தEN
குறள் படி
குறள் 1238 · உறுப்புநலன் அழிதல் · Wasting Away

Kural 1238 · முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்ததுபைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

Muyangiya Kaikalai Ookkap Pasandhadhu / Paindhotip Pedhai Nudhal

HeAs we were embracing each other one day, I but relaxed my arms a little, and the forehead of that artless one grew pale at once!V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தழுவியிருந்த என் கைகளை நான் சற்றே தளர்த்தியபோது, பசும்பொன் வளையணிந்த அந்த இளையவளின் நெற்றி உடனே பசந்துவிட்டது.

Meaning

When I only slightly loosened the arms that held her, the forehead of that artless girl with bright bangles at once turned pale.

சொற்பொருள் Word by word

முயங்கிய
embraced, united
கைகளை
the arms
ஊக்க
when I loosened, relaxed slightly
பசந்தது
turned pale
பைந்தொடிப் பேதை
the artless one with bright bangles
நுதல்
the forehead

விளக்கம்

இதுவரை தலைவி பேசினாள்; இந்தக் குறளிலிருந்து தலைவன் பேசுகிறான். அவன் சொல்லும் செய்தி மிக மென்மையானது. தழுவியிருந்தபோது அவன் தன் கைகளைச் சற்றே தளர்த்தினான்; அது ஒரு கணம் மட்டுமே நீடித்த செயல். ஆனால் அந்தக் கணத்திலேயே அவளது நெற்றி பசந்துவிட்டது. பிரிவு நேரப்போகிறதோ என்ற அச்சத்தின் சிறு நிழல் அவள் முகத்தில் உடனே படர்ந்துவிட்டது. 'பேதை' என்னும் சொல் அறியாமையைக் குறிக்கவில்லை; உலகத்தின் சூதுவாதுகள் அறியாத கள்ளமின்மையைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய தூய உள்ளமே ஒரு சிறு தளர்வுக்கும் நடுங்குகிறது.

நுதலில் பசலை தோன்றுவது இங்கே முக்கியமான நயம். முகத்தின் அழகு நெற்றியில்தான் முதலில் தெரியும். அங்கே நிறம் மாறினால் அது எல்லோருக்கும் தெரியும். 'ஊக்க' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் 'தளர்த்த' என்று பொருள் கொள்வர்; சிலர் 'நீக்க' என்றும் கொள்வர். எவ்வாறானாலும், தலைவன் எண்ணாமல் செய்த ஒரு சிறு செயல் தலைவிக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியாகிறது. இதைக் கண்டதும் தலைவன் அவளது அன்பின் ஆழத்தை அளந்து உணர்கிறான்; அதில் அவன் நெகிழ்வும் குற்ற உணர்வும் சேர்ந்தே ஒலிக்கின்றன.

இன்றைய உறவுகளிலும் சிறு செயல்கள் பெரிய தாக்கங்களை உண்டாக்கும். ஒரு பார்வை, ஒரு தாமதம், ஒரு குரல் மாற்றம்கூட அன்பானவரின் மனத்தை அசைத்துவிடக்கூடும். அதனால் அன்பில் கவனம் என்பது பெரிய பரிசுகளில் இல்லை; சிறு செயல்களின் மென்மையில் இருக்கிறது என்பதை இந்தக் குறள் உணர்த்துகிறது. நாம் எவ்வளவு எண்ணாமல் செய்கிற சிறு செயல்களும் பிறர் மனத்தில் எவ்வளவு எதிரொலிக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தால் நம் நடத்தை நயமாகும். இங்கே இதுவரை துயரத்தைத் தானே உரைத்தவள், இப்போது தலைவனின் அன்பான பார்வையில் பேசப்படுபவளாக மாறுகிறாள்; இது அதிகாரத்துக்கு ஒரு மென்மையான திருப்பத்தைத் தருகிறது. இவ்வாறு ஒருவரை உணர்ந்து நடப்பதே அன்பின் உயர்ந்த கலை.

Explanation

So far the heroine has spoken; from this verse the lover speaks. What he says is very tender. While holding her in embrace, he loosened his arms a little; it was a deed that lasted a moment. But in that very moment her forehead turned pale. A faint shadow of the fear that separation was coming spread across her face at once. The word 'pedhai' here does not mean ignorance; it means the guilelessness of one who knows nothing of the world's trickery. Such a pure heart trembles even at a small loosening.

The pallor appearing on the forehead is an important touch. The beauty of a face shows first in the forehead. If the colour changes there, everybody sees it. The commentators take 'ookka' to mean 'loosened', though some read it as 'removed'. In either case a small thing done by the lover without thinking becomes a great shock to the heroine. Seeing it, the lover measures the depth of her love, and in his words are heard both tenderness and a sense of guilt.

In relationships today too, small acts have large effects. A glance, a delay, even a change of tone can shake the mind of the one we love. So attentiveness in love lies not in big gifts but in the gentleness of small acts. If we realise how much the small things we do without thinking echo in another's heart, our behaviour will grow gracious.

கதை

வள்ளியின் தினைப்புனம்

கந்த புராணத்திலும் தமிழ்ப் பக்தி மரபிலும் போற்றப்படும் முருகன் வள்ளி திருமணக் கதையின் ஒரு பகுதி இது.

வள்ளிமலைக் காட்டில் வேடர் தலைவன் நம்பிராஜனின் மகளாக வள்ளி வளர்ந்தாள். தினைப்புனத்தைக் காவல் காக்க அவள் பரண்மேல் அமர்ந்து கவண் எறிந்து கிளிகளை விரட்டுவாள். ஒருநாள் வேட்டைக்காரன் வடிவில் முருகன் அங்கே வந்து அவளோடு பேசினான். பின்னர் ஒரு முதியவராக வந்தும் அவளைச் சோதித்தான். அவனது அன்பை வள்ளி முதலில் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால் அவனைக் கண்ட நாளிலிருந்து அவளது மனம் அவனையே நாடியது.

வள்ளி தினைப்புனத்தில் தனியே இருந்த நாட்களில் முருகனின் வருகையே அவளுக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவன் அருகில் இருக்கும்போது தினைக்கதிர்கள் கூட இன்னும் பொன்னிறமாகத் தோன்றின. அவன் விலகினால் அவளுக்குப் புனம் முழுவதும் வெறுமையாகத் தோன்றியது. தினைக்கதிர்களின் மேல் பறக்கும் கிளிகளைக் கூட அவள் விரட்ட மறந்தாள்.

அவ்வப்போது முருகன் அவளை விட்டு அகன்றான். அன்பு வளர்ந்த பின் அவன் தன் கைகளைச் சற்றே தளர்த்தும் ஒவ்வொரு கணத்திலும் வள்ளியின் முகம் வாடியது. அவளுடைய நெற்றியில் சிறு நிழல் படர்ந்தது. அது அவளுடைய அன்பின் நுணுக்கமான அடையாளம் என்பதை முருகன் உணர்ந்தான். அவளது கள்ளமற்ற உள்ளம் ஒரு கணத்தின் பிரிவையும் தாங்கவில்லை.

ஒருமுறை முருகன் வள்ளியை விட்டு விலகி நின்றபோது, அவள் தன்னைவிட்டு அவன் போகிறானோ என்று அஞ்சி அவன் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அப்போது யானையொன்று பிளிறியபடி வர, அவள் அஞ்சி அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள் என்று புராணம் சொல்கிறது. அந்த யானை உண்மையில் விநாயகர் என்பதும், அண்ணன் தம்பிக்கு உதவிய நிகழ்வு என்பதும் மரபு.

இறுதியில் வள்ளியின் உறவினர்களின் ஒப்புதலோடு திருமணம் நிறைவேறியது. வள்ளியின் கள்ளமின்மையும், முருகனின் கனிவும், அவர்களின் அன்பைத் தமிழ் மரபு இன்றும் போற்றிக் கொண்டாடச் செய்தன.

சிறு தளர்வுக்கும் நடுங்கும் மென்மையான அன்பையே இந்தக் குறள் காட்டுகிறது. வள்ளியின் முகத்தில் படர்ந்த நிழலும் அதே மென்மையின் அடையாளம். தமிழ்க் கவிஞர்கள் முருகனை 'வள்ளி மணாளன்' என்று அன்போடு அழைப்பது அவளது அந்தக் கள்ளமற்ற அன்பிற்கான பாராட்டாகவே தோன்றுகிறது. அந்த மென்மை நம் உறவுகளுக்கும் வழிகாட்டும். அதுவே இக்கதையின் இனிமை.

A story

Valli's Millet Field

This is a part of the story of Murugan's marriage with Valli, honoured in the Kanda Puranam and in the Tamil devotional tradition.

In the forest of Valli Hill, Valli grew up as the daughter of the hunter chief Nambirajan. She sat on a platform to guard the millet field and drove away parrots with her sling. One day Murugan came there in the form of a hunter and spoke with her. Later he came again as an old man and tested her. Valli did not understand his love at first; but from the day she saw him her mind sought him.

From time to time Murugan moved away from her. After love grew, in every moment when he even slightly relaxed his hold, Valli's face dimmed. A small shadow spread across her forehead. Murugan understood that it was a delicate sign of her love. Her guileless heart could not bear even a moment's parting.

Once, as Murugan stood apart from her, she feared he was leaving her and caught his hand. Just then an elephant came trumpeting, and in fear she embraced him, says the Purana. Tradition holds that the elephant was really Ganesha, helping his brother.

In the end the marriage was completed with the consent of Valli's kinsfolk. Valli's guilelessness and Murugan's tenderness have made Tamil tradition celebrate their love to this day.

This verse shows just such a delicate love that trembles at the least loosening. The shadow that spread across Valli's face is a sign of the same tenderness.

சிந்தனைக்கு

வெளிக்காட்டுவதைவிட மிகுந்த மென்மை கொண்ட ஒருவருக்கு ஆறுதல் தரக்கூடிய உங்கள் எந்தச் சிறு செய்கை இருக்கிறது?

To reflect on

Which small gesture of yours could comfort someone who is more sensitive than they show?