Kural 135 · அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று இல்லை

துரியோதனனின் வீழ்ச்சி

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வம், உத்யோக பர்வம் ஆகியவற்றில் வரும் துரியோதனனின் வரலாறு. அத்தினாபுரத்தின் இளவரசனாகிய துரியோதனன் பெரிய செல்வத்தையும் படையையும் உடையவன். கர்ணன், சகுனி, துச்சாசனன் போன்றோர் அவனுக்குத் துணை. ஆனால் அவன் மனத்தில் பாண்டவர்கள் மேல் எப்போதும் பொறாமை இருந்தது.

ராஜசூய யாகத்தில் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் செல்வத்தையும் பாண்டவர்கள் பெற்ற மதிப்பையும் கண்ட துரியோதனனுக்குத் தாங்க முடியாத எரிச்சல் உண்டாயிற்று. தந்தை திருதராஷ்டிரனிடம், "அவர்கள் பெற்ற இந்தச் செல்வம் எனக்கு மனத்தை எரிக்கிறது; இது இல்லாமல் நான் வாழ்வதில் பயன் இல்லை" என்று புலம்பினான். அந்தப் பொறாமையே அவனை நேர்மையற்ற சூதாட்டத்துக்கு இட்டுச் சென்றது.

சூதாட்டத்தில் சகுனியின் தந்திரத்தால் பாண்டவர்களின் நாடு, செல்வம், இறுதியில் பாஞ்சாலி வரை பறிக்கப்பட்டனர். துரியோதனன் தான் வெற்றி பெற்றதாக நினைத்தான். ஆனால் சபையில் பாஞ்சாலியை அவமதித்த செயல் அவன் ஒழுக்கமின்மையின் உச்சமாயிற்று. பீஷ்மர், விதுரர், துரோணர் போன்ற பெரியவர்கள் தலை குனிந்தனர். அரசவையே அவனைப் பழித்தது.

வனவாசம் முடிந்த பின் பாண்டவர்கள் தங்கள் பங்கான சிறு ஐந்து ஊர்களையாவது தருமாறு கண்ணன் தூது சென்று கேட்டபோதும், துரியோதனன் ஊசி முனை அளவு நிலமும் தர மாட்டேன் என்று மறுத்தான். அவன் பதவியும் படையும் பெரியவை; ஆனால் அவன் ஒழுக்கம் அவற்றுக்குத் துணை நிற்கவில்லை.

துரியோதனனுக்கு அறிவுரை சொல்ல முயன்றவர்கள் பலர். விதுரர் அவனிடம் பலமுறை நேரில் எடுத்துச் சொன்னார். காந்தாரி தம் மகனை நோக்கி, "அறம் உள்ள இடத்தில் வெற்றி உண்டு" என்று கூறியதாகப் பாரதம் சொல்கிறது. ஆனால் பொறாமை அவன் காதுகளை அடைத்துவிட்டது. தீய நட்பு அவன் குறையை வளர்த்தது. தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளாத மனமே அவனுடைய உண்மையான வீழ்ச்சி.

இறுதியில் அவன் தன் தவற்றை உணர்ந்தானா என்பது கூட ஐயமே; பொறாமை எவ்வளவு ஆழமாக ஒருவரை மூடுகிறது என்பதை அது காட்டுகிறது. தான் செய்த ஒவ்வொரு தவறையும் பிறர் மேல் சுமத்தும் மனம் எப்போதும் திருந்தாது என்பதே இக்கதையின் துயரமான பாடம்.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் படைகள் அழிந்தன. தனியாக ஒரு குளத்தில் ஒளிந்த அவன், இறுதியில் பீமனால் வீழ்த்தப்பட்டான். பொறாமையாலும் ஒழுக்கக் குறைவாலும் அவன் தேடிய உயர்வு அவனிடம் நிலைக்கவில்லை. இந்தக் கதை அதையே காட்டுகிறது.

The Fall of Duryodhana

This is the career of Duryodhana as told in the Sabha Parva and Udyoga Parva of the Mahabharata. The prince of Hastinapura had wealth and armies at his command, and counsellors such as Karna, Shakuni and Dushasana stood with him. But in his heart there was always envy of the Pandavas.

At the Rajasuya sacrifice, when he saw the wealth of Indraprastha and the honour the Pandavas had won, he could not bear it. He lamented to his father Dhritarashtra, "Their prosperity burns my heart; life has no meaning for me without it." This envy led him to the crooked game of dice.

In the game, through Shakuni's trickery, the Pandavas lost their kingdom, wealth and finally Draupadi. Duryodhana thought he had won. But the insult to Draupadi in the assembly was the peak of his misconduct. Elders such as Bhishma, Vidura and Drona hung their heads, and the whole court condemned him.

After the exile, when Krishna went as a messenger asking for just five villages for the Pandavas, Duryodhana refused even as much land as a needle's point could cover. His rank and armies were great, but his conduct did not support them.

In the war at Kurukshetra his armies were destroyed. He hid alone in a lake and was finally struck down by Bhima. The elevation he had sought through envy and misconduct did not stay with him. The story shows exactly what the verse says.