Kural 310 · இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தைத்

தருமரின் பொறுமை உரை

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் பாண்டவர்கள் சூதாட்டத்தில் தோற்று, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ நேர்ந்தது. ஒரு நாள் துவைத வனத்தில் திரௌபதி தருமரிடம் மனம் உடைந்து பேசினாள். சபையில் தனக்கு நிகழ்ந்த அவமானத்தையும், வனத்தில் அவர்கள் அடையும் துன்பத்தையும் நினைத்துக் கண்ணீர் விட்டாள். 'இவ்வளவு நடந்தும் உங்கள் சினம் ஏன் எழவில்லை?' என்று கேட்டாள்.

திரௌபதி கூறினாள்: 'சத்திரியனுக்குத் தகுந்த நேரத்தில் சினம் வேண்டும். பொறுமை எப்போதும் நல்லதல்ல. உங்கள் தம்பிகளின் வீரம் வீணாகிறது.' அவளுடைய வாதத்தில் நியாயம் இருந்தது. தருமர் அதைப் புறக்கணிக்கவில்லை; அவளைச் சமாதானப்படுத்தும் வகையில் தம் கருத்தை விளக்கினார்.

தருமர் கூறினார்: 'சினம் மனிதனை அழிப்பது. சினம் கொண்டவன் செய்யத் தக்கதையும் தகாததையும் அறிய மாட்டான். அவன் குருவையும் கொல்லுவான், தன்னையும் அழிப்பான். பொறுமையே தர்மம், பொறுமையே சத்தியம், பொறுமையே வேதம். பொறுமை உடையவர் எல்லா உலகங்களையும் வெல்லுவர். சினம் கொண்டவனை வெல்லுபவன் உலகை வெல்கிறான்.' இந்த உரை மகாபாரதத்தின் புகழ்பெற்ற 'க்ஷமா' பகுதியாக அறியப்படுகிறது.

திரௌபதி அந்த உரைக்கு மேலும் பதில் அளித்தாள்; பீமனும் சினம் தேவை என்று வாதிட்டான். ஆயினும் தருமர் தம் நிலையை மாற்றவில்லை. காலம் வந்தபோது நியாயமான போர் நடந்தது என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளலாம். இக்கதை சினம் எப்போதும் தவறு என்ற எளிய கருத்தைச் சொல்லவில்லை; அதை அறிவால் ஆளும் ஒரு பண்பை வலியுறுத்துகிறது.

'இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தைத் துறந்தார் துறந்தார் துணை' என்ற குறளின் கருத்தை தருமரின் சொற்கள் எதிரொலிக்கின்றன. சினத்தைத் துறப்பவன் உலகை வெல்கிறான் என்ற தருமரின் சொல், சினத்தை நீக்கியவர் துறவிக்கு நிகர் என்ற வள்ளுவரின் சொல்லோடு ஒன்றுபடுகிறது.

தருமரின் உரையில் இன்னொரு வரியும் நினைவுகூரத்தக்கது: வலிமை உடையவன் பொறுமை காட்டினால் அது அறம்; வலிமையற்றவன் பொறுமை காட்டினால் அது கட்டாயம். தருமர் பாண்டவர் வலிமையை அறிந்தவர்; எனினும் அவர்களை நிதானத்தில் நிறுத்தினார். அவர் வழிகாட்டுதலில் அவர்கள் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் தம் சினத்தை அடக்கி வாழ்ந்தனர். அந்தக் காலம் அவர்களை உறுதிப்படுத்தி, இறுதியில் நியாயமான வெற்றிக்கு வழி செய்தது.

இதனால் சினம் அடக்கப்பட்ட வாழ்வு வெறும் பொறுமை மட்டுமன்றி, ஒரு பெரிய தவமாகவும் ஆகிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம்.

Yudhishthira Speaks on Forbearance

In the Vana Parva of the Mahabharata, the Pandavas, having lost the game of dice, had to live thirteen years in the forest. One day in the Dvaita forest Draupadi spoke to Yudhishthira with a broken heart. She wept thinking of the insult done to her in the assembly and of the hardships they suffered in the forest. "After all this, why does your anger not rise?" she asked.

Draupadi said: "A kshatriya must have anger at the proper time. Patience is not always good. Your brothers' valour is going to waste." There was justice in her argument. Yudhishthira did not brush it aside; he explained his view in a way that would comfort her.

Yudhishthira said: "Anger destroys a person. An angry person knows neither what should be done nor what should not. He will even kill his teacher and ruin himself. Forbearance is dharma, forbearance is truth, forbearance is the Veda. Those with forbearance conquer all worlds. One who conquers the angry conquers the world." This speech is known as the famed kshama section of the Mahabharata.

Draupadi answered further, and Bhima too argued that anger was needed. Yet Yudhishthira did not change his stand. We may remember that when the time came a just war was fought. The story does not say simply that anger is always wrong; it stresses a quality of governing it with knowledge.

Yudhishthira's words echo the couplet "The dead are like the dead; those who abandon anger are equal to renunciates." His word, that one who gives up anger conquers the world, agrees with Valluvar's word that one who has removed anger equals an ascetic.