Kural 302 · செல்லா இடத்துச் சினந்தீது செல்லிடத்தும்

குறள் 302 · வெகுளாமை · Restraining Anger

செல்லா இடத்துச் சினந்தீது செல்லிடத்தும்இல்அதனின் தீய பிற.

Sellaa Itaththuch Chinandheedhu Sellitaththum / Iladhanin Theeya Pira

It is wrong to get angry even when thou art helpless to strike: and when thou hast the power, there is nothing that is worse than anger.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சினம் பலிக்காத இடத்தில் சினம் கொள்வது தீது; பலிக்கும் இடத்திலும் அதைவிடத் தீயது வேறு இல்லை.

Meaning

Anger is evil where it cannot take effect, and even where it can, nothing else is worse than it.

சொற்பொருள் Word by word

செல்லா இடத்து: where it cannot take effect
சினம் தீது: anger is evil
செல்லிடத்தும்: even where it does
இல்: there is none
அதனின் தீய: worse than it
பிற: other things

விளக்கம்

முதற் குறளின் தொடர்ச்சியாக வரும் இக்குறள் இரு இடங்களிலும் சினம் தீது என்று தீர்ப்பளிக்கிறது. சினம் பலிக்காத இடத்தில், அதாவது தன்னைவிட வலியவரிடம், சினம் கொள்வது தீது; ஏனெனில் அது நமக்கே தீங்கு தரும். சினம் பலிக்கும் இடத்தில், மெலியவரிடம், அதனினும் தீயது வேறு இல்லை; ஏனெனில் அது பிறருக்குத் துன்பம் தந்து நம் பண்பையும் கெடுக்கும்.

இங்கே முந்தைய குறளிலிருந்து ஒரு முன்னேற்றம் உள்ளது. அங்கே வள்ளுவர் 'எங்கு காப்பது சிறப்பு' என்று கேட்டார்; இங்கே 'எங்கும் தீது' என்று முடிவு செய்கிறார். இது ஒரு தர்க்க வளர்ச்சி. முதலில் கேள்வி, பின் முடிவு.

'அதனின் தீய பிற இல்' என்ற தொடர் சினத்தின் தனித்துவமான கொடுமையைச் சுட்டுகிறது. உலகில் பல தீமைகள் உண்டு; களவு, பொய், பொறாமை எனப் பலவற்றைப் பற்றி வள்ளுவர் பேசியுள்ளார். ஆனால் இங்கே அவர் சினத்தை அவற்றிலெல்லாம் மேலாகக் கொடியது என்கிறார். காரணம், சினம் மற்ற தீமைகளுக்கு வாசலைத் திறந்துவிடுகிறது. சினத்தில் மனிதன் பொய் சொல்கிறான், பிறரைத் தாக்குகிறான், அறிவை இழக்கிறான்.

இந்த உண்மையை நாம் அன்றாடம் காணலாம். ஒரு கணச் சினம் வாழ்நாள் முழுதும் வருத்தம் தரும் செயலாக மாறிவிடுகிறது. அதனால் இக்குறள் நமக்குத் தரும் பயிற்சி: சினம் எழும்போது ஒரு கணம் நிறுத்தி, 'இது பலிக்கிறதா, பலிக்கவில்லையா' என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, 'இது தீது' என்று நினைத்துக்கொள்வது.

இக்குறளின் இரு பாதிகளை இணைத்துப் பார்த்தால் ஒரு முழுமையான படம் கிடைக்கிறது. வலியவரிடம் சினம் காட்டுபவன் அறிவற்றவன்; அவன் தன் அழிவைத் தானே தேடுகிறான். மெலியவரிடம் காட்டுபவன் இரக்கமற்றவன்; அவன் பிறரைத் துன்புறுத்துகிறான். இருவரும் சினத்தின் அடிமைகளே. எனவே சினத்தை எவ்விடத்திலும் தவிர்ப்பதே அறிவுடைமை. இதுவே வள்ளுவர் அளிக்கும் முழுத் தீர்வு.

Explanation

Following the first, this couplet delivers a verdict that anger is evil in both places. Where anger cannot take effect, before one stronger, it is evil because it brings harm to ourselves. Where it can, toward the weaker, nothing is worse, because it gives pain to others and spoils our own character.

There is an advance from the previous couplet. There Valluvar asked "where is restraint meritorious?"; here he concludes "it is evil everywhere". It is a logical growth: first the question, then the conclusion.

The phrase adhanin theeya pira il points to the singular cruelty of anger. There are many evils in the world, and Valluvar has spoken of theft, falsehood and envy. But here he calls anger worse than all of them, since anger opens the door to other evils. In anger a person lies, strikes others and loses reason.

We can see this daily. A moment's anger turns into an act that brings lifelong regret. The practice the verse gives us is: when anger rises, pause a moment and, instead of asking "does this work or not?", remind ourselves, "this is evil".

Joining the two halves of the couplet gives a complete picture. He who shows anger to the strong is unwise and seeks his own ruin. He who shows it to the weak is merciless and torments others. Both are slaves of anger. To avoid anger everywhere is therefore wise. That is Valluvar's full solution.

கதை

சிசுபாலனின் நூறு வசைகள்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வம் ராஜசூய யாகத்தின் ஒரு முக்கிய நிகழ்வைச் சொல்கிறது. தருமர் ராஜசூய யாகம் செய்தபோது, அக்ரபூஜை அதாவது முதல் மரியாதை யாருக்கு என்ற கேள்வி எழுந்தது. பீஷ்மர் கிருஷ்ணனைக் குறிப்பிட்டார். சபையிலிருந்த சேதி நாட்டு அரசன் சிசுபாலன் கோபமடைந்தான்.

சிசுபாலன் கிருஷ்ணனின் உறவினன்; ஆனால் அவன் கிருஷ்ணனை எப்போதும் வெறுத்தான். சினத்தால் அவன் சபையிலேயே கிருஷ்ணனை இகழத் தொடங்கினான். அவன் கிருஷ்ணனை வெட்கமின்றி வசைபாடினான். அவன் சொற்கள் நீண்டுகொண்டே போயின. ஆனால் கிருஷ்ணன் மௌனமாகக் கேட்டான். சிசுபாலனின் தாயிடம் தான் அவன் நூறு பிழைகள் வரை பொறுப்பதாக வாக்களித்திருந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

சிசுபாலன் நூறு வசைகளைக் கடந்தபோது கிருஷ்ணன் எழுந்தான். 'நூறு பிழைகள் வரை பொறுப்பதாகத் தாய்க்கு வாக்களித்தேன். அது முடிந்தது' என்று கூறி, சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏவினான். சக்கரம் சிசுபாலனின் தலையைக் கொய்தது. அவன் ஒளி கிருஷ்ணனிடம் கலந்தது என்று காவியம் கூறுகிறது.

இந்தக் கதையில் சிசுபாலன் தன்னைவிட வலியவரான கிருஷ்ணனிடம் சினம் காட்டினான். அவன் சினம் கிருஷ்ணனுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. ஆனால் அது அவனையே அழித்தது. 'செல்லா இடத்துச் சினம் தீது' என்பதை அவன் வாழ்வு நிரூபிக்கிறது.

கிருஷ்ணன் பொறுமையாகக் கேட்டதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். வலிமை இருந்தும் அவன் உடனே பதிலடி தரவில்லை. நூறு வசைகளைப் பொறுத்த பின்னரே செயலாற்றினான். இது வலியவரிடம் இருக்கும் பொறுமைக்கும் மெலியவரின் சினத்துக்குமான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. எவ்விடத்திலும் சினம் தீது என்ற குறளின் உண்மை இங்கே இரு பக்கமும் தெரிகிறது.

சிசுபாலனின் கதையில் மற்றொரு நுட்பம் உள்ளது. அவன் பிறப்பிலிருந்தே சிறப்பான அடையாளங்களுடன் பிறந்தவன் என்றும், கிருஷ்ணன் தொடும்போது அவன் கூடுதல் கைகள் மறைந்தன என்றும் மரபு கூறுகிறது. அவனுடைய தாய் அதனால் கிருஷ்ணனிடம் மகனைக் காக்கும்படி வேண்டினாள். கிருஷ்ணனும் அதற்காகவே நூறு பிழை வரை பொறுமை காத்தான். ஆனால் சிசுபாலன் அந்தப் பொறுமையை வலிமையின்மை என்று எண்ணி மேலும் இகழ்ந்தான். இவ்வாறு சினமும் அகங்காரமும் இணைந்து அறிவை மறைக்கும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

பொறுமையின் எல்லையை அறியாமல் நடப்பவன் தன் அழிவை நெருங்குகிறான் என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.

A story

The Hundred Insults of Shishupala

The Sabha Parva of the Mahabharata relates a key event at the Rajasuya sacrifice. When Yudhishthira performed it, the question arose of who should receive the first honour, the agrapuja. Bhishma named Krishna. Shishupala, king of Chedi, who was in the assembly, grew angry.

Shishupala was Krishna's kinsman but always hated him. In anger he began to insult Krishna right in the assembly. He abused Krishna shamelessly, and his words went on and on. Krishna listened in silence. Tradition says he had promised Shishupala's mother that he would tolerate up to a hundred faults of her son.

When Shishupala crossed a hundred insults, Krishna rose. "I promised his mother to bear a hundred faults. That is complete," he said, and released the Sudarshana discus. The discus cut off Shishupala's head. The epic says his light merged into Krishna.

In this story Shishupala showed anger toward Krishna, who was stronger. His anger did Krishna no harm, but it destroyed him. His life proves "Anger where it cannot take effect is evil."

We should also observe how Krishna listened patiently. Though he had power, he did not retaliate at once. Only after bearing a hundred insults did he act. This shows the difference between the forbearance of the powerful and the anger of the weak. The truth of the couplet that anger is evil everywhere can be seen here from both sides.

சிந்தனைக்கு

நேரில் எதிர்கொள்ள முடியாததால் யாரைப் பற்றி நீங்கள் முணுமுணுக்கிறீர்கள்? அந்த முணுமுணுப்பு உங்களுக்கு என்ன விலை தருகிறது?

To reflect on

Whom do you grumble against because you cannot confront them, and what does that grumbling cost you?