Kural 90 · மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து

துரியோதனனின் விருந்தும் கண்ணனின் மறுப்பும்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம் கண்ணன் தூதாகச் சென்ற நிகழ்வைச் சொல்கிறது. பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் போர் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கண்ணன் ஹஸ்தினாபுரம் சென்றார். திருதராஷ்டிரன் அவையில் சமாதானம் பேசுவதற்காக வந்தார். நகரத்தினர் அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றனர்.

கண்ணன் அரண்மனை வந்து திருதராஷ்டிரனை வணங்கினார். பிறகு துரியோதனனின் மாளிகைக்குச் சென்றார். துரியோதனன் அவரை வரவேற்று, சிறந்த உணவுகள் படைத்து விருந்துக்கு அழைத்தான். அவன் மாளிகை செல்வத்தால் ஒளிர்ந்தது. ஆனால் கண்ணன் அந்த உணவை உண்ண மறுத்தார்.

துரியோதனன் ஏன் என்று கேட்டான். கண்ணன் அமைதியாகச் சொன்னார்: "விருந்து என்பது அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் தரப்படும்போது ஏற்கத்தக்கது. அல்லது உண்பவன் பெரும் துயரில் இருக்கும்போது ஏற்கத்தக்கது. நீ என்னிடம் அன்பு கொள்ளவில்லை; நான் துயரிலும் இல்லை. எனவே உன் உணவை நான் உண்ண மாட்டேன்." இது மகாபாரதத்தில் வரும் உத்தம வாக்கு.

கண்ணன் அங்கிருந்து விதுரரின் இல்லத்துக்குச் சென்றார். விதுரர் மிக எளிய மனிதர். ஆனால் அவர் முகம் மலர்ந்து, அன்புடன் எளிய உணவைக் கண்ணனுக்குப் படைத்தார். கண்ணன் மகிழ்ந்து அதை உண்டார். "உன் அன்பின் எளிய உணவு எனக்கு அமிழ்தம்" என்றார். விதுரர் இல்லம் அன்று புனிதமாயிற்று.

இந்த நிகழ்வில் இரண்டு வீடுகள். ஒன்றில் செல்வம் நிறைந்த மாளிகை, ஆடம்பர உணவு, ஆனால் மனத்தில் வஞ்சகம். மற்றொன்றில் எளிய இல்லம், எளிய உணவு, ஆனால் முகத்தில் அன்பு. இறைவன் எதைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பது தெளிவு.

துரியோதனன் தன் விருந்தில் மறைந்திருந்த சூழ்ச்சியால் விருந்தினரின் மனத்தை வாடச் செய்தான். கண்ணன் அதை உடனே உணர்ந்தார். அனிச்சம் முகர்ந்தாலே வாடுவது போல விருந்தினரின் உள்ளம் முகம் திரிந்ததைக் கண்டதும் வாடிவிடும்.

விருந்தின் உயிர் உணவில் இல்லை, உபசாரத்தின் உண்மையில் இருக்கிறது என்பதை இந்த நிகழ்வு காலத்தை வென்று நிற்கும் உண்மையாகச் சொல்கிறது.

அவ்வாறு விருந்தின் அடிப்படை உண்மையான அன்பே என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.

மகாபாரதம் இந்த நிகழ்வின் பின்னர் கண்ணன் திருதராஷ்டிரனின் அவையில் அமைதியை வலியுறுத்தியதையும், அது தோல்வியடைந்து போர் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டதையும் சொல்கிறது. விருந்தை மறுத்த அந்த நிகழ்வு சமாதானம் எளிதில் கைகூடாது என்பதை முன்னறிவித்தது போலவே அமைந்தது.

Duryodhana's Feast and Krishna's Refusal

The Udyoga Parva of the Mahabharata tells of Krishna going as an envoy. To avert war between the Pandavas and the Kauravas, Krishna went to Hastinapura. He came to speak peace in Dhritarashtra's assembly. The townspeople welcomed him with great honour.

Krishna came to the palace and bowed to Dhritarashtra. Then he went to Duryodhana's mansion. Duryodhana welcomed him and invited him to a feast of fine foods. His mansion shone with wealth. But Krishna refused to eat that food.

Duryodhana asked why. Krishna said calmly, "A meal is fit to be accepted when it is given with love and joy, or when the eater is in great distress. You hold no love for me, and I am not in distress. So I shall not eat your food." This is a noble saying that occurs in the Mahabharata.

From there Krishna went to the house of Vidura. Vidura was a very simple man. But with a bright face and love he set simple food before Krishna. Krishna ate it happily. "The simple food of your love is nectar to me," he said. Vidura's home became sacred that day.

In this event there are two houses. In one, a mansion rich in wealth and a lavish meal, but treachery in the mind. In the other, a simple home and simple food, but love on the face. It is clear which the Lord chose.

Duryodhana, through the scheme hidden in his feast, made the guest's heart wilt. Krishna sensed it at once. As the anicham wilts when smelled, the guest's heart wilts on seeing a changed face.

This event stands as a truth beyond time: the life of a feast is not in the food but in the truth of the welcome.