Kural 641 · நாநலம் என்னும் நலனுடைமை அந்நலம்

அசோகவனத்தில் அனுமனின் மென்மொழி

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம் அனுமனின் சொல்வன்மைக்குச் சிறந்த சான்று தருகிறது. இலங்கையில் அசோகவனத்தில் சிம்சுபா மரத்தில் மறைந்திருந்த அனுமன், இராவணன் சீதையை அச்சுறுத்துவதையும், அரக்கியர் அவளை வருத்துவதையும் கண்டான். இராவணன் சென்ற பின் சீதை உயிர் துறக்கத் துணிந்தாள். இந்த நேரத்தில் அவள் முன் எவ்வாறு வெளிப்படுவது என்று அனுமன் சிந்தித்தான்.

நூல் அவன் எண்ணத்தைக் காட்டுகிறது: 'நான் ஒரு குரங்கு. திடீரென்று பேசினால் இவள் என்னை இராவணனின் மாயம் என்று அஞ்சுவாள். மனிதச் சொல்லில், மென்மையாக, இனிமையாகப் பேச வேண்டும்.' அவன் முதலில் இராமனின் கதையை மெல்லிய குரலில் மரத்தின் மேலிருந்து பாடத் தொடங்கினான். இக்ஷ்வாகு குலத்தில் தசரதன் பிறந்ததிலிருந்து, இராமன் வனம் வந்தது, சீதையைப் பிரிந்தது வரை எல்லாவற்றையும் அமைதியாகச் சொன்னான்.

அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட சீதை வியப்படைந்தாள். அவை தன் கணவனின் கதை; ஆனால் சொல்பவர் யார்? அவள் மேலே பார்த்தாள். அனுமன் மரத்திலிருந்து இறங்கி, கை கூப்பி பணிவுடன் நின்றான். அவள் அச்சம் கொண்டபோது அவன் மீண்டும் மென்மையாக, 'தாயே, நான் இராமனின் தூதன். இதோ அவர் கணையாழி' என்று கூறி மோதிரத்தைக் காட்டினான்.

சீதை மோதிரத்தைக் கண்டு கண்ணீர் சொரிந்தாள். அனுமனின் இனிய, தெளிவான, பணிவான பேச்சு அவள் அச்சத்தை நீக்கி நம்பிக்கையை விதைத்தது. அவன் தன் அடையாளத்தையும் இராமனின் நிலையையும் வரிசையாகவும் நிதானமாகவும் உரைத்தான். 'உன்னை மீட்கும் வரை இராமன் உறங்கவில்லை' என்றான். அந்தச் சொற்கள் சீதைக்கு உயிர் தந்தன.

அனுமனின் இனிய சொல்லின் பின்னால் இராமன் மீதான உண்மையான அன்பு இருந்தது. அன்பு இல்லாத சொல் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும் ஆழமாகப் பதியாது என்று நூல் காட்டுகிறது. சீதையின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற பின்னரும் அனுமன் அடக்கமாகவே நின்றான். நாவின் நலத்தைப் பேணுபவன் செருக்கின்றி இருப்பான் என்பதையும் இந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது. இத்தகைய இனிமை எளிய சொற்களிலும் அன்பு கலந்திருப்பதால் அமையும்.

இந்த நிகழ்வை நினைத்தால் நாம் ஒரு துயரத்தில் இருப்பவரிடம் எவ்வாறு பேச வேண்டும் என்று கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இந்த நிகழ்வு நாவின் நலம் எவ்வளவு பெரியது என்பதைக் காட்டுகிறது. அனுமன் வலிமையால் அல்ல, சொல்லால் சீதையின் நம்பிக்கையைப் பெற்றான். ஒரு உயிரைக் காக்கும் ஆற்றல் அந்தச் சொற்களில் இருந்தது. 'நாநலம் என்னும் நலனுடைமை' என்பதன் அழகிய எடுத்துக்காட்டு இது.

Hanuman's Gentle Words in the Ashoka Grove

The Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana gives a fine proof of Hanuman's eloquence. In the Ashoka grove in Lanka, Hanuman, hidden in a simshupa tree, saw Ravana threatening Sita and the rakshasis tormenting her. After Ravana left, Sita resolved to end her life. At that moment Hanuman wondered how to appear before her.

The text shows his thought: 'I am a monkey. If I speak suddenly she will fear me as Ravana's illusion. I must speak softly and sweetly in human speech.' First from the tree he began to narrate Rama's story in a gentle voice. From Dasharatha's birth in the Ikshvaku line, to Rama's coming to the forest, to the separation from Sita, he told it all calmly.

Hearing those words, Sita was amazed. It was her husband's story; but who was speaking? She looked up. Hanuman came down from the tree and stood with folded hands in humility. When she was afraid, he again said gently, 'Mother, I am Rama's messenger. Here is his ring,' and showed the ring.

Seeing the ring, Sita shed tears. Hanuman's sweet, clear, humble speech removed her fear and sowed trust. He told his identity and Rama's condition in order and at leisure. 'Rama has not slept until he rescues you,' he said. Those words gave Sita life.

This incident shows how great is the grace of the tongue. Hanuman won Sita's trust not by strength but by words. The power to save a life lay in those words. It is a beautiful example of 'naanalam ennum nalanudaimai'.