Kural 36 · அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க மற்றது

யுதிஷ்டிரனும் உடன் வந்த நாயும்

மகாபாரதத்தின் மகாப்ரஸ்தானிக பர்வத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் பல ஆண்டுகள் அறநெறியோடு ஆட்சி செய்த யுதிஷ்டிரன், கண்ணனின் மறைவுக்குப் பின் உலக வாழ்வு போதும் என்று முடிவு செய்தான். பேரன் பரீக்ஷித்துவிடம் அரசை ஒப்படைத்துவிட்டு, நான்கு சகோதரர்களோடும் திரௌபதியோடும் இமயமலை நோக்கி யாத்திரை புறப்பட்டான். அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு நாய் வந்தது.

மலைப்பாதை கடினமாக இருந்தது. ஒவ்வொருவராகச் சோர்ந்து வீழ்ந்தனர். முதலில் திரௌபதி, பின் சகாதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன் என்று வரிசையாக வீழ்ந்தனர். ஒவ்வொருவரும் ஏன் வீழ்ந்தார் என்று பீமன் கேட்டபோது, யுதிஷ்டிரன் அவர்களின் சிறு குறைபாடுகளைப் பற்றி மென்மையாகச் சொன்னான். எவரையும் திரும்பிப் பார்க்காமல் அவன் முன்னேறினான்.

பாண்டவர்கள் தம் வாழ்வின் பல ஆண்டுகளைத் துன்பத்திலும் வெற்றியிலும் கழித்திருந்தனர். போரில் வென்று அரசை மீட்டபோதும், பல உறவுகளை இழந்த துக்கம் அவர்கள் மனத்தில் இருந்தது. ஆட்சியில் தர்மம் தவறாமல் நடந்தாலும், இறுதிக் காலத்தில் உலகை விட்டு விலகுவதே சரி என்ற முடிவு யுதிஷ்டிரனுக்குத் தோன்றியது.

இறுதியில் அவனும் அந்த நாயும் மட்டுமே எஞ்சினர். இந்திரன் தேரில் வந்து, "மன்னா, உன்னை உடலோடு சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வந்தேன்; தேரில் ஏறு" என்றான். யுதிஷ்டிரன், "என்னைப் பின்தொடர்ந்த இந்த நாயையும் ஏற்ற வேண்டும்" என்றான். இந்திரன் மறுத்தான்: "சொர்க்கத்தில் நாய்க்கு இடமில்லை." யுதிஷ்டிரன் அமைதியாகச் சொன்னான்: "என்னை நம்பி வந்த உயிரைக் கைவிட்டுப் பெறும் சொர்க்கம் எனக்கு வேண்டாம்."

அந்தக் கணத்தில் நாய் தர்ம தேவனாக உருவம் மாறியது. அவனே யுதிஷ்டிரனின் தந்தை. "மகனே, நீ எல்லா சோதனைகளிலும் அறத்தைக் கைவிடவில்லை. உன் கருணை உன்னை உயர்த்தியது" என்றான். இந்திரனும் யுதிஷ்டிரனைப் போற்றி, தேரில் ஏற்றிச் சென்றான்.

எல்லோரும் ஒவ்வொருவராக உடன் விலகிய பயணத்தில், இறுதிவரை உடன் வந்தது அறமே என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது. வள்ளுவர் கூறும் 'பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை' என்பதன் உருவகமாகவே நாய் உருவில் வந்த தர்மன் நிற்கிறான்.

இந்தப் பயணத்தில் வழியெங்கும் எதிர்கொண்ட மௌனமும் குளிரும் மனிதனின் நிலையற்ற வாழ்வை நினைவூட்டின. உடல், உறவு, செல்வம், புகழ் எல்லாமே ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விலகுகின்றன. எஞ்சி நிற்பது செய்த அறமே என்ற உண்மையை அந்த மலைப்பாதை உரத்துச் சொன்னது.

யுதிஷ்டிரன் வாழ்நாள் முழுதும் அறம் செய்யத் தள்ளிப்போடவில்லை. அதனால்தான் கடைசிப் பயணத்திலும் அவருக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை.

Yudhishthira and the Dog That Followed

From the Mahaprasthanika Parva of the Mahabharata. After the war of Kurukshetra Yudhishthira ruled for many years according to dharma. After Krishna's passing he decided that enough of worldly life had been lived. He handed the kingdom to his grandson Parikshit and set out on a pilgrimage toward the Himalaya with his four brothers and Draupadi. A dog followed them.

The mountain path was hard. One by one they grew weary and fell: Draupadi first, then Sahadeva, Nakula, Arjuna and Bhima. When Bhima asked why each had fallen, Yudhishthira gently spoke of their small failings. Without looking back at any of them, he went forward.

At last only he and the dog remained. Indra came in a chariot and said, "King, I have come to take you to heaven in your body; climb into the chariot." Yudhishthira said, "This dog who followed me must also be taken." Indra refused: "There is no place for a dog in heaven." Yudhishthira said quietly, "I do not want a heaven gained by abandoning a life that trusted me."

At that moment the dog changed into the form of Dharma, the god of dharma and Yudhishthira's own father. "Son, in every test you did not abandon virtue. Your compassion has raised you," he said. Indra too praised Yudhishthira and took him up in the chariot.

On a journey where everyone left one by one, it was dharma that went with him to the last. This story shows that. The Dharma who came in the form of a dog is the picture of Valluvar's phrase, 'the companion that does not perish when you perish'.

Yudhishthira did not postpone doing good all his life. That is why he had no fear even on the last journey.