Kural 309 · உள்ளிய தெல்லாம் உடனெய்தும் உள்ளத்தால்

பிரகலாதனின் பொறுமை

பாகவத புராணத்தின் ஏழாம் காண்டம் பிரகலாதனின் கதையைச் சொல்கிறது. அவன் அசுர அரசன் இரணியகசிபுவின் மகன்; ஆனால் சிறுவயதிலிருந்தே திருமாலின் அடியவன். இரணியகசிபு தன்னையே கடவுள் என்று அறிவித்து, திருமாலின் பெயரைச் சொல்வதைத் தடை செய்தான். தன் மகன் தடையை மீறியதைக் கண்டு அவன் கடுஞ்சினம் கொண்டான்.

இரணியகசிபு பிரகலாதனைப் பலவாறு துன்புறுத்தினான். அவனை மலையுச்சியிலிருந்து தள்ளினான்; யானைகளை மிதிக்க வைத்தான்; பாம்புகளை விட்டுக் கடிக்க வைத்தான்; நஞ்சு கொடுத்தான்; நெருப்பில் இட்டான். ஒவ்வொரு முறையும் பிரகலாதன் அசையாமல் திருமாலை நினைத்தான். அவன் மனத்தில் தந்தையின் மீது எந்தச் சினமும் தோன்றவில்லை. தந்தையின் அறியாமையைக் கருணையுடன் பார்த்தான்.

இறுதியில் இரணியகசிபு, 'உன் திருமால் இந்தத் தூணில் இருக்கிறானா?' என்று கேட்டு, தன் கதாயுதத்தால் தூணை அடித்தான். தூணிலிருந்து நரசிம்மனாக திருமால் தோன்றி, இரணியகசிபுவை அழித்தார். பின்னர் நரசிம்மரின் உக்கிரத்தைத் தாங்க முடியாமல் தேவர்களும் அஞ்சியபோது, பிரகலாதன் அன்புடன் அவர் முன் சென்று துதித்தான். அவனது அமைதி நரசிம்மனின் சினத்தையும் தணித்தது.

திருமால் பிரகலாதனிடம் வரம் கேட்கும்படி சொன்னார். பிரகலாதன் தனக்குச் செல்வமோ அரசோ கேட்கவில்லை. தன் தந்தை செய்த பாவங்களை மன்னிக்கும்படியும், தனக்கு எந்த ஆசையும் எழாமல் இருக்கும்படியும் வேண்டினான் என்று புராணம் கூறுகிறது. திருமால் அவன் தந்தைக்கு நற்கதி அளித்தார்; அவனுக்கு அரசையும் நிலையான பக்தியையும் தந்தார்.

'உள்ளிய தெல்லாம் உடனெய்தும் உள்ளத்தால் உள்ளான் வெகுளி எனின்' என்ற குறளை இக்கதை விளக்குகிறது. பிரகலாதன் சினத்தை உள்ளத்தில் நினைக்கவே இல்லை; அவன் வேண்டியது அனைத்தும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.

பிரகலாதன் கதையில் அவனுடைய பொறுமை பலவீனம் அல்ல என்பதை நாம் காண வேண்டும். அவன் தன் நம்பிக்கையில் உறுதியாக நின்றான்; ஆனால் தந்தையிடம் வெறுப்பைக் கொள்ளவில்லை. அவன் தன் நிலையை விடாமல், கருணையையும் விடாமல் வாழ்ந்தான். இரண்டையும் ஒருசேரக் கொள்வது சினமற்ற வலிமையின் அடையாளம். அவன் கேட்ட வரம்கூட தன் தந்தைக்கே நன்மை தருவதாக இருந்தது.

இவ்வாறு உள்ளத்தால் சினத்தை உள்ளாதவனுக்கு எல்லாம் உடனே கிட்டும் என்பதை இந்தப் புராணம் அழகாகக் காட்டுகிறது. ஆகவே சினத்தை நீக்கிய மனம் இறைவனின் அருளையும் பெறுகிறது என்பதே இக்கதை நமக்குச் சொல்வது.

Prahlada's Forbearance

The seventh book of the Bhagavata Purana tells the story of Prahlada. He was the son of the demon king Hiranyakashipu, but from childhood a devotee of Vishnu. Hiranyakashipu declared himself God and forbade the name of Vishnu. Seeing his son defy the ban, he was seized by fierce anger.

Hiranyakashipu tormented Prahlada in many ways. He had him thrown from a mountaintop, trampled by elephants, bitten by snakes, given poison and cast into fire. Each time Prahlada stayed unmoved, thinking of Vishnu. No anger arose in his mind against his father. He looked on his father's ignorance with compassion.

At last Hiranyakashipu asked, "Is your Vishnu in this pillar?" and struck the pillar with his mace. From the pillar Vishnu appeared as Narasimha and destroyed Hiranyakashipu. Later, when even the gods feared Narasimha's fierceness and could not bear it, Prahlada went lovingly before him and praised him. His calm soothed even Narasimha's wrath.

Vishnu told Prahlada to ask a boon. Prahlada asked neither wealth nor a kingdom. The Purana says he prayed that his father's sins be forgiven and that no desire should arise in him. Vishnu granted his father a good destiny, and gave him the kingdom and steadfast devotion.

The story explains the couplet "If one does not entertain anger in his mind, everything he has wished for is attained at once." Prahlada never held anger in his heart, and all he asked for was given.