Kural 1317 · வழுத்தினாள் தும்மினேன் ஆக அழித்தழுதாள்

ஆடிப்பெருக்கில் வந்த தும்மல்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

ஆடி மாதம் பதினெட்டாம் நாள் காவிரி கரை புரண்டு ஓடியது. திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் மக்கள் ஆற்றங்கரையில் கூடி, புதுமணத் தம்பதிகள் காவிரித் தாய்க்குத் திருமாங்கல்யச் சரடு மாற்றி வழிபட்டனர். அந்தக் கூட்டத்தில் நடராஜனும் அவன் புதுமனைவி வசந்தாவும் இருந்தனர். திருமணமாகி ஒன்றரை மாதமே ஆகியிருந்தது.

நீரில் நடராஜன் காவிரிக்கு மலர் தூவிக்கொண்டிருந்தபோது திடீரென்று ஓங்கித் தும்மினான். வசந்தா உடனே, 'நீடு வாழ்க!' என்றாள். அவள் முகத்தில் பூரிப்பு இருந்தது. ஆனால் அடுத்த கணம் அவள் புருவம் சுருங்கியது. 'யாரோ உங்களை நினைக்கிறார்களோ? யாரை நினைத்துத் தும்மினீர்கள்?' என்று மெல்லக் கேட்டாள்.

நடராஜன் திகைத்தான். 'தும்மல் வந்தது வசந்தா; வேறு ஒன்றும் இல்லை. மலர்த் தூசி மூக்கில் ஏறியது' என்றான். 'அப்படியா? ஆனால் என் வாழ்த்து வீணாகிவிட்டது போல் தோன்றுகிறதே' என்று அவள் முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். அவள் கண்ணில் நீர் நிறைந்தது.

அருகிலிருந்த மூதாட்டி சிரித்துக்கொண்டு, 'பிள்ளாய், காவிரி அன்னைக்கு முன்னால் ஆண்டுதோறும் எத்தனை தும்மல்கள் கேட்கிறாள். எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் தேடினால் ஆற்றில் நீர் இருக்காது' என்றாள். வசந்தா அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். நடராஜன் தன் கையால் அவள் கண்ணீரைத் துடைத்து, 'உன்னை மட்டுமே நினைத்துத்தான் தும்மினேன்' என்றான்.

அந்தச் சிறு நிகழ்வுக்குப் பின் வசந்தா நடராஜனிடம் தன் தாயார் சொன்ன ஒரு கதையைச் சொன்னாள்: 'என் அம்மா அப்பாவிடம் இப்படியே ஒருமுறை ஊடினாராம். அப்பா தும்மியபோது அவர் வாழ்த்தினார்; பிறகு யார் நினைக்கிறார்கள் என்று கேட்டாராம். அப்பா சிரித்து, தன்னை நினைப்பவள் அம்மா மட்டுமே என்றும், அவள் நினைப்பே தனக்குத் தும்மலாகிறது என்றும் சொன்னாராம்.' நடராஜன் அதைக் கேட்டுச் சிரித்து, 'அப்படியே நானும் சொல்கிறேன்' என்றான். இருவரும் அன்று முதல் தும்மல் வரும்போதெல்லாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்துப் புன்னகைப்பது வழக்கம். தலைமுறைகள் தாண்டியும் அந்த நகைச்சுவை தொடர்வதை அவர்கள் ரசித்தனர்.

'அப்படியானால் என் வாழ்த்தை மீண்டும் தருகிறேன்' என்று வசந்தா சிரித்தாள். இருவரும் சேர்ந்து காவிரியில் நீராடிவிட்டுத் திரும்பினர். சிறு தும்மலும் சிறு ஐயமும் ஆடிப்பெருக்கின் இனிய நினைவாக நின்றன. அன்று மாலை இருவரும் காவிரி மணலில் அமர்ந்து, மறையும் சூரியனின் செம்மையை நெடுநேரம் பார்த்திருந்தனர்.

A Sneeze at Aadi Perukku

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

On the eighteenth day of the month of Aadi the Kaveri flowed brimming over its banks. In a town near Tiruchirappalli people gathered on the riverbank, and newly married couples changed their sacred thread of marriage and worshipped Mother Kaveri. In that crowd were Natarajan and his new wife Vasantha. They had been married only a month and a half.

While Natarajan was strewing flowers on the Kaveri's water, he suddenly sneezed loudly. Vasantha at once said, 'May you live long!' Joy was on her face. But the next moment her brow knit. 'Is someone thinking of you? Thinking of whom did you sneeze?' she asked softly.

Natarajan was startled. 'The sneeze just came, Vasantha; nothing else. Flower dust went up my nose,' he said. 'Is that so? But my blessing seems wasted,' she said, turning her face away. Her eyes filled with tears.

An old woman nearby laughed and said, 'Child, how many sneezes does Mother Kaveri hear before her each year! If you seek a cause for every one, there would be no water in the river.' Vasantha looked at her and smiled. Natarajan wiped her tears with his hand and said, 'I sneezed thinking of you alone.'

'Then I give my blessing again,' Vasantha laughed. The two bathed in the Kaveri together and returned. A small sneeze and a small doubt remained as a sweet memory of Aadi Perukku.