Kural 33 · ஒல்லும் வகையான் அறவினை ஓவாதே

கர்ணனின் கவச குண்டலம்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்திலிருந்து. கர்ணன் கொடையில் இணையற்றவன் என்று புகழ் பெற்றவன். நாள்தோறும் நண்பகலில் சூரியனை வணங்கியபின், தன்னிடம் வரும் எவர் எதைக் கேட்டாலும் கொடுப்பதை அவன் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். அது அவனுடைய விரதம்.

கர்ணன் பிறந்தபோதே தங்கக் கவசமும் குண்டலங்களும் அணிந்து பிறந்தான். அவை இருக்கும் வரை அவனை எவரும் வெல்ல முடியாது. அர்ஜுனனின் தந்தையான இந்திரன் மகன் நலனுக்காக ஒரு திட்டம் தீட்டினான். சூரியன் அதை முன்கூட்டியே அறிந்து கர்ணனின் கனவில் தோன்றி எச்சரித்தான்: "இந்திரன் அந்தணன் வேடத்தில் வந்து உன் கவசத்தைக் கேட்பான்; கொடுக்காதே."

கர்ணனின் கொடையைப் பற்றி மக்கள் வியந்து பேசினர். "கர்ணனிடம் கேட்டால் இல்லை என்ற சொல்லே வராது" என்று அவன் புகழ் நாடெங்கும் பரவியிருந்தது. நண்பகலில் அவன் வாசலில் ஏழைகள், அந்தணர்கள், புலவர்கள் என்று நீண்ட வரிசை நிற்கும். எவரையும் வெறுங்கையோடு திருப்பி அனுப்பாதது அவன் வாழ்க்கை நெறியாக இருந்தது.

கர்ணன் புன்னகையோடு சொன்னான்: "தந்தையே, என் வாழ்நாளின் விரதத்தை நான் கைவிட முடியாது. கேட்டவருக்கு இல்லை என்று சொல்லும் ஒருவனாக நான் வாழ விரும்பவில்லை. புகழ் கெடுவதைவிட உயிர் கெடுவது மேல்." சூரியன் மேலும் வற்புறுத்தவில்லை.

மறுநாள் நண்பகலில் கர்ணன் சூரிய வழிபாட்டை முடித்தபோது, ஓர் அந்தணன் அவன் முன் வந்தான். "பிச்சை வேண்டும்" என்றான். "கேளுங்கள்" என்றான் கர்ணன். "உன் கவசமும் குண்டலமும் வேண்டும்." கர்ணன் சிறிதும் முகம் சுளிக்கவில்லை. கத்தியை எடுத்துத் தன் உடலோடு ஒட்டிய கவசத்தை உரித்து அந்தணனிடம் நீட்டினான். குருதி வழிந்தது; ஆனால் அவன் முகத்தில் புன்னகையே இருந்தது.

இந்திரன் வியப்புற்றான். தன் உண்மை வடிவில் தோன்றி, "உன் கொடை உலகம் உள்ளவரை நிலைக்கும். வேண்டுமானால் என்னிடம் ஒரு வரம் கேள்" என்றான். கர்ணன் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் இந்திரன் தன் பங்குக்கு அவனுக்கு ஒரு சக்தி ஆயுதத்தை அளித்தான் என்று மரபு.

பின்னாளில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் கவசமின்றியே கர்ணன் போரிட்டான். அந்தக் கவசத்தை இழந்ததால் தனக்கு மரணம் நேரலாம் என்பதை அறிந்தும் அவன் வருந்தவில்லை என்று மரபு. தன் அறத்தை விட்டுக் கொடுத்து உயிர் பிழைப்பதை விட, அறம் காத்துத் துன்புறுவதே மேல் என்பது அவன் முடிவு.

கர்ணன் இன்றும் கொடைக்கு அடையாளமாக நினைக்கப்படுவதற்கு இதுவே காரணம். எல்லா வழிகளிலும், இடைவிடாமல், எந்த நிலையிலும் அறம் செய்வது என்ற குறளின் உச்ச எடுத்துக்காட்டு அவன் வாழ்வில் தெரிகிறது.

Karna's Armour and Earrings

From the Vana Parva of the Mahabharata. Karna was famed as peerless in giving. Every day at noon, after worshipping the Sun, he gave whatever anyone asked of him. That was his vow.

Karna was born wearing a golden armour and earrings. As long as he had them, no one could defeat him. Indra, father of Arjuna, laid a plan for his son's good. The Sun, who knew it in advance, appeared in Karna's dream and warned him: "Indra will come in the garb of a brahmin and ask for your armour. Do not give it."

Karna said with a smile, "Father, I cannot abandon the vow of my life. I do not wish to live as one who says 'no' to a petitioner. It is better to lose life than to lose fame." The Sun did not press him.

The next day at noon, when Karna had finished the Sun worship, a brahmin came before him. "I want alms," he said. "Ask," said Karna. "I want your armour and earrings." Karna did not even frown. He took a knife, peeled off the armour that was joined to his body and held it out to the brahmin. Blood flowed, but there was a smile on his face.

Indra was astonished. Appearing in his true form, he said, "Your gift will last as long as the world. Ask me for a boon if you wish." Karna asked for nothing. But Indra, for his part, gave him a divine weapon, says tradition.

This is why Karna is remembered as the symbol of giving even today. In his life one sees the highest example of the verse: to do virtue in every way, without a pause, in every state.