Kural 40 · செயற்பால தோரும் அறனே ஒருவற்கு

இராவணனைப் பிரிந்த விபீஷணன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்திலிருந்து. இராமன் கடலைத் தாண்டி இலங்கையின் எல்லைக்கு வந்திருந்தான். இராவணனின் தம்பியான விபீஷணன் அரக்கர் குலத்தில் பிறந்தவனாயினும் அறத்தை விரும்பியவன் என்று புராணம் போற்றுகிறது. அண்ணனின் அவையில் அவன் ஒரு தெளிவான அறிவுரையைச் சொன்னான்: "அண்ணா, சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைத்துவிடு. இது பழி; இது குலத்தையே அழிக்கும்."

முதலில் மென்மையாகச் சொன்னவன், இராவணன் செவிகொடுக்காததால் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தினான். அவையில் மற்றவர்கள் அச்சத்தால் வாய்மூடியிருந்தனர். இராவணன் சினம் கொண்டு விபீஷணனை இகழ்ந்து, அவையில் அவனை உதைத்ததாகவும் மரபு சொல்கிறது. "நீ என் தம்பியாக இருந்தும் பகைவனின் சார்பில் பேசுகிறாய். இங்கிருந்து போ" என்றான்.

இராவணனுக்கு விபீஷணனின் அறிவுரை பிடிக்கவில்லை என்பதற்கு ஒரு காரணம், அது உண்மை என்பதை அவன் மனம் அறிந்திருந்ததுதான். உண்மையைக் கேட்கப் பிடிக்காதவனுக்கு உண்மை சொல்பவனே பகைவனாகத் தெரிகிறான். விபீஷணன் அந்தப் பகையையும் ஏற்றுக்கொண்டு தன் அறவழியை மாற்றவில்லை.

விபீஷணன் ஒரு கணம் கண்ணீர் விட்டான். அண்ணனை விட்டுப் பிரிவது எளிதல்ல. ஆனால் பழியின் பக்கம் நின்றால் தன் அறத்தை இழப்பேன் என்பதை அவன் அறிந்தான். தன் நான்கு அமைச்சர்களோடு வானில் ஏறி, கடலைத் தாண்டி இராமன் முகாமுக்கு வந்தான்.

சுக்கிரீவனும் வானர வீரர்களும் அவனை ஐயத்தோடு பார்த்தனர். "இவன் இராவணனின் ஒற்றனாக இருக்கலாம்" என்றனர். இராமன் அனுமனிடமும் மற்றவர்களிடமும் ஆலோசனை கேட்டார். அனுமன் விபீஷணனின் பேச்சையும் முகத்தையும் கவனித்து அவனை நம்பத்தகுந்தவன் என்றான். இராமன் சொன்னார்: "என்னைச் சரண் அடைந்து வருபவனை நான் கைவிடமாட்டேன்; அவன் இராவணனாகவே இருந்தாலும் அபயம் தருவேன்."

இலங்கையின் அரக்கர் குலத்தில் வாழ்ந்தாலும் விபீஷணன் தினமும் தவம் செய்வதையும் இறைவனை நினைப்பதையும் விடவில்லை என்று புராணம் கூறுகிறது. சூழல் எப்படி இருந்தாலும் ஒருவர் அறவழியில் நிற்கலாம் என்பதற்கு அவன் எடுத்துக்காட்டு. பிறந்த குலம் அல்ல, தேர்ந்தெடுக்கும் வழியே அவனை அடையாளம் காட்டியது.

விபீஷணன் அன்றே இராமனால் இலங்கை அரசனாக முடிசூட்டப்பட்டான் என்று மரபு. போர் முடிந்தபின் அவன் இலங்கையின் மன்னனாக அறவழியில் ஆட்சி செய்தான். குடும்பத்தின் பழியிலிருந்து விலகி அறத்தின் பக்கம் நின்றதால் அவன் நினைவு இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

எது செய்யத்தக்கது, எது விலக்கத்தக்கது என்ற தெளிவு விபீஷணனின் வாழ்வில் தெரிகிறது. அன்புக்கும் அறத்துக்கும் நடுவில் அறத்தைத் தேர்ந்த அவன் வள்ளுவரின் இறுதிக் குறளுக்கு உயிர்தரும் எடுத்துக்காட்டு.

Vibhishana Who Left Ravana

From the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Rama had crossed the sea and reached the border of Lanka. Ravana's brother Vibhishana, though born in the race of rakshasas, is praised by the Purana as one who loved dharma. In his brother's court he gave a clear counsel: "Brother, hand Sita back to Rama. This is blame, and it will destroy the whole clan."

He first spoke gently, and when Ravana did not listen he pleaded again and again. The others in the court kept silent in fear. Ravana, in anger, insulted Vibhishana and, tradition says, even kicked him in court. "Though you are my brother, you speak on the side of the enemy. Leave this place," he said.

Vibhishana wept for a moment. It is not easy to part from one's brother. But he knew that if he stood on the side of blame he would lose his dharma. With his four ministers he rose into the sky, crossed the sea and came to Rama's camp.

Sugriva and the monkey warriors looked at him with suspicion. "He may be Ravana's spy," they said. Rama asked counsel of Hanuman and the others. Hanuman observed Vibhishana's speech and face and said he could be trusted. Rama said, "I will not abandon one who comes to me for refuge. Even if he were Ravana himself I would give him protection."

Tradition says that Vibhishana was crowned king of Lanka by Rama that very day. After the war he ruled Lanka by the path of dharma. Because he stood apart from his family's blame and on the side of dharma, his memory is honoured even today.

The clarity of what ought to be done and what ought to be avoided shows in Vibhishana's life. Choosing dharma between love and virtue, he is a living example for Valluvar's last verse of the chapter.