்து அவள் கூந்தலில் சூடிவிட்டு, 'இந்தப் பூ உனக்காகவே' என்றான். தேவகி முகம் மலர்ந்தாள்.

அடுத்த நாள் முதல் குமரன் மாலை கட்டும்போது ஒரு தனிச் சரத்தை தேவகிக்காகவே கட்டிவைத்தான். தேவகி அதைக் கூந்தலில் சூடிக்கொண்டு தெருவில் செல்லும்போது பூ விற்கும் பெண்கள் புன்னகையோடு பார்த்தனர். 'இவளுக்காகத் தனி மாலை கட்டுகிறவன் வேறு எவருக்கும் சூட மாட்டான்' என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர். தேவகி அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு உள்ளூர மகிழ்ந்தாள். தன் ஊடல் ஒரு நாள் மலரைவிட மணமுள்ள நினைவாக மாறியது என்று அவள் எண்ணினாள். குமரன் அதன்பின் தன் காதில் பூ சூடுவதையே நிறுத்திக்கொண்டான். ஆனால் அவள் அதற்காகவும் அவனைச் சிரித்துக் கிண்டல் செய்தாள்.

அன்று மாலை அம்மனுக்குச் சாற்றிய மாலையில் அவள் கட்டிய முல்லைகளில் ஒரு தனி மணம் இருந்தது என்று கோயில் அர்ச்சகர்கள் சொன்னார்கள். அன்பால் தணிந்த ஊடல் மாலையிலும் மணந்தது. குமரனும் தேவகியும் பின்னர் ஒவ்வொரு விழாவிலும் ஒரு சரத்தை ஒருவருக்கொருவர் பரிசளிக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டனர்.

The Garland-Maker's Wife

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a family of garland-makers near the Meenakshi Amman temple in Madurai lived a man named Kumaran. Every day at dawn he made jasmine and mullai garlands for the goddess. His wife Devaki helped him by stringing flowers with thread. Love filled the house.

The Chithirai festival drew near. One morning, in the midst of work, Kumaran took a small string of mullai and tucked it behind his ear. It was not his habit. He went on working, smiling. Devaki saw it. Her face slowly changed.

'Why have you worn a flower today?' she asked. 'It looked beautiful, so I wore it,' said Kumaran. 'You have worn it to show your beauty to someone,' said Devaki. Kumaran was startled. 'To whom would I show it? There is you, one; there is the goddess, one; and all the others are people who come to buy flowers,' he said.

Devaki turned her face away. But her hand did not stop; she went on making garlands. Kumaran came softly near her, took the flower from his ear and set it in her hair, saying, 'This flower is only for you.' Devaki's face bloomed.

The temple priests said that in the garland offered to the goddess that evening, the mullai she had strung had a fragrance of its own. A sulk soothed by love gave fragrance even to the garland.