Kural 35 · அழுக்காறு அவாவெகுளி இன்னாச்சொல் நான்கும்

விசுவாமித்திரரின் சினம் வென்ற தவம்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலிருந்து. விசுவாமித்திரர் முதலில் கௌசிகன் என்ற பெயருடைய அரசராக இருந்தார். ஒருமுறை வசிஷ்ட முனிவரின் ஆசிரமத்தில் காமதேனுவின் மகளான நந்தினிப் பசுவின் ஆற்றலைக் கண்டு அதை விரும்பினார். வசிஷ்டர் தர மறுத்ததால் போர் மூண்டது. அரசரின் படைகள் அனைத்தும் வசிஷ்டரின் தவ வலிமைக்கு முன் தோற்றன. அந்த அவமானத்தில் கௌசிகன் "க்ஷத்திரிய பலத்தைவிட பிராமண பலமே பெரியது" என்று உணர்ந்து அரசைத் துறந்து தவம் செய்யப் புறப்பட்டார்.

ஆனால் அவர் தவம் முழுமை பெறவில்லை. ஆசையும் சினமும் அவரைப் பலமுறை சறுக்க வைத்தன. திரிசங்குவுக்காக ஒரு தனி சொர்க்கத்தை உருவாக்கியபோது, மேனகையின் அழகில் மயங்கியபோது, அவர் பெற்ற தவ வலிமை குறைந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் சினம் அவருடைய தவத்தைக் கரைத்துவிட்டது என்று மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதையை நினைவுகூரும் போது, ஒரு அரசனாக இருந்த விசுவாமித்திரர் ஏன் முனிவராக மாற விரும்பினார் என்பதை நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். வெல்ல முடியாத படைகளையும் கொண்டிருந்த அவர், தவ வலிமையின் முன் அவை வெறும் மணலாகிப் போனதைக் கண்டார். வெளி வலிமை நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்த அந்த நாளே அவரது உண்மைப் பயணத்தின் தொடக்கம்.

இறுதியில் அவர் கடுமையான மௌன விரதத்தை மேற்கொண்டார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாய் திறக்காமல் தவம் இருந்தார். அந்த ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்த நாளில் அவர் உணவு சமைத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது இந்திரன் அந்தணன் வடிவில் வந்து அந்த உணவையே கேட்டான். விசுவாமித்திரர் ஒரு சொல்லும் பேசாமல், அந்த உணவு முழுவதையும் அவனுக்கு அளித்துவிட்டார். மீண்டும் தம் விரதத்தைத் தொடர்ந்தார்.

அப்போது அவர் தலையிலிருந்து புகை எழுந்தது என்கிறது இராமாயணம். தம் உள்ளத்தில் எழுந்த சினத்தையும் பசியையும் அடக்கிய தவத்தின் வெப்பம் அது. அவர் எதுவும் பேசவில்லை, சினம் கொள்ளவில்லை. பிரம்மா அவர் முன் தோன்றி, "இன்று முதல் நீ பிரம்மரிஷி" என்றார். வசிஷ்டரும் வந்து அவரை "பிரம்மரிஷி" என்று ஏற்றுக்கொண்டார்.

அந்த ஆயிரம் ஆண்டு மௌனத்தில் பசி, தாகம், கடுங்குளிர், கடும் வெயில் எல்லாவற்றையும் அவர் தாங்கினார். இடையிடையே தேவர்கள் அவர் தவத்தைக் கலைக்க முயன்றபோதும், அவர் சலனமின்றி இருந்தார் என்று மரபு உரைக்கிறது. சினம் எழும் பல வாய்ப்புகளையும் அவர் அமைதியாகக் கடந்தார்.

ஆசை, சினம், கடுஞ்சொல் ஆகியவற்றை வென்றவர் மட்டுமே தவத்தின் உச்சியை எட்டுகிறார் என்பதை விசுவாமித்திரரின் வாழ்வு காட்டுகிறது. அறம் என்பது நாம் அடையும் பெரிய சாதனைகளில் இல்லை; நம் உள்ளே எழும் தீய குணங்களை வெல்வதில் இருக்கிறது என்பதே வள்ளுவர் குறளின் தெளிவு.

Vishwamitra's Austerity That Conquered Anger

From the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana. Vishwamitra was first a king named Kaushika. Once, at the hermitage of the sage Vasishtha, he saw the power of the cow Nandini, daughter of Kamadhenu, and desired her. Vasishtha refused to give her, and war broke out. All the king's armies were defeated before the power of Vasishtha's austerity. In that humiliation Kaushika realised that "the power of the brahmin is greater than the power of the warrior," gave up his kingdom and set out to do penance.

But his austerity did not come to completion. Desire and anger made him slip many times. When he created a separate heaven for Trishanku and when he was beguiled by the beauty of Menaka, the power he had earned fell. Each time anger melted away his austerity, says tradition.

At last he took up a severe vow of silence. He did penance for a thousand years without opening his mouth. On the day that the thousand years ended he was cooking a meal. Then Indra came in the form of a brahmin and asked for that very food. Vishwamitra, without speaking a word, gave him the whole meal. He then went back to his vow.

Then, says the Ramayana, smoke rose from his head. It was the heat of an austerity that had restrained anger and hunger in his heart. He said nothing and showed no wrath. Brahma appeared before him and said, "From today you are a Brahmarishi." Vasishtha too came and accepted him as a Brahmarishi.

Vishwamitra's life shows that only one who conquers desire, anger and harsh speech reaches the summit of austerity. The clarity of Valluvar's verse is that virtue lies not in great achievements we reach but in conquering the evil tendencies that rise within us.