Kural 66 · குழல்இனிது யாழ்இனிது என்பதம் மக்கள்

வீணை வித்வானின் பேத்தி

இது கற்பனைக் கதை. திருவையாறு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் சுப்பிரமணிய ஐயர் என்ற வீணை வித்வான் வாழ்ந்தார். அவர் தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் கீர்த்தனைகளைப் பக்தியுடன் வாசித்தார். ஆண்டுதோறும் ஆராதனை விழாவுக்குச் சென்று வீணை வாசிப்பது அவருடைய வழக்கம்.

அவர் மனைவி மறைந்து விட்டார். மகன் பிறகு நகரத்துக்குச் சென்று வேலை பார்த்தான். ஒருநாள் மகன் தன் இரண்டு வயது மகள் கீதாவை ஐயரிடம் விட்டுச் சென்றான். "ஒரு வாரம் இருக்கட்டும்" என்றான். ஐயர் முதலில் தயங்கினார். அவர் வாழ்க்கை இசையிலும் அமைதியிலும் நிறைந்தது; ஒரு குழந்தையைச் சமாளிக்க முடியுமா என்று அஞ்சினார்.

முதல் இரவில் கீதா அழுதாள். ஐயர் அவளை மடியில் வைத்து வீணை வாசித்தார். குழந்தை கண் விழித்து வீணையின் தந்தியைத் தொட்டு, "இது, இது" என்றாள். அவர் மகிழ்ந்தார். "இது வீணை, கண்ணே" என்றார். "வீ... ணா..." என்று குழந்தை முயன்றாள். சரியாகச் சொல்லத் தெரியாமல், "பீ... ணா" என்றாள்.

அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு காலையிலும் கீதா அவர் அருகில் அமர்ந்து "தாத்தா, பீணா" என்பாள். ஒருநாள் அவள் அவர் வாசித்த ஒரு பாடலின் ஓர் அடியைத் தன் மழலைக் குரலில் தப்பும் தவறுமாகப் பாடிக் காட்டினாள். ஐயரின் கண்களில் நீர் நிறைந்தது. நாற்பது ஆண்டுகளாக அவர் மேடைகளில் கேட்ட பாராட்டுகளில் எதுவும் இந்த மழலை ராகத்துக்கு இணையாக இல்லை.

வாரம் முடிந்தது. மகன் அழைத்துச் செல்ல வந்தான். குழந்தை செல்லும்போது அழுதது. ஐயர் வீணையை எடுத்து வாசிக்க முயன்றார்; ஆனால் அன்று அவர் கைகள் தடுமாறின. வீடு அமைதியாக இருந்தது. அவர் தன் மனத்துக்குள் சொன்னார்: "இதுவரை வீணை இனிது என்று நினைத்தேன்; ஆனால் இந்த மழலையைக் கேட்கும் வரை அது எனக்குத் தெரியாது."

அடுத்த ஆராதனைக்கு அவர் குழந்தையுடன் சென்றார். மேடையில் வாசிக்கும்போது கீதா அவர் மடியில் அமர்ந்து கையைத் தட்டினாள். அன்று அவர் வாசிப்பில் புது இனிமை இருந்ததாக ரசிகர்கள் சொன்னார்கள்.

அந்த ஆண்டுக்குப் பிறகு ஐயர் தம் இசை நிகழ்ச்சிகளில் ஒரு புதிய பாவத்தைக் கொண்டுவந்தார். கீர்த்தனையின் இடையே சிறு இடைவெளியில் குழந்தையின் குரல் நினைவுக்கு வந்து, ஸ்வரங்களுக்கு ஒரு மென்மையைத் தந்தது. இசையின் முதிர்ச்சி அன்பால் முழுமை பெறும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

The Veena Master's Granddaughter

This is an invented story. In a village near Thiruvaiyaru lived a veena master named Subramania Iyer. He played the kritis of Thyagaraja Swamigal with devotion. It was his habit to go every year to the Aradhana festival and play the veena.

His wife had passed away. His son had gone to the city for work. One day the son left his two-year-old daughter Geetha with Iyer. "Let her stay a week," he said. Iyer at first hesitated. His life was filled with music and quiet; he feared he could not manage a child.

On the first night Geetha cried. Iyer placed her on his lap and played the veena. The child opened her eyes, touched the string and said, "This, this." He was glad. "This is the veena, my dear," he said. "Vee... naa..." the child tried. Unable to say it rightly, she said, "Pee... naa."

From that day every morning Geetha sat beside him and said, "Thatha, peena." One day she sang one line of a song he had played, in her lisping voice, wrong and right together. Tears filled Iyer's eyes. Of all the praise he had heard on stages over forty years, none equalled this lisping raga.

The week ended. The son came to take her away. The child cried as she went. Iyer took up the veena and tried to play, but that day his hands faltered. The house was quiet. He said within himself, "Until now I thought the veena sweet; but I did not know until I heard this prattle."

He took the child with him to the next Aradhana. While he played on the stage, Geetha sat in his lap and clapped. The listeners said that day there was a new sweetness in his playing.