Kural 643 · கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்

இராமகாதையைப் பாடிய லவ குசர்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டமும் உத்தர காண்டமும் லவ குசர்களின் கதையைக் கூறுகின்றன. வனத்தில் வால்மீகி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் சீதை இரட்டையர்களான லவனையும் குசனையும் பெற்றெடுத்தாள். வால்மீகி அவர்களுக்கு வேதம், இசை, வில்வித்தை ஆகியவற்றைக் கற்பித்தார். தாம் இயற்றிய இராமாயணத்தையும் அவர்களுக்கு இசையோடு பாடக் கற்றுக்கொடுத்தார். இனிய குரலும் தெளிந்த சொல்லும் உடைய அந்தச் சிறுவர்கள் இராமனின் கதையைப் பாடும் வல்லமை பெற்றனர்.

அயோத்தியில் இராமன் அசுவமேத யாகம் செய்தபோது வால்மீகி தம் சீடர்களுடன் அங்கே வந்தார். லவ குசர்கள் வீதிகளிலும் முனிவர் ஆசிரமங்களிலும் அரசவையிலும் இராமாயணத்தைப் பாடினர். அவர்களின் பாடல் கேட்டவர்களைக் கட்டிப் போட்டது. வழியில் செல்பவர்கள் நின்று கேட்டனர். முனிவர்களும் அரசர்களும் பொருளறிந்து மகிழ்ந்தனர். நூல் கூறுகிறது: அந்தப் பாடல் செவிக்கும் மனத்துக்கும் இன்பம் தந்தது.

இராமனும் அந்தப் பாடலைக் கேட்டான். தன் வரலாற்றைத் தான் கேட்கும்படி வந்த இந்தச் சிறுவர்கள் யார் என்று வியந்தான். தன் தம்பிகளையும் அமைச்சர்களையும் அழைத்து அவர்களின் பாடலைக் கேட்கச் செய்தான். பல நாட்கள் தொடர்ந்து அந்தக் காவியம் அரசவையில் பாடப்பட்டது. அனைவரும் கடமையால் அல்ல, விருப்பத்தால் கேட்டனர்.

அந்தப் பாடலைக் கேளாதவர்களும் கேட்க விரும்பினர். இராமன் அவர்கள் தன் மகன்கள் என்று பின்னர் அறிந்தான். கேளாதவர்களையும் விரும்பிக் கேட்கச் செய்தது அந்த காவியத்தின் இனிமையே. அந்தச் சிறுவர்களின் பணிவும் இனிய குரலும் இராமனின் மனத்தையும் உருக்கியது.

இராமாயணம் பாடப்பட்ட முறையைப் பற்றிப் பெரியோர் ஒரு கருத்தைச் சொல்வார்கள். பாடியவர்கள் சிறுவர்கள்; ஆடம்பரம் இல்லை; எளிய உடை; இனிய குரல். அவர்களிடம் கர்வம் இல்லை, ஆசையும் இல்லை. வால்மீகி அவர்களுக்குப் பரிசுகளை வாங்கக் கூடாது என்று முன்பே அறிவுறுத்தியிருந்தார். அதனால் அவர்களின் பாடல் தூய்மையாகவும் உண்மையாகவும் ஒலித்தது. தூய்மையான சொல்லே எல்லாரையும் ஈர்க்கும்.

அந்தப் பாடலைக் கேட்டு அயோத்தி மக்கள் மெய்மறந்தனர் என்று நூல் காட்டுவது, சொல்வன்மையின் சமுதாய ஆற்றலுக்குச் சான்று.

இராமகாதை இன்றும் உலகமெங்கும் பாடப்பட்டு வருகிறது. லவ குசர்கள் பாடிய அந்தப் பாடலே பல மொழிகளில் பரவி, கோடிக்கணக்கானவர்களை இன்றும் கேட்கச் செய்கிறது. 'கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும் வேட்ப மொழிவதாம் சொல்' என்பதன் நிரந்தர சான்று அது.

Lava and Kusha Sing the Ramayana

The Bala Kanda and Uttara Kanda of Valmiki's Ramayana tell the story of Lava and Kusha. In sage Valmiki's hermitage in the forest, Sita gave birth to the twins Lava and Kusha. Valmiki taught them the Vedas, music and archery. He also taught them to sing, with music, the Ramayana he had composed. Those boys with sweet voice and clear speech gained the power to sing Rama's story.

When Rama performed the Ashvamedha sacrifice at Ayodhya, Valmiki came there with his disciples. Lava and Kusha sang the Ramayana in streets, in sages' hermitages and in the royal court. Their song bound the listeners. Those walking along the road stopped to listen. Sages and kings understood its meaning and rejoiced. The text says that song gave delight to ear and mind.

Rama too heard that song. He wondered who these boys were who had come to make him hear his own history. He called his brothers and ministers and had them hear the song. For many days that epic was sung continuously in the court. All listened not from duty but from desire.

Even those who had not wished to listen to that song came to wish to. Rama later learned that they were his sons. What made even non-listeners desire was the sweetness of the epic. The boys' humility and sweet voice melted even Rama's heart.

The Ramayana is still sung across the world. The very song that Lava and Kusha sang has spread in many languages and still makes crores listen. It is the lasting witness of 'kettaarp pinikkum thagaiyavaayk kelaarum vetpa mozhivadhaam sol'.