Kural 89 · உடைமையுள் இன்மை விருந்தோம்பல் ஓம்பா

குபேரனின் விருந்தும் கணேசனின் பசியும்

இந்து மரபில் வழங்கும் ஒரு இனிய கதை இது. குபேரன் செல்வத்தின் தலைவன்; அளகாபுரியின் அரசன். தன்னிடம் உள்ள செல்வத்தின் பெருமையை அவன் அடிக்கடி எண்ணிக்கொண்டான். ஒருநாள் தன் செல்வத்தை உலகுக்குக் காட்ட வேண்டும் என்று நினைத்து, கயிலாயம் சென்று சிவபெருமானையும் பார்வதி தேவியையும் தன் இல்லத்தில் விருந்துண்ண அழைத்தான்.

சிவபெருமான் அவன் உள்ளத்தில் இருந்த செருக்கை உணர்ந்தார். புன்னகையுடன், "எங்களுக்கு நேரம் இல்லை. எங்கள் மகன் கணேசனை அனுப்புகிறேன்" என்றார். குபேரன் அதிர்ச்சியுற்றாலும் சம்மதித்தான். கணேசன் குபேரனின் அரண்மனைக்கு வந்தார்.

குபேரன் பெருமையுடன் ஆயிரம் வகை உணவுகளைத் தயாரித்தான். தங்கத் தட்டுகளில் பரிமாறினான். கணேசன் உண்ணத் தொடங்கினார். பரிமாறிய அனைத்தும் சில நேரத்தில் தீர்ந்தது. மேலும் மேலும் கேட்டார். குபேரன் அரண்மனை சமையலறைகள் முழுவதும் உணவு தீர்ந்தது. கணேசன் இன்னும் பசிதீராமல், "இன்னும் வேண்டும்!" என்றார்.

குபேரன் மேலும் உணவு கொண்டு வர உத்தரவிட்டான். அவன் கிடங்குகள் காலியாகின. கணேசன் தங்கத் தட்டுகளையும் உண்ணத் தொடங்கினார். குபேரன் பயந்து கயிலாயத்துக்கு ஓடினான். சிவபெருமானின் பாதங்களில் விழுந்து, "என் செருக்கை மன்னியுங்கள்" என்று வேண்டினான்.

பார்வதி தேவி மென்மையாகச் சிரித்து, ஒரு கையில் சிறிது வறுத்த அரிசியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள். "இதை அன்புடன் கொடு" என்று குபேரனிடம் தந்தாள். குபேரன் பணிவுடன் அதை கணேசனுக்குக் கொடுத்தான். கணேசன் அதை உண்டதும் மகிழ்ச்சியுடன், "இப்போது என் பசி தீர்ந்தது" என்றார்.

இந்தக் கதை பல வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் செய்தி ஒன்றே. அன்பின்றித் தரும் ஆயிரம் வகை உணவும் பசியைத் தீர்க்காது; பணிவோடும் அன்போடும் தரும் ஒரு பிடி அரிசி எல்லாரையும் நிறைவு செய்கிறது. செல்வம் இருந்தாலும் செருக்குடன் தரும் விருந்து வெறுமையானது.

குபேரனிடம் செல்வம் இருந்தது; ஆனால் அதைப் பகிரும் அன்பு அப்போது இல்லை. அதனால் அவன் உடைமையுள் இன்மையைக் கண்டான். பணிவு வந்தபின்தான் அவன் உண்மையில் செல்வந்தன் ஆனான்.

இந்த நிகழ்வு குபேரனுக்குக் கற்றுத்தந்த பாடம் செல்வம் எவ்வளவு இருந்தாலும் பணிவே விருந்தின் உயிர் என்பதே. அன்புடன் தரப்படும் சிறிய பொருளும் இறைவனுக்கே ஏற்றது. இது இந்து மரபில் எளிய காணிக்கையின் மேன்மையை எடுத்துச் சொல்லும் கதை என்றும் போற்றப்படுகிறது.

Kubera's Feast and Ganesha's Hunger

This is a sweet story current in the Hindu tradition. Kubera is the lord of wealth and king of Alakapuri. He often thought proudly of the wealth he had. One day, wishing to show his wealth to the world, he went to Kailasa and invited Lord Shiva and Goddess Parvati to dine in his house.

Shiva sensed the pride in his heart. Smiling, he said, "We have no time. I shall send our son Ganesha." Kubera was shocked but agreed. Ganesha came to Kubera's palace.

Kubera proudly prepared a thousand kinds of food. He served on golden plates. Ganesha began to eat. Everything served was finished in a short while. He asked for more and more. All the food in the palace kitchens ran out. Ganesha, still unsatisfied, said, "I want more!"

Kubera ordered more food brought. His storehouses emptied. Ganesha began to eat the golden plates. Kubera, frightened, ran to Kailasa. He fell at Shiva's feet and begged, "Forgive my pride."

Goddess Parvati smiled gently, took a little parched rice in her hand, and came. "Give this with love," she said to Kubera. Kubera humbly gave it to Ganesha. When he ate it, Ganesha said happily, "Now my hunger is satisfied."

The story is told in many forms, but the message is one. A thousand dishes given without love do not satisfy hunger; a handful of rice given with humility and love satisfies everyone. A feast given with pride, though there be wealth, is empty.

Kubera had wealth, but at that time he lacked the love to share it. So he saw poverty amid possessions. Only after humility came did he truly become rich.