ஏகசக்கரத்து அந்தணர் குடும்பம்
மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் ஏகசக்கரம் நகரத்தின் கதை வருகிறது. அரக்குமாளிகை எரிந்த பிறகு, பாண்டவர்கள் தங்கள் தாய் குந்தியுடன் மாறுவேடத்தில் காடுகளில் அலைந்தனர். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் ஏகசக்கரம் என்ற நகரத்தை அடைந்தனர். அங்கே ஓர் அந்தணரின் இல்லத்தில் தங்கி, பிச்சை எடுத்து வாழ்ந்தனர்.
அந்த அந்தணர் குடும்பம் அவர்களைத் தம் விருந்தினராக ஏற்று, தங்க இடம் தந்தது. அவர்கள் யார் என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் வந்தவர்களை அன்புடன் பேணினர். ஒவ்வொரு நாளும் பாண்டவர்கள் கொண்டுவந்த பிச்சை உணவில் பாதியை பீமன் உண்பான்; மீதியை மற்றவர் பகிர்ந்துகொள்வர்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஒருநாள், குந்தி அந்தணர் வீட்டில் அழுகுரலைக் கேட்டாள். அந்தணர், அவர் மனைவி, மகள், மகன் அனைவரும் அழுதுகொண்டிருந்தனர். குந்தி காரணம் கேட்டாள். அந்தக் குடும்பம் சொன்னது: "பகன் என்ற அரக்கன் இந்த நகரத்தை மிரட்டுகிறான். ஊர் மக்கள் அவனுக்கு ஒவ்வொரு வாரமும் வண்டி நிறைய உணவையும் ஒரு மனிதனையும் அனுப்ப வேண்டும். இன்று எங்கள் வீட்டின் முறை. எங்களில் ஒருவர் செல்ல வேண்டும்."
அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தானே செல்வதாகச் சொல்லி வாதாடினர். கணவன் மனைவியைக் காக்கத் தன்னை அனுப்பும்படி கேட்டான்; மனைவி கணவன் இல்லையேல் தான் வாழ முடியாது என்றாள்; மகள் குடும்பத்துக்காகத் தான் போவதாகச் சொன்னாள். அந்த மகன் சிறுவன் ஆனாலும், "நான் அவனைக் கொல்வேன்" என்று மழலையில் சொன்னான் என்று பாரதம் கூறுகிறது.
குந்தி அவர்களைத் தடுத்தாள். "நீங்கள் எங்களுக்கு விருந்தினரைப் போல இடம் தந்தீர்கள். உங்கள் குடும்பத்துக்கு உதவுவது எங்கள் கடமை. என் ஐந்து மகன்களில் ஒருவன் அந்த உணவுடன் செல்வான்" என்றாள். அந்தணர் மறுத்தார்: "விருந்தினரை நாங்கள் ஆபத்தில் தள்ள மாட்டோம்." குந்தி மெல்ல அவருக்குப் புரிய வைத்தாள்: "என் மகன் வல்லவன்; அவன் அரக்கனை வெல்வான்."
பீமன் உணவு வண்டியுடன் சென்றான். அரக்கன் முன்பே உணவை அவனே உண்டான். பகன் சீறி வந்தபோது பீமன் அவனுடன் போர் செய்து கொன்றான். நகரம் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டது. ஊரார் வியந்தனர். பாண்டவர்கள் யார் என்பது அப்போதும் ரகசியமாகவே இருந்தது.
அந்த அந்தணர் குடும்பம் வருபவர்க்கு இடம் தந்த பண்பு அவர்களுக்கு வாழ்வு தந்தது. விருந்தினர் எவர் என்றே அறியாமல் அவர்களைப் பேணியது அவர்களுக்கே நன்மையாயிற்று.