கங்காதரரும் பார்வதியும்
இது சிவபுராண மரபிலும் கோயிற் சிற்பக் கலையிலும் பேசப்படும் கங்காதரர் வடிவத்தின் அடிப்படையிலான கதை. விவரங்கள் மரபுக்கு மரபு மாறுபடும்; இங்கே அதன் கருத்தை மரியாதையோடு சொல்கிறோம்.
பகீரதன் தவத்தால் கங்கை வானிலிருந்து இறங்கிவந்தபோது அவளது வேகத்தைப் பூமி தாங்க முடியாது என்பதால், சிவபெருமான் அவளைத் தம் சடையில் தாங்கிக் கொண்டார் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. அந்த நிகழ்வை நினைவுகூரும் கங்காதரர் வடிவம் பல கோயில்களில் சிற்பமாக உள்ளது.
அந்தச் சிற்பங்களில் ஒரு நுட்பம் காணப்படுகிறது: பார்வதி சிவபெருமானுக்கு அருகில் நின்றாலும் சற்று முகம் திருப்பியபடி, கங்கையை நோக்கி ஊடலோடு அமைந்திருப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது. கங்கை சிவனின் சடையில் அமர்ந்திருப்பதை அவள் எப்படிப் பொறுப்பாள்? இது கலைஞர்களின் கற்பனை நயம் என்றும், மரபு இதை இனிய ஊடல் என்றும் போற்றுகிறது.
சிவபெருமான் பார்வதியைத் தணிக்கப் பல வழிகளிலும் முயல்கிறார். 'கங்கை என் தலையில் இருப்பது உலகைக் காக்கவே; என் உள்ளத்தில் இருப்பவள் நீயே' என்கிறார். பார்வதி கண்களை உயர்த்தி, 'இவ்வளவு நயமாகப் பேசத் தெரிகிறதே; இதே சொல்லைக் கங்கைக்கும் சொல்லியிருப்பீர்கள்' என்று சிரிப்போடு சீறுகிறாள். சிவன் புன்னகைக்கிறார்.
கங்கை தன் அலைகளால் சிவனின் சடையில் பாய்ந்தபோது, பார்வதி கண்களால் அதைப் பின்தொடர்ந்தாள். சிவன் ஒவ்வொரு முறையும் அவள் பக்கம் திரும்பி மென்மையாகப் பேசினார். 'நீ உலகம் முழுவதற்கும் அன்னை; ஆனால் என் உள்ளத்தில் நீ மட்டுமே இருக்கிறாய்' என்றார். பார்வதி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு, 'இவ்வளவு நன்றாகப் பேசத் தெரிந்தவர் எத்தனை முறை இதைச் சொல்லி இருப்பார்?' என்று கேட்டாள். சிவன் தலைமேல் கங்கையின் சிரிப்பொலி கேட்டது போல் தோன்றியது என்று கலைஞர்கள் கற்பனை செய்வர். அது அந்தக் கதைக்கு ஒரு நகைச்சுவைச் சுவையைச் சேர்க்கிறது. இத்தகைய கலைக் கற்பனைகளால் தெய்வத் தம்பதியரின் அன்பு எளிய மக்களின் இல்லறத்தோடு நெருங்கி வந்து நிற்கிறது என்று அடியார்கள் மகிழ்வர்; தம் வீட்டு ஊடலையும் அவர்கள் அப்போது நகையோடு ஏற்கின்றனர்.
இறுதியில் சிவன் தம் இடப்பாகத்தில் பார்வதியை ஏற்றுக்கொண்டு அர்த்தநாரீசுவரராக நிற்கிறார் என்று சைவ மரபு சொல்கிறது. அந்த வடிவம் பிரிவற்ற அன்பின் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறது.
குறளில் 'பிறர்க்கும் நீர் இந்நீரர்' என்ற நுட்பம் இந்தக் கதையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.