Kural 82 · விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா

முத்கல முனிவரின் உணவு

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் முத்கல முனிவரின் கதை சொல்லப்படுகிறது. குருக்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்த முத்கலர் மிகவும் எளிய வாழ்க்கை நடத்தினார். அவர் உஞ்சவிருத்தி வாழ்க்கை மேற்கொண்டவர்; அதாவது அறுவடை முடிந்த வயல்களில் சிந்திய தானியமணிகளைப் பொறுக்கி உண்பவர். அவருடன் அவரது மனைவியும் மகனும் வாழ்ந்தனர்.

அவர் ஒவ்வொரு பதினைந்து நாளுக்கும் தேவையான தானியத்தை மட்டும் சேகரித்தார். அதில் ஒரு பகுதியை தேவர்களுக்கும் முன்னோர்களுக்கும் படைத்து, மீதியில் விருந்தினருக்குக் கொடுத்தபின் மீதத்தைக் குடும்பத்துடன் உண்பார். அவர் பசியில் இருந்தாலும் அறவழியை விடவில்லை.

ஒருநாள், அத்தகைய ஒரு பதினைந்து நாளின் முடிவில், துர்வாச முனிவர் அவர் வீட்டுக்கு வந்தார். துர்வாசர் நிர்வாணமாகவும் பித்தனைப் போலவும் தோற்றம் தந்தார். அவர் தாம் பசித்திருப்பதாகச் சொன்னார். முத்கலர் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்று, தம் வீட்டில் இருந்த உணவு முழுவதையும் பரிமாறினார்.

துர்வாசர் அந்த உணவு முழுவதையும் உண்டார். சிறிதளவு மிஞ்சியதை உடல் முழுவதும் பூசிக்கொண்டு வெளியேறினார். முத்கலரும் அவரது குடும்பமும் அன்று பசியோடு இருந்தனர். அடுத்த பதினைந்து நாளுக்கு அவர்கள் மீண்டும் தானியம் பொறுக்கினர். மீண்டும் துர்வாசர் வந்தார். மீண்டும் முத்கலர் அதேபோல் எல்லாவற்றையும் கொடுத்தார்.

இவ்வாறு ஆறு முறை, அதாவது மூன்று மாதங்கள், முத்கலரும் குடும்பமும் பட்டினி கிடந்தனர் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. ஒரு முறைகூட அவர் முகம் சுளிக்கவில்லை; கோபமோ வருத்தமோ கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் முன்னிலும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார்.

துர்வாசர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். "உலகில் உம்மைப் போல் பொறுமை உடையவரைக் கண்டதில்லை. நீர் சொர்க்கத்துக்கு உரியவர்" என்று வாழ்த்தினார். அப்போது ஒரு தேவதூதன் விமானத்துடன் வந்து அவரைச் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்தான்.

முத்கலர் அவனிடம் சொர்க்கத்தின் குணங்கள், குறைகளைப் பற்றிக் கேட்டார். சொர்க்கத்தில் புண்ணியம் தீர்ந்தால் மீண்டும் கீழே வர வேண்டும் என்பதை அறிந்தார். "நிலையற்ற இன்பம் எனக்கு வேண்டாம்" என்று கூறி அவர் மறுத்தார். இறுதியில் அவர் ஞானத்தால் முக்தி பெற்றார்.

விருந்தினருக்கு முதலில் தந்து, தானும் பசித்து, அதிலும் மகிழ்ந்த முத்கலரின் வாழ்க்கை 'சாவா மருந்து எனினும் வேண்டற்பாற்று அன்று' என்ற குறளின் வாழும் எடுத்துக்காட்டு.

இந்தக் கதை முத்கலரின் பொறுமையை மட்டும் அல்ல, அவருடைய குடும்பத்தின் ஒருமித்த மனத்தையும் காட்டுகிறது.

The Food of the Sage Mudgala

In the Vana Parva of the Mahabharata the story of the sage Mudgala is told. Mudgala, who lived in Kurukshetra, led a very simple life. He followed the unchavritti way of life: gathering grains scattered in the fields after harvest and eating them. His wife and son lived with him.

He gathered only enough grain for each fifteen days. A portion of it he offered to the gods and ancestors, and from the rest he gave to any guest, eating the remainder with his family. Though hungry, he did not leave the path of dharma.

One day, at the end of such a fortnight, the sage Durvasa came to his house. Durvasa appeared naked and like a madman. He said he was hungry. Mudgala joyfully welcomed him and served all the food in his house.

Durvasa ate it all. The little that was left he smeared over his body and went away. Mudgala and his family were hungry that day. For the next fortnight they again gathered grain. Durvasa came again. Again Mudgala gave everything in the same way.

Thus six times, that is for three months, Mudgala and his family went hungry, says the Mahabharata. Each time he welcomed him with more joy than before.

Durvasa was very pleased. "I have not seen anyone in the world as patient as you. You deserve heaven," he blessed him. Then a heavenly messenger came with a celestial car to invite him to heaven.

Mudgala asked him about the merits and drawbacks of heaven. He learned that when merit is exhausted one must come down again. "I do not want transient pleasure," he said, and refused. In the end he attained liberation by knowledge.

The life of Mudgala, who gave first to the guest, went hungry himself and was glad even in that, is a living example of the verse 'saavaa marundhu enninum vendarpaatru andru'.