Kural 1316 · உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப்

காசியிலிருந்து திரும்பிய கணவன்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் சங்கரன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்தான். அவன் தன் தாயாரோடு காசி யாத்திரை செல்ல வேண்டியிருந்தது. மூன்று மாதங்கள் அவன் மனைவி கமலா தனியாக வீட்டைப் பார்த்துக்கொண்டாள். தினமும் மாலையில் வாசலில் விளக்கேற்றி அவன் திரும்பி வரும் வழியைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.

கங்கை நீர் நிரம்பிய செம்போடும் காசி விசுவநாதர் பிரசாதத்தோடும் சங்கரன் ஒரு மாலை திரும்பி வந்தான். கமலாவின் முகம் மலர்ந்தது. அவள் ஓடிச் சென்று அவனை வரவேற்கத் துடித்தாள். சங்கரன் மகிழ்ச்சியில், 'கமலா, காசியில் ஒவ்வொரு படித்துறையிலும் நான் உன்னை நினைத்தேன்' என்றான்.

கமலா ஓர் அடி முன் வைத்தவள் அப்படியே நின்றாள். 'நினைத்தீர்களா? அப்படியானால் இடையிடையே மறந்திருந்தீர்கள் என்று சொல்லுங்கள். நான் உங்களை ஒரு நாளும் நினைக்கவில்லை; ஏனெனில் மறக்கவே இல்லை' என்றாள். சங்கரன் வியந்து நின்றான். அவன் தன் அன்பைக் காட்டிய சொல்லே அவளது தழுவலைத் தடுத்துவிட்டது.

சங்கரனின் தாயார் இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் சிரித்து, 'மகனே, உன் மனைவி உன்னைவிட நன்றாகப் பேசுகிறாள்' என்றாள். சங்கரன் தலையைச் சொறிந்துகொண்டு, 'கமலா, என் தவறுதான்; நான் உன்னை மறக்கவே இல்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் உன்னோடே இருந்தேன்' என்றான். கமலாவின் கண்கள் மின்னின; அவள் மெல்லச் சிரித்தாள்.

அன்றிரவு கமலா சங்கரனிடம் காசியின் படித்துறைகளைப் பற்றிக் கேட்டாள். சங்கரன் கங்கை ஆரத்தியின் அழகைப் பற்றியும், படகில் சென்று கண்ட காட்சிகளைப் பற்றியும் பேசினான். கமலா ஆவலோடு கேட்டாள். பின்னர் அவள், 'அங்கே நீங்கள் வணங்கியபோது எனக்காக என்ன வேண்டினீர்கள்?' என்று கேட்டாள். 'நம் வாழ்வு இப்படியே இனிதாக நீள வேண்டும் என்று வேண்டினேன்' என்றான் சங்கரன். கமலா அதை நெஞ்சில் பதித்துக்கொண்டாள். அவள் ஊடல் தீர்ந்து, அவன் வேண்டுதலுக்குத் தானும் இணைந்து வேண்டிக்கொண்டாள். அந்தக் கங்கை நீர் அவர்கள் வீட்டுப் பூசை அறையில் நெடுநாள் இருந்தது.

அவன் கொண்டுவந்த கங்கை நீரை அவள் முதலில் தன் தெய்வப் படத்தின் முன் வைத்து வணங்கினாள். பிறகு இருவரும் சேர்ந்து அன்றிரவு காசியின் கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். சங்கரன் அந்த நாளிலிருந்து 'நினைத்தேன்' என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தாமல் இருந்தான்.

The Husband Returned from Kashi

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Tiruchirappalli lived a farmer named Sankaran. He had to go on a pilgrimage to Kashi with his mother. For three months his wife Kamala looked after the house alone. Every evening she lit a lamp at the doorway and kept watching the road by which he would return.

One evening Sankaran returned with a copper pot filled with Ganga water and the prasad of Kashi Vishwanatha. Kamala's face bloomed. She longed to run and welcome him. In his joy Sankaran said, 'Kamala, at every ghat in Kashi I thought of you.'

Kamala, who had taken one step forward, stopped just there. 'You thought of me? Then say that in between you had forgotten me. I never once thought of you, because I never forgot,' she said. Sankaran stood amazed. The very word with which he showed his love had stopped her embrace.

Sankaran's mother was watching this. She laughed and said, 'Son, your wife speaks better than you.' Sankaran scratched his head and said, 'Kamala, it was my fault; I never forgot you. Every moment I was with you.' Kamala's eyes shone and she smiled softly.

The Ganga water he had brought she first placed before her household deity and bowed. Then the two sat that night talking about the tales of Kashi. From that day Sankaran did not use the word 'thought' at all.