Kural 138 · நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம் தீயொழுக்கம்

விபீஷணனின் தர்மம்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்திலிருந்து ஒரு கதை. இராவணனின் தம்பி விபீஷணன் இலங்கையில் பிறந்து அரக்கர் குலத்தில் வளர்ந்தாலும் தன் இளமையிலேயே தவம் செய்து, "நான் எப்போதும் அறத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்" என்று பிரம்மாவிடம் வரம் கேட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. அவன் ஒழுக்கமும் நல்லுணர்வும் உடையவனாக வளர்ந்தான்.

இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து வந்தபோது, விபீஷணன் தன் அண்ணனிடம் பலமுறை அறிவுரை சொன்னான். "அண்ணா, அயலார் மனைவியைக் கவர்வது நம் குலத்தையே அழிக்கும். சீதையை இராமனிடம் ஒப்படைத்து விடுங்கள்" என்றான். இராவணன் அதை ஏற்கவில்லை. சபையில் விபீஷணனை இகழ்ந்து, காலால் உதைத்துத் துரத்தினான்.

விபீஷணன் தன் நான்கு அமைச்சர்களுடன் இலங்கையை விட்டு இராமனை அடைக்கலம் தேடி வந்தான். வானரப் படையில் பலர் அவனை ஐயத்தோடு நோக்கினர். சுக்கிரீவன் உட்பட, "இவன் எதிரியின் ஒற்றனாக இருக்கலாம்" என்றனர். ஆனால் இராமன், "அடைக்கலம் தேடி வருபவனை நான் ஒருபோதும் புறக்கணிக்க மாட்டேன். அவன் இராவணனே ஆனாலும் ஏற்பேன்" என்றான். அனுமன் விபீஷணனின் முகத்தில் இருந்த உண்மையைக் கண்டு அவனுக்காகப் பேசினான்.

இராமன் அவனை ஏற்றுக்கொண்டு, அன்றே கடல் நீரை அள்ளி இலங்கை அரசனாக முடிசூட்டினான். போரில் விபீஷணனின் அறிவுரைகள் பல தடவை இராமனுக்கு வெற்றி தந்தன. இராவணன் வீழ்ந்தபின் இலங்கையின் அரசனாக அவன் நீதியோடு ஆட்சி செய்தான். இராவணனின் இறுதிச் சடங்கைச் செய்ய அவன் தயங்கியபோது, இராமனே, "பகை மரணத்தோடு முடிகிறது; அவன் உன் சகோதரன், சடங்கு செய்" என்று அறிவுறுத்தினான்.

விபீஷணன் தான் செய்த முடிவின் விளைவுகளை முன்பே அறிந்திருந்தான். தன் குலத்தை, தன் அண்ணனை எதிர்ப்பது எளிதல்ல. ஆனால் அறத்தின் பக்கம் நிற்பதே சரியான முடிவு என்று அவன் மனம் சொன்னது. அந்த முடிவே அவனுக்குப் புகழையும் அரசையும் தந்தது. இளமையில் அவன் பழகிய நல்லொழுக்கம் என்ற விதை முதுமையில் பெரிய மரமாய்க் கனி தந்தது.

இராமனும் அவனுடைய ஒழுக்கத்தை மதித்தான்.

விபீஷணனின் நல்லொழுக்கம் அரக்கர் குலத்தில் பிறந்தும் அவனுக்கு அரசையும் புகழையும் நிலைத்த மதிப்பையும் தந்தது. தீயொழுக்கத்தில் நின்ற இராவணனோ தன் குலத்தையே அழித்தான். நல்லொழுக்கம் நன்மைக்கு விதை என்பதை இக்கதை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

Vibhishana's Dharma

This story comes from the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Vibhishana, brother of Ravana, was born in Lanka and raised among the rakshasas. Even in youth he performed austerities and is said to have asked Brahma for the boon that his mind should always stay on dharma. He grew up with fine conduct and good sense.

When Ravana carried off Sita, Vibhishana advised his brother again and again. "Brother, to seize another man's wife will destroy our whole line. Return Sita to Rama." Ravana would not listen. In the assembly he insulted Vibhishana, kicked him and drove him out.

Vibhishana left Lanka with four ministers and came seeking refuge with Rama. Many in the vanara army looked at him with suspicion. Sugriva and others said, "He may be an enemy spy." But Rama said, "I will never turn away one who comes to me for refuge, even if it were Ravana himself." Hanuman, reading the truth in Vibhishana's face, spoke for him.

Rama accepted him and, that very day, anointed him king of Lanka with sea water. In the war Vibhishana's counsel often brought victory. After Ravana fell, Vibhishana ruled Lanka justly. When he hesitated to perform the last rites of Ravana, Rama himself advised, "Enmity ends with death; he was your brother, perform the rites."

Vibhishana's good conduct, though he was born among rakshasas, brought him a kingdom, fame and lasting respect. Ravana, who stood in bad conduct, destroyed his own line. The story shows clearly that good conduct is the seed of all good.