Kural 64 · அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்

வெண்ணெய் உண்ட கண்ணனும் யசோதையும்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தம் குழந்தைக் கண்ணனின் விளையாட்டுகளை அழகாகச் சொல்கிறது. கோகுலத்தில் நந்தகோபர், யசோதை தம்பதியரின் இல்லத்தில் வளர்ந்த கண்ணன் குறும்புகளால் நிறைந்தவன். அவன் தவழ்ந்து, தத்தி நடந்து, வீட்டுக்குள் புகுந்து, உறியில் வைத்த வெண்ணெயைத் தன் சிறிய கைகளால் எடுத்து உண்பதில் மகிழ்ந்தான்.

ஒருநாள் யசோதை தயிர் கடைந்துகொண்டிருந்தாள். கண்ணன் அவளிடம் வந்து பால் கேட்டான். அவள் அவனுக்குப் பாலூட்டிக்கொண்டிருந்தபோது அடுப்பில் இருந்த பால் பொங்கிவிடும் என்று எழுந்து சென்றாள். பசி தீராத கண்ணன் கோபத்தில் தயிர்ப் பானையை உடைத்து, வெண்ணெயை எடுத்து உண்ணத் தொடங்கினான்.

திரும்பி வந்த யசோதை உடைந்த பானையையும் வெண்ணெய் தடவிய குழந்தையின் கைகளையும் கண்டாள். கோபமாகப் போனவள், குழந்தையின் முகத்தையும் சிறு விரல்களையும் பார்த்ததும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் போனாள். அடிக்க நினைத்த கையால் அவனை அள்ளி அணைத்தாள். இந்தக் காட்சியைப் பெரியாழ்வார் உள்ளிட்ட ஆழ்வார்கள் அன்புடன் பாடியுள்ளனர்.

மற்றொரு நாள் சிறுவர்கள் யசோதையிடம் சென்று, "கண்ணன் மண் தின்றான்" என்று சொன்னார்கள். யசோதை கண்ணனின் வாயைத் திறந்து பார்க்கச் சொன்னாள். அவன் வாயைத் திறந்தபோது அதற்குள் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் கண்டாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அந்த ஒரு கணம் யசோதை அவனை இறைவன் என்று உணர்ந்தாள். ஆனால் அடுத்த கணமே இறைவனின் மாயை அவளைத் தாயாகவே நிறுத்தியது; மீண்டும் கண்ணனை மகனாகவே அணைத்தாள்.

இந்தக் காட்சிகளில் யசோதைக்கு அமிழ்தம் என்பது தேவர்களின் உணவு அல்ல; தன் மகனின் வெண்ணெய் தடவிய சிறு கை. அந்தச் சிறு கைகள் அவளுக்கு உலகம் முழுவதையும் விடப் பெரியவை. அதனாலேயே பாகவதம் அவள் பாக்கியத்தை யாருக்கும் கிடைக்காத ஒன்றாகக் கூறுகிறது.

குழந்தையின் அளாவிய கைகளில் இறைவனையே காணும் இந்தத் தாய்மை வள்ளுவர் சொன்ன உணர்வின் உச்ச வடிவம்.

யசோதையின் மகிழ்ச்சி எளிய கிராமத்துத் தாயின் மகிழ்ச்சி; அதனால்தான் அது எல்லாத் தாயருக்கும் புரியும்.

பெரியாழ்வார் தம் திருமொழியில் யசோதையின் நிலையில் நின்று கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தைப் பாடியுள்ளார். அவரது பாடல்களில் தாயின் கொஞ்சலும் பெருமிதமும் வெளிப்படுகின்றன. தமிழ்ச் சமயம் இறைவனையே குழந்தையாகக் கொண்டு அன்பு செலுத்தும் இந்த வழியைப் பெரிதும் போற்றுகிறது. அது குறள் காட்டும் பேற்றின் தெய்வீக வடிவம்.

Krishna and Yashoda with the Butter

The tenth book of the Bhagavata Purana beautifully tells the pranks of the child Krishna. Krishna, raised in the house of Nanda and Yashoda in Gokula, was full of mischief. He crawled, toddled, slipped into the house and took the butter kept in the hanging pot with his small hands, delighting in eating it.

One day Yashoda was churning curd. Krishna came to her asking for milk. While she was feeding him, she rose, fearing the milk on the stove would boil over. Krishna, whose hunger was not stilled, broke the curd pot in anger and began to eat the butter.

When Yashoda returned she saw the broken pot and the child's hands smeared with butter. She had come in anger, but at the sight of the child's face and small fingers she could not hold back her laughter. With the hand meant to strike him she lifted him and embraced him. The Alvars, Periyalvar among them, have sung this scene with love.

On another day the children went to Yashoda and said, "Krishna has eaten mud." Yashoda asked him to open his mouth. When he opened it, she saw within it the whole universe, says the Bhagavata. For a moment Yashoda knew him as God. But the next moment the Lord's maya set her back as a mother, and she embraced Krishna once more as her son.

In these scenes, for Yashoda nectar was not the food of the gods but the little butter-smeared hand of her son. Those small hands were greater to her than all the world. That is why the Bhagavata speaks of her fortune as beyond that of anyone else.

This motherhood, which sees God himself in a child's stirring hands, is the highest form of the feeling Valluvar speaks of.