Kural 303 · மறத்தல் வெகுளியை யார்மாட்டும் தீய

பரசுராமனின் சினம்

புராணங்களும் மகாபாரதமும் பரசுராமனின் கதையைக் கூறுகின்றன. அவன் ஜமதக்னி முனிவரின் மகன்; விஷ்ணுவின் அவதாரங்களுள் ஒருவனாகப் போற்றப்படுபவன். ஒருமுறை கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் என்ற அரசன் ஜமதக்னியின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தான். அங்கிருந்த காமதேனுப் பசுவின் ஆற்றலால் ஆசிரமத்தினர் அவனுக்கும் அவன் படைக்கும் விருந்தளித்தனர். அந்த அற்புதப் பசுவைக் கண்ட அரசன் பேராசையால் அதை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு சென்றான் என்று மரபு கூறுகிறது.

பரசுராமன் இதை அறிந்ததும் சினம் கொண்டான். அவன் கார்த்தவீர்யனைப் போரில் கொன்று பசுவை மீட்டான். இது நியாயமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் இதற்குப் பழி வாங்க கார்த்தவீர்யனின் மகன்கள் ஜமதக்னியைக் கொன்றனர். தந்தையின் மரணத்தால் பரசுராமனின் சினம் மேலும் பெருகியது.

அந்தச் சினத்தின் விளைவு பேரழிவாக மாறியது. அவன் இருபத்தொரு முறை பூமியில் அரச வம்சங்களை அழித்தான் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. ஒரு தீமைக்கு எதிரான சினம் ஒரு பெரும் சுழற்சியாக மாறியது. அழிவு, பழிவாங்கல், மீண்டும் அழிவு என்று அது தொடர்ந்தது. இறுதியில் அவன் தன் செயல்களுக்காகத் தவம் செய்து வருந்தினான் என்றும் கூறப்படுகிறது.

பின்னர் இராமாயணத்தில் பரசுராமன் இராமனைச் சந்திக்கிறான். இராமன் சிவ வில்லை முறித்ததை அறிந்து சினமுடன் வந்தவன், இராமனின் பணிவு மற்றும் ஆற்றலைக் கண்டு தணிந்து மகேந்திர மலைக்கு தவம் செய்யச் சென்றான் என்று வால்மீகி சொல்கிறார்.

'மறத்தல் வெகுளியை யார்மாட்டும் தீய பிறத்தல் அதனான் வரும்' என்ற குறளுக்குப் பரசுராமன் கதை ஒரு பெரும் எடுத்துக்காட்டு. ஒரு நியாயமான கோபம்கூட கட்டுப்பாடு இல்லையென்றால் எல்லையற்ற தீங்காக விரிவடைகிறது. அதன் விளைவாக எத்தனை உயிர்கள், எத்தனை குடும்பங்கள் அழிந்தன என்பதை எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

பரசுராமனின் கதையில் மற்றொரு பகுதியும் நமக்குப் பாடம் தருகிறது. அவன் இறுதியில் தான் வென்ற நிலத்தை காசியப முனிவருக்குத் தானமாகக் கொடுத்துவிட்டுத் தவம் செய்யச் சென்றான் என்று மரபு கூறுகிறது. இவ்வாறு சினத்தின் விளைவுகளிலிருந்து விடுபட அவன் துறவு நாடினான். இது சினம் தணிந்த பின் வரும் ஞானத்தைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அந்த ஞானம் வருவதற்கு முன் ஏற்பட்ட இழப்புகள் மீண்டும் வரவில்லை. ஆகவே முன்பே சினத்தை மறப்பது நன்று.

பரசுராமன் சிரஞ்சீவி என்று போற்றப்படுவதால், அவனது இந்த அனுபவம் தலைமுறைகளுக்கும் பாடமாக நிற்கிறது என்றும் நாம் கருதலாம்.

The Anger of Parashurama

The Puranas and the Mahabharata relate the story of Parashurama. He was the son of the sage Jamadagni and is honoured as one of Vishnu's incarnations. Once a king, Kartavirya Arjuna, came to Jamadagni's hermitage. By the power of the wish-granting cow Kamadhenu there, the household feasted him and his army. Seeing that wonderful cow, the king, in greed, took it away by force, as tradition says.

On learning this, Parashurama was enraged. He killed Kartavirya in battle and recovered the cow. This might be considered just. But to avenge it, Kartavirya's sons killed Jamadagni. His father's death swelled Parashurama's anger further.

The result of that anger grew into a great catastrophe. The Puranas say he destroyed royal dynasties on earth twenty-one times. Anger against one wrong became a vast cycle: destruction, revenge, more destruction. In the end he is said to have performed penance and regretted his deeds.

Later, in the Ramayana, Parashurama meets Rama. Having come in anger on learning that Rama had broken Shiva's bow, he calmed on seeing Rama's humility and power, and went to Mount Mahendra to do penance, says Valmiki.

Parashurama's story is a major illustration of "Forget anger toward anyone, for evils arise from it." Even a just anger, uncontrolled, spreads into limitless harm. We may count how many lives and how many families were destroyed as a result.