Kural 85 · வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி

வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பிமிச்சில் மிசைவான் புலம்.

Viththum Italventum Kollo Virundhompi / Michchil Misaivaan Pulam

Behold the man who feedeth his guest first and then only eateth what is left: standeth his land in need even of sowing?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

விருந்தினரை முதலில் உண்பித்து, எஞ்சியதை உண்பவனின் நிலத்திற்கு விதையும் விதைக்க வேண்டுமோ?

Meaning

Does the field of one who feeds the guest first and eats what remains need even to be sown with seed?

சொற்பொருள் Word by word

விருந்து ஓம்பி: honouring the guest
மிச்சில் மிசைவான்: one who eats what remains
புலம்: the field
வித்தும்: seed also
இடல் வேண்டும் கொல்: does it need to be sown

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரு கேள்வியின் வடிவில் பெரிய உறுதியைத் தருகிறது. விருந்தினருக்கு முதலில் உண்ணக் கொடுத்து, எஞ்சியதைத் தாம் உண்பவனுடைய நிலத்துக்கு விதை விதைக்கத் தேவையுண்டோ? தேவையில்லை என்பது பதில்.

'மிச்சில்' என்பது உணவில் எஞ்சியது. இது இங்கே இழிவான எச்சில் அல்ல, விருந்தினர் உண்டபின் தாம் உண்ணுவது. தமிழ் மரபில் வீட்டுத் தலைவியும் தலைவனும் எல்லோரும் உண்ட பின்னர் தான் உண்பது பணிவின் அடையாளம். அதை வள்ளுவர் உயர்ந்த பண்பாகப் போற்றுகிறார்.

'புலம்' என்றால் நிலம், வயல். 'வித்தும் இடல் வேண்டும் கொல்?' என்பதற்கு இருவகை உரைகள் உண்டு. பரிமேலழகர், அவன் நிலத்தில் விதை விதைக்கத் தேவையில்லாமல் தானே விளையும் என்று பொருள் கொள்கிறார். வேறு சிலர் அவன் விதைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாத அளவு செல்வம் நிறைந்தவன் என்கின்றனர். இரண்டிலும் இறைவன் அருள் அவன் வாழ்வில் இயல்பாகப் பெருகும் என்ற கருத்து உள்ளது.

இதில் நாம் ஒரு எச்சரிக்கையையும் காண்கிறோம். இக்குறளை 'விதைக்காமல் அறுவடை கிடைக்கும்' என்று உண்மையாகக் கொண்டு, உழைப்பை விட்டுவிடுவது தவறு. இது கவிதை மொழி. விருந்தோம்பல் பண்பு உடையவனுக்கு வாழ்க்கை வளம் தரும் என்ற நம்பிக்கையின் மிகை.

நடைமுறையில் இந்தக் குறள் சொல்வது: பகிர்ந்து வாழ்பவன் தன் உழைப்பின் பலனை இழக்கமாட்டான். அவன் உழைப்பு, பிறர் ஆதரவு, இறை அருள் ஆகிய மூன்றும் அவனுக்குத் துணையாக நிற்கும்.

விவசாயிகள் விளைச்சலில் முதல் பகுதியை அன்னதானத்துக்கும் கோயிலுக்கும் தருவது நம் மரபு. அறுவடை நாளில் பொங்கலிட்டுப் பகிர்ந்துண்ணும் பழக்கமும் இதன் எடுத்துக்காட்டு.

எனவே குறள் விவசாய உவமையின் மூலம் விருந்தோம்பலின் பலனை அழகாகச் சொல்கிறது.

இக்குறளின் கற்பனையில் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு: பகிர்ந்து உண்பவர்களின் நிலம் இயற்கையின் ஆசியையும் பெறும் என்பது. உழவனுக்கு மழை, மண், காலம் ஆகிய எல்லாம் துணையாகும்போது அவன் உழைப்பு பன்மடங்கு பயன் தருகிறது.

Explanation

This verse, in the form of a question, gives a great assurance. Does the field of one who feeds the guest first and eats what remains need even to be sown? The answer is that it does not.

'Michchil' is the remainder of the food. Here it is not a contemptible leftover but what he eats after the guest has eaten. In Tamil tradition, the lady and master of the house eating after all others is a sign of humility. Valluvar honours it as a high virtue.

'Pulam' means land or field. For 'viththum idal vendum kol' there are two readings. Parimelazhagar takes it to mean that his field will grow of itself without sowing. Others say he is so wealthy that there is no need for him to sow. In both, the idea is that the Lord's grace will naturally grow in his life.

Here we also see a warning. It is wrong to take this verse literally as 'a harvest without sowing' and give up labour. It is the language of poetry, an exaggeration of the faith that a life of hospitality brings prosperity.

In practice the verse says: one who lives sharing will not lose the fruit of his labour. His own work, the support of others and the grace of God will all stand by him.

It is our tradition for farmers to give the first part of the harvest to feeding the poor and to the temple. The custom of cooking Pongal on harvest day and sharing it is an example.

So by a farming metaphor the verse beautifully tells the fruit of hospitality.

கதை

அறுவடையின் முதல் பங்கு

இது கற்பனைக் கதை. தஞ்சை மாவட்டத்தில் காவிரிக் கரையில் சின்னையா என்ற விவசாயி தம் மனைவி வள்ளியம்மையுடன் வாழ்ந்தார். அவருக்கு மூன்று ஏக்கர் நிலம். அது நல்ல விளைச்சல் தரும் நிலம்தான். ஆனாலும் ஒரு பெரிய செல்வம் அவரிடம் இல்லை.

சின்னையா வீட்டில் ஒரு பழக்கம் இருந்தது. யாராவது வீட்டுக்கு வந்தால் முதலில் அவர்களுக்கு உணவு தர வேண்டும்; அதன் பின்னரே குடும்பம் உண்ணும். வயலில் வேலை செய்ய வந்த கூலியாட்கள், வழிப்போக்கர்கள், பிச்சைக்காரர்கள் அனைவருக்கும் அந்தப் பழக்கம் பொருந்தும். வள்ளியம்மை சமைத்த சோற்றில் முதல் கவளம் வீட்டு வாசலுக்கு வந்த எவருக்கோ சென்றுவிடும்.

ஒரு ஆண்டு காவிரியில் நீர் குறைந்தது. அண்டை வயல்களில் பலர் நாற்று நடவே தயங்கினர். சிலர் விதை நெல்லை விற்றுவிட்டனர். சின்னையாவும் வள்ளியம்மையும் கவலைப்பட்டனர். அவர்களிடம் விதை நெல் போதுமான அளவு இல்லை.

அந்த நேரத்தில் அவர் வீட்டில் முன்பு உணவு பெற்ற வழிப்போக்கர் ஒருவர் மீண்டும் அந்த ஊருக்கு வந்தார். அவர் அருகிலுள்ள ஊரில் நெல் வியாபாரம் செய்பவர். சின்னையாவின் நிலையை அறிந்ததும், "நீங்கள் எங்களுக்குப் பசித்தபோது உணவு தந்தீர்கள். இன்று நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன்" என்று சொல்லி, நல்ல விதை நெல்லை இலவசமாக அளித்தார்.

மற்றவர்களும் உதவினர். கூலியாட்கள் தம் ஊதியம் குறைவாக இருந்தாலும் வேலை செய்தனர். அண்டை ஊர் மக்கள் தம் குளத்திலிருந்து சிறிது நீர் திருப்பி வயலுக்கு அளித்தனர். அந்த ஆண்டு மற்றவர் வயல்களில் பலவும் வறண்டபோது, சின்னையாவின் வயல் செழித்தது.

அறுவடை நாளில் சின்னையா முதல் அரிசியைக் கோயிலுக்கும், அன்னதானத்துக்கும் அளித்தார். வள்ளியம்மை பொங்கலிட்டு அனைவரையும் அழைத்தாள். ஊரார் சொன்னார்கள்: "இவர் நிலத்தில் விதை விதைப்பது இவர் மட்டுமல்ல; இவர் உபசரித்தவர்கள் எல்லோருமே."

வித்தும் இடல் வேண்டுமோ என்ற கேள்வி இங்கே உண்மையாகிறது. அவர் இடாமல் இல்லை, அவர் இட்ட விதை விருந்தோம்பலாகவும் முளைத்தது.

இக்கதையில் கூறப்படும் செயல்கள் ஒன்றும் அற்புதங்கள் அல்ல; மனிதர்களின் நன்றியுணர்வு, நட்பு, உதவி ஆகியவைதான். ஆனால் அவைதான் அவரது வயலைச் செழிக்கச் செய்தன. இதுவே குறள் சொல்லும் 'வித்தும் இடல் வேண்டுமோ' என்பதன் நடைமுறை வடிவம்.

A story

The First Share of the Harvest

This is an invented story. In the Thanjavur district, on the bank of the Kaveri, a farmer named Chinnaiah lived with his wife Valliammai. He had three acres of land. It was good, productive land, yet he was not very rich.

In Chinnaiah's house there was a custom. When anyone came to the house, food had to be given to him first; only then did the family eat. The custom applied to labourers who came to work in the field, wayfarers and beggars alike. The first morsel of the rice Valliammai cooked went to whoever had come to the door.

One year the water in the Kaveri ran low. In the neighbouring fields many hesitated even to plant seedlings. Some sold their seed paddy. Chinnaiah and Valliammai were worried. They did not have enough seed paddy.

At that time a wayfarer who had once been fed at his house came again to the village. He was a paddy trader in a nearby town. On learning Chinnaiah's plight he said, "You gave us food when we were hungry. Today I give to you," and gave him good seed paddy free.

Others helped too. Labourers worked even though the pay was small. People of the neighbouring village diverted a little water from their tank to his field. That year, when many other fields dried up, Chinnaiah's field flourished.

On harvest day Chinnaiah gave the first rice to the temple and to the free feeding. Valliammai cooked Pongal and invited everyone. The villagers said, "In this man's field, it is not only he who sows; all those he has hosted do too."

The question 'does it need even to be sown?' comes true here. He did not fail to sow, but the seed he sowed also sprouted as hospitality.

சிந்தனைக்கு

என் சொந்த விளைச்சலிலிருந்து, இன்னும் கேட்காத ஒருவருக்கு முதலில் எதைக் கொடுப்பேன்?

To reflect on

What would I give first, from my own harvest, to someone who has not yet asked?