யாஜ்ஞவல்க்யரும் கார்கியும்
பிருகதாரண்யக உபநிடதம் ஜனக மன்னரின் அவையில் நடந்த ஒரு பெரிய ஞானச் சொற்போரைக் கூறுகிறது. மிதிலையின் மன்னர் ஜனகர் ஒரு வேள்வி செய்தார். அந்த வேள்வியில் கலந்துகொள்ள குரு, பாஞ்சாலம் முதலிய தேசங்களிலிருந்து வேத அறிஞர்கள் வந்திருந்தனர். ஜனகர் ஆயிரம் பசுக்களின் கொம்புகளில் பொன் கட்டி, 'உங்களுள் பிரம்மத்தை நன்கு அறிந்தவர் இவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்' என்றார்.
யாஜ்ஞவல்க்யர் முன்வந்து தன் சீடனிடம் பசுக்களை ஓட்டிச் செல்லச் சொன்னார். மற்ற அறிஞர்கள் கோபம் கொண்டனர். 'நீர் மட்டுமா பிரம்மத்தை அறிந்தவர்?' என்று கேள்விகளால் அவரைத் தாக்கத் தொடங்கினர். அஸ்வலர், ஆர்தபாகர், பாகு, உஷஸ்தர் முதலானோர் ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கேள்விகள் கேட்டனர். யாஜ்ஞவல்க்யர் ஒவ்வொருவருக்கும் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் விடை சொன்னார். அவர் விடைக்கு மறுமொழி கூற இயலாமல் அவர்கள் அமைதியாயினர்.
அப்போது கார்கி வாசக்னவி என்ற பெண் அறிஞர் எழுந்தார். அவர் மிகக் கூர்மையான கேள்விகளைக் கேட்டார்: 'எல்லாம் நீரில் பின்னப்பட்டிருக்கிறது என்றால், நீர் எதில் பின்னப்பட்டுள்ளது?' யாஜ்ஞவல்க்யர் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் விடை தந்தார்: காற்றில், வானில், கந்தர்வ உலகில், ஆதித்ய உலகில், சந்திர உலகில், நட்சத்திர உலகில், தேவ உலகில், இந்திர உலகில், பிரஜாபதி உலகில், பிரம்ம உலகில்.
கார்கி மேலும் கேட்டபோது யாஜ்ஞவல்க்யர், 'கார்கி, அதிகம் கேட்காதே; உன் தலை விழுந்துவிடும். தெய்வத்தைப் பற்றி அளவுக்கு மீறிக் கேட்கலாகாது' என்று எச்சரித்தார். கார்கி அமைதியானார். பின்னர் அவர் மீண்டும் எழுந்து அவையைப் பார்த்து, 'இந்த முனிவரை வணங்கி விடுங்கள்; இவரை எவரும் சொல்லால் வெல்ல முடியாது' என்று கூறினார்.
இந்த உரையாடல் பற்றிய கதைகள் இன்றும் வேதாந்தப் பாடங்களில் மிகுந்த ஆர்வத்தோடு படிக்கப்படுகின்றன. யாஜ்ஞவல்க்யரின் விடைகள் உபநிடதத்தின் அடித்தளக் கருத்துகளாகியுள்ளன. கார்கி என்ற பெண் அறிஞர் அவரிடம் துணிவாகக் கேள்விகள் கேட்டதும், பின்னர் அவரது மேன்மையை ஏற்றுக்கொண்டதும் நம் மரபில் பெண்களின் அறிவுக்கு இருந்த இடத்தைக் காட்டுகிறது.
கேள்வி கேட்பதும் பதில் சொல்வதும் ஞான மரபில் எவ்வளவு மதிக்கப்பட்டது என்பதை இந்த அவை காட்டுகிறது.
யாஜ்ஞவல்க்யரின் சொற்கள் ஆராய்ந்து தெளிந்தவை. அவர் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் காரணம் தெரிந்தே பேசினார். அதனால் வெல்லக்கூடிய எதிர்ச்சொல் இல்லாமல் போயிற்று. 'சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து' என்பதன் பெரிய சான்று இது.