Kural 136 · ஒழுக்கத்தின் ஒல்கார் உரவோர் இழுக்கத்தின்

மனுநீதிச் சோழன்

இது சேக்கிழாரின் பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் மனுநீதிச் சோழனின் கதை. திருவாரூரில் அரசாண்ட சோழ மன்னன் மனுநீதிச் சோழன் நீதியில் தவறாதவன் என்று புகழ் பெற்றவன். அவன் அரண்மனை வாயிலில் ஒரு ஆராய்ச்சி மணியைக் கட்டியிருந்தான். நீதி வேண்டி வருபவர் யாராயினும் அந்த மணியை அடிக்கலாம்; அரசன் உடனே வந்து செவிமடுப்பான்.

அவனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான்; அவன் பெயர் வீதிவிடங்கன். ஒருநாள் இளவரசன் தேரில் வீதியில் சென்றபோது, அங்கே துள்ளி விளையாடிய ஒரு பசுக்கன்று தேர்ச்சக்கரத்தில் சிக்கி இறந்தது. இது கவனக்குறைவால் நடந்த விபத்து; இளவரசனுக்கு அதில் தீய எண்ணம் இல்லை. ஆனால் தாய்ப்பசு கண்ணீர் வடித்தபடி அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்து ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தது.

மணியோசையைக் கேட்ட மன்னன் வெளியே வந்து பசுவின் துயரைக் கண்டான். நடந்ததை அறிந்த அவன் உள்ளம் நடுங்கியது. அமைச்சர்கள், "அரசே, இது தவறி நடந்த நிகழ்வு; இதற்குப் பரிகாரமாக நிறைய தானம் செய்யலாம்; மகனை விடுவிக்கலாம்" என்று கூறினர். ஆனால் மன்னன் உறுதியாகக் கேட்டான்: "கன்றை இழந்த தாயின் துயர் எவ்வளவு பெரிது! இளவரசன் என்பதால் நீதியில் வேறுபாடு உண்டா? இவன் என் மகன் என்பதால் நான் விலக்கு அளித்தால் நாளை எந்த நீதியையும் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள்."

அந்த அரசன் தேர்ச்சக்கரத்தின் கீழ் தன் மகனையே கிடத்தித் தேரைச் செலுத்தும்படி ஆணையிட்டான். நீதிக்கு முன் தன் பாசத்தையும் துயரையும் வென்றான். அமைச்சர்கள் செய்வதறியாமல் தவித்தனர். இறுதியில் ஒரு அமைச்சர் மன்னனின் ஆணையை நிறைவேற்ற முன்வந்தபோது, இறைவன் அருள் செய்தார் என்று புராணம் சொல்கிறது. இறைவனின் அருளால் இளவரசனும் கன்றும் உயிர் பெற்றனர்.

அந்தச் சோதனையில் மன்னன் தன் நாட்டின் நீதியை, தன் குடியின் பெயரை, வருங்காலத் தலைமுறையின் நம்பிக்கையை எண்ணிப் பார்த்தான். தன் மனம் உடைந்தாலும் நீதி உடையக்கூடாது என்று உறுதி கொண்டான். இந்த உறுதியால் திருவாரூர் இன்றும் அவன் பெயரைப் போற்றுகிறது.

துயரம் வரும் என்று தெரிந்தும் தன் நெறியில் தளராமல் நின்ற அந்த மன்னன் உரவோரின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறான். நீதி தவறினால் நாட்டுக்கு வரும் கேட்டை அவன் அறிந்திருந்தான். அதனால் தன் துயரைத் தாங்கிக்கொண்டு ஒழுக்கத்தைக் காத்தான்.

Manu Needhi Cholan

This is the story of Manu Needhi Cholan as told in Sekkizhar's Periya Puranam. The Chola king who ruled at Tiruvarur was famed for never swerving from justice. At his palace gate he had hung a bell of inquiry. Anyone seeking justice could ring it, and the king would come at once to listen.

He had a son named Veedhividangan. One day the prince was riding in his chariot through the street when a calf, leaping in play, got caught under the wheel and died. It was an accident born of carelessness, and the prince had no evil intent. But the mother cow came weeping to the palace gate and rang the bell.

Hearing the bell, the king came out and saw the cow's grief. When he learnt what had happened, his heart trembled. The ministers said, "Lord, this was an accident. You may make amends by giving much in charity and spare your son." But the king asked firmly, "How great is a mother's sorrow at the loss of her calf! Is there a different justice for a prince? If I excuse him because he is my son, tomorrow nobody will trust any justice."

He commanded that his own son be laid beneath the wheel of the chariot. He conquered his love and grief for the sake of justice. The ministers did not know what to do. When one finally came forward to carry out the order, the Purana says the Lord showed his grace, and both the prince and the calf came back to life.

The king stands as a fine example of the resolute who know the cost of a lapse yet do not waver. He knew what injustice would do to a land, so he bore his own sorrow and guarded his conduct.